Ελευθεροτυπία - Απογευματινή Αδέσμευτη Εφημερίδα

Αν ήταν του Πολύδωρα το παιδί, θα τον σταυρώνανε, εν μέσω και των άλλων του παιδιών. Οχι όμως η Αριστερά. Ποτέ η Αριστερά.

Αν ήταν παιδί του Λαλιώτη, θα τον σταύρωναν το ίδιο! δικοί του και αντίπαλοι. Ποτέ η Αριστερά.

Αυτό δεν εξασφαλίζει κανένα προνόμιο ασυλίας στην Αριστερά, ούτε την εισάγει σε κανενός τύπου ομερτά υπέρ των «επωνύμων» κατά το κακώς λεγόμενον. Ουδέποτε έχει συλληφθεί συμπράττουσα σε τέτοια ατοπήματα -παρά τα ευκόλως εκτοξευόμενα των λαϊκιστών.

.........................................................

Το μόνον έλλειμμα της Αριστεράς είναι ότι δεν εκφράζει τόσον έντονα όσο θα έπρεπε, την αντίθεσή της για τη βία που συχνά υφίστανται ακροδεξιοί αντίπαλοί της, από ανεγκέφαλους εν' ονόματί της. Σοβαρό έλλειμμα.

Στον καθένα από μας, δεξιόν ή αριστερόν, θα μπορούσε να έχει συμβεί. Και καλύτερα όλων το έθεσε ο κ. Αλέκος Αλαβάνος λέγοντας ότι καμμιά φορά «το πιο δύσκολο απ' όλα είναι να είσαι πατέρας».

Ισως δυσκολότερο από τότε που υπήρξες ο ίδιος γιος ή κόρη. Είναι πολλοί οι παράγοντες στα ανθρώπινα που συγκλίνουν για να επιλέξεις (κι ενίοτε όχι) τα μονοπάτια που κάθε φορά θα πάρεις -ιδίως ως νέος ή νέα κοπέλα- συνεπώς πράγματι, όπως πάλι ο Αλέκος σημείωσε, ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω.

Είναι παρήγορον ότι κάποιες προσπάθειες που έγιναν να βγει από το ναζιστικό οστεοφυλάκιο το φάντασμα της «συλλογικής ευθύνης» βρήκαν αντίσταση στην κοινωνία, τον Τύπο και τα κόμματα κατά το μεγαλύτερο μέρος· το ίδιο και τα περί «οικογενειακής ευθύνης», δεν πέρασαν, δεν επεκράτησαν.

Δεν θα μπορούσε και δεν θα έπρεπε να ενοχοποιείται ένας ολόκληρος πολιτικός χώρος, εν προκειμένω ο ΣΥΡΙΖΑ, απ' τις πράξεις ενός μέλους του -πόσο μάλλον όταν δεν είναι καν μέλος του.

Τελευταίως έχουμε ζήσει πολλές τέτοιες καρχιμακές -να έχει δηλαδή παραβατική συμπεριφορά ένα κομματικό στέλεχος οποιουδήποτε κόμματος και να γίνεται προσπάθεια να ενοχοποιηθεί όλο το κόμμα, ο χώρος του, μην πω και οι οπαδοί του.

Τη φασιστική αυτή γενίκευση και συκοφάντηση την έχουν υποστεί κατά καιρούς όλοι, πασόκοι, δεξιοί, αριστεροί. Φαίνεται να αμβλύνεται, αλλά το φίδι δαγκώνει ακόμα. Χρειάστηκε, τον χειμώνα που μας πέρασε, να δοθεί μάχη για να μη συγχέονται (άλλοτε ενσυνειδήτως και προβακατόρικα κι άλλοτε από τη δύναμη της αδράνειας ή ένεκεν των κατά συνθήκην ψευδών) οι

φοιτητές που κινητοποιούνταν στους δρόμους με τους κουκουλοφόρους μπαχαλόμαγκες, βαλτούς ή αυτοκίνητους.

