Η κυρία Ρεπούση και οι Βάραγγοί της (η συγγραφική της ομάδα) παραδέχθηκαν εκόντες-άκοντες κι αφού πρώτα επί μακρόν μας έσκασαν, ότι έκαμαν «λάθη» κι «αβλεψίες»· επιστημονικώς ταπεινώθηκαν - στον αφρό του πράγματος. Επί της ουσίας, όχι. Η «φιλοσοφία» του βιβλίου τους παραμένει η ίδια και αδιόρθωτη. Το ίδιο και η εξουσία, «παραγγελιά» της οποίας εκτέλεσαν.
Ομως, πολλοί εκ των ολίγων αμυντόρων τους, οίτινες «λάθη» και «αβλεψίες» τόσον καιρό δεν έβλεπαν, δεν βλέπουν και τώρα. Κατανοητή η επιμονή τους. Παρ' ότι «αδειασμένοι» από εκείνους που υποστήριζαν, επιμένουν οι δύστυχοι στη μοίρα του λακέ που, όταν το σκάφος κάνει νερά, δεν το εγκαταλείπει, σαν ποντικός. Νοιώθεται...
Αλλωστε μια μάχη εχάθη, όχι ο αγών (τους)! Εχουν πολύ δρόμο ακόμα , ώσπου να φθάσουν στα Σούσα...
Οι αρχαίοι Λατίνοι έλεγαν semel in anno licet insanire, μια φορά τον χρόνο οι τρέλες είναι θεμιτές. Πολύ συντηρητικοί αυτοί οι Ρωμαίοι και μάλιστα «εκνευριστικά ενάρετοι», όπως διαπίστωναν οι Ελληνες, όταν άρχιζαν να έχουν μαζί τους τις πρώτες τους επαφές, τότε στα χρόνια της δεύτερης γενιάς
των επιγόνων του Μεγαλέξανδρου.
Αντιθέτως όμως προς τους Ρωμαίους που επέτρεπαν στον εαυτό τους να «τρελαίνονται» μόνον μια φορά τον χρόνο, στο καθ' ημάς ρωμαίικο γίνεται της μουρλής ολοχρονίς! Ολημερίς κι ολονυχτίς...
Φωτιές. Αίφνης γινόμαστε 1.375.000 ολιγώτεροι ως έλατα στην Πάρνηθα,
αφήνουμε τον Γράμμο εννέα ημέρες να καίγεται, χανόμαστε στην Αιγιάλεια, γινόμαστε κάρβουνο στην Κορινθία, και ο κ. Πρωθυπουργός
μουρμουρίζει κατ' ιδίαν, «γίνονται αυτά»...!!!
Οπως τότε στις πλημμύρες είχε, κατ' αναλογίαν προς τις πυρκαγιές τώρα, αποφανθεί ο κ. Σημίτης ότι «αυτή είναι η Ελλάδα», έτσι τώρα και ο τρέχων (αλλά βραδέως σπεύδων) Πρωθυπουργός αποφαίνεται τα ίδια. «Γίνονται αυτά».
Αλλά, γιατί «γίνονται αυτά»;
Ποιος «έκανε την Ελλάδα» έτσι;
Ποιοι σέρνουν τόσα χρόνια τώρα «τον χορό των κολασμένων» πάνω στα αποκαΐδια;
Ποιοι είναι οι Εμπρηστές;
Καλώς σας βρήκα, ναυτάκια και καπετάνισσες έναν μήνα (και κάτι) μετά, αλλά λυπάμαι για την αύρα των ημερών που ξανανταμώνουμε...
***
Τριάντα χρόνια τώρα η Ελλάδα καίγεται.
Πάνω στην τσίκνα των καμένων τα κοράκια των μεν οσμίζονται το ενδεχόμενο της εξουσίας, με τα παπαγαλάκια τους να δίνουν τα ρέστα τους - ιδίως από τηλοψίας. Από την άλλη, οι κρατούντες αποδεικνύουν, για άλλη μια φορά, ότι ο μόνος τρόπος για να την γλυτώσει αυτή η χώρα, θα ήταν να μην υπήρχε -πράγματι- κράτος!
Διότι αυτό το κράτος που υπάρχει, καίει, φτύνει, καταπατά, εξαπατά, δολοφονεί.
Νομάρχες εν είδει ανταποκριτών των καναλιών αντί να σβήνουν τις φωτιές
δικομματικοί σκυλοκαυγάδες στα κανάλια, ένα θλιβερό νταβατζιστάν
μηδέ προ των νεκρών ορρωδούν.
Εκείνων που, κάνοντας το φιλότιμο καθήκον, έπεσαν θύματα ακριβώς αυτών των ανάλγητων! Που επιπροσθέτως τσακώνονται πάνω απ' τους τάφους τους ή χύνουν κροκοδείλια δάκρυα κι εκφωνούν δεκάρικους της δεκάρας.
Τριάντα χρόνια τα ίδια. Οι ίδιοι. Για τα ίδια τριάκοντα αργύρια.
Αναξιόπιστοι. Και ανίκανοι.
Ποιοι θα αναδασώσουν; Αυτοί που «τρώνε» εκατοντάδες στρέμματα απ' το Ελληνικό, όντες οι ίδιοι που, ως αντιπολίτευση, διεκήρυσσαν ότι δεν θα δοθεί προς «αξιοποίησιν» ούτε ένα στρέμμα;
Ποιοι θα προλάβουν τις φωτιές; Αυτοί που δεν μπορούν να μοιράσουν δύο γαϊδουριών άχυρα αν το ένα δεν είναι ΠΑΣΟΚ και το άλλο Νέα Δημοκρατία;
Οι Εμπρηστές είναι οι Αναξιόπιστοι.
Οι Εμπρηστές είναι οι Ανίκανοι.
Οι Εμπρηστές είναι οι Ανάλγητοι.
****
Οχι, δεν πιάστηκε ο κ. Καραμανλής στον ύπνο. Ανάμεσα σε δύο dvd πιάστηκε κι έβαλε να δει κι ένα τρίτο. «Γίνονται αυτά». Οχι δεν έπιασαν οι φωτιές το κράτος με τα σώβρακα και κάηκαν τα μπατζάκια μας, όχι! Ηταν
έτοιμοι από καιρό για να καούμε, ποτέ Προμηθείς, ούτε καν Επιμηθείς και πάντα Εμπρηστές.
................................................................
Πίσσα και πούπουλα.
Εύφλεκτα υλικά κι αρκούντως ευτελή. Διότι μόνον για τέτοια είμαστε πια άξιοι, μιας και για άλλα, αποτελεσματικότερα, όπως «φωτιά στους εμπρηστές να τους πάρει ο διάολος τον πατέρα» προϋποτίθενται μνήμη, αίσθημα αξιοπρέπειας, ευγενείς προσδοκίες κι άλλα συναφή παρόμοια
άτινα ακριβώς αυτά σνομπάρουν χρόνια τώρα τα κοράκια και τα παπαγαλάκια που μας καίνε.
Οι υπηρέτες των Δύο Αφεντάδων - πότε του ενός κόμματος, πότε του άλλου.
Αυτοί είναι οι Εμπρηστές.
Κατοικούν και στο Πραιτόριο κι από κει καίνε τη Ρώμη.