Απ' την άλλη πλευρά αυτή η ιστορία με τα προσωπικά δεδομένα και η κατ' επιλογήν εκλεκτική τους χρήση (στο να δίνονται ή όχι στη δημοσιότητα) δημιουργεί άλλα προβλήματα. Γενικεύει τις ευθύνες

αντί να τις περιορίζει στις διαστάσεις τους -«γιος στελέχους του ΣΥΝ», λέει, «ποιου;» λένε αμέσως οι κακές (και οι καλές) γλώσσες και το κακό γενικεύεται. Η Αριστερά, ο Συνασπισμός, το ΚΚΕ, οι ομάδες της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, έχουν πρώτα απ' όλους υποστεί αυτήν τη σπέκουλα, τη διασπορά κατηγοριών, τις απειλητικές αοριστολογίες, την ενοχοποίηση. Δεν πάει πολύ καιρός απ' όταν ο κ. Πολύδωρας προσπαθούσε με υπαινιγμούς ή και ντιρέκτ κατηγορίες να συνδέσει τον ΣΥΝ με βανδαλισμούς και τζάμπα μαγκιές κουκουλοφόρων (βαλτών ή αυτοκίνητων). Τα ίδια και ο κ. Καραμανλής με την αναφορά του σε «ταραξίες» τσουβαλιάζοντας αθώα-αθώα, δικαίους και αδίκους, αγωνιστές και μπάχαλους.

Ομως ο ΣΥΝ έχει διακηρύξει στα λόγια και την πράξη την αντίθεσή του σε κάθε μορφή βίας, διεκδικώντας ταυτοχρόνως το δικαίωμά του αλλά και την υποχρέωσή του να υπεραμύνεται όσων διώκονται για τις πολιτικές τους ιδέες, να υπερασπίζεται όσους κατηγορούνται αδίκως ή τυλίγονται σε μια κόλλα χαρτί απ' τους κατασταλτικούς μηχανισμούς.

Να εξηγούμεθα.

Ο ΣΥΝ, το ΚΚΕ, η Αριστερά στην πλειονότητά της έχει αγωνισθεί για αυτήν την αστική έστω, δημοκρατία -έχει χύσει το αίμα της, χωρίς να χύσει το αίμα κανενός άλλου (πλην της εποχής του εμφυλίου, που ήταν μια άλλη ιστορία)- οι λαϊκισμοί για διακρίσεις μεταξύ «επωνύμων» κι «ανωνύμων» από την Αριστερά, να λείπουν. Η Αριστερά

έχει αγωνισθεί από γενέσεώς της έως τώρα με την υπόθεση του «φοιτητή με τα πράσινα παπούτσια» ακριβώς για τα δικαιώματα όλων χωρίς διακρίσεις ονόματος, καταγωγής, πλούτου, φύλου, θρησκεύματος.

Ενας από τους πιο λαμπρούς αγωνιστές της γενιάς μας είναι ο πατέρας του συλληφθέντος. Ουδείς μπορεί να του δώσει μαθήματα ή συμβουλές πώς θα χειρισθεί αυτήν την πικρή ιστορία

η οποία θα μπορούσε να χτυπήσει την πόρτα του καθενός μας. Από μας (κι εδώ επιτρέψτε μου την προσωπική δήλωση) έχει μόνον την αγάπη μας ακόμα πιο έντονη και τη συμπαράστασή μας ακόμα πιο ακλόνητη. Ο ίδιος έχει αγωνισθεί για τα παιδιά όλου του κόσμου

ακόμα πια κι αν ο γιος του είναι ένας ενήλικος άντρας 22 ετών που παίρνει μόνος του τις αποφάσεις του. Για έναν γονιό όμως το παιδί είναι πάντα το παιδί του. Ο αγώνας είναι μπροστά τους, εμείς μαζί τους, όλα μπορούν να διορθωθούν, να βρουν τον δρόμο τους, να πληρώσουν το κόστος τους, να εξιλεωθούν.

Η Αριστερά δικαιούται να τα λέει αυτά -δεν αγωνίσθηκε ποτέ υπέρ των αριστερών μόνον- τα ίδια έχει πει και για τα παιδιά πολιτών και πολιτικών εξ άλλων χώρων μιας και μιλάμε για παιδιά...

Με αυτήν την έννοια αυτά είναι τα «δικά μας παιδιά», αριστερών και δεξιών είναι φορτωμένα τις δικές μας αμαρτίες και λάθη -εμείς τα παιδεύουμε, όχι αυτά εμάς- εμείς να αντέχουμε, αυτά να ελπίζουν...

Οταν ο Κράσσος συνέλαβε αιχμαλώτους όσους επαναστατημένους δούλους επέζησαν της ήττας τους, ζήτησε να του δείξουν ποιος είναι ο Σπάρτακος και εις αντάλλαγμα θα τους χάριζε τη ζωή. «Αυτός είναι ο Σπάρτακος» φώναξε ένας κι έδειξε έναν άλλον. «Αυτός είναι ο Σπάρτακος» φώναξε ένας άλλος κι έδειξε άλλον. «Αυτός είναι ο Σπάρτακος» φώναζαν στη συνέχεια όλοι κι έδειχναν όλους. Ολους τους σταύρωσε ο Κράσσος, αλλά η ηχώ τους έμεινε στους αιώνες...