Ελευθεροτυπία - Απογευματινή Αδέσμευτη Εφημερίδα

Πυρ ήλθον βαλείν επί την γην και τι θέλω ει ήδη ανήφθη!.

(Λουκάς 12.49)

Οκαλός Θεός σκόπευε -μεταφορικώς, βέβαια- να βάλει φωτιά να μας κάψει τιμωρώντας μας -τέτοιοι που 'μαστε- αλλά πρόλαβαν οι «ευσυνείδητοι», άοκνοι εμπρηστές να Τον διευκολύνουν επιτελώντας προσωπικώς το θεάρεστον τούτον έργον, για να μην Τον κουράζουν.

«Κύριε, Κύριε, επίβλεψον εξ ουρανού». Προστάτεψε τους άμοιρους πιλότους που θυσιάζονται για μας τους συνανθρώπους τους, και αν είσαι όντως τόσο φιλεύσπλαχνος, ανάβαλε τη ρίψη πυρός επί της δύσμοιρης γης για μερικούς αιώνες αργότερα, όταν οι άνθρωποι θα έχουν ωριμάσει -μέχρι σήψεως- ως αμαρτωλοί (έχουν ακόμα μέλλον, αλλά όχι πολύ) και τώρα ρίξε βροχές. Ντάλα καλοκαίρι, θα μου πεις, αλλά Κύριος είσαι, ό,τι θέλεις κάνεις. Εικοστή πέμπτη Ιουλίου του σωτηρίου έτους 2007, με την «αισθητή» θερμοκρασία να φτάνει, ή «να σκαρφαλώνει», όπως επιμένουν έξοχοι χειριστές της Ελληνικής (ως παθιασμένος ορειβάτης ευγενώς φιλοδοξών να κατακτήσει την κορυφή), στους 50 βαθμούς, η «newscaster» αναφέρεται στα γνωστά και άγνωστα «πύρινα μέτωπα». Λεπτομέρειες που πείθουν ότι ήγγικεν η ώρα της κρίσεως και μας προσφέρεται πρόγευση για το τι σημαίνει «πυρ της κολάσεως» ή καλύτερα πυρ το εξώτερον, υπό μορφήν τρέιλερ όπου προβάλλεται ως πυρ εσώτερον. Αλλά η τηλεοπτική κυρία προχωράει ακάθεκτη: «Να αλλάξουμε όμως θέμα: «Φωτιές πήραν...» (Οχι, έλεος! Οχι άλλες φωτιές, ως άλλο θέμα!). Αυτή υπομειδιά επιχαρίτως σαν να λέει: «Καλέ, πλάκα σας κάνω!» και αμέσως συνεχίζει: «... οι τιμές των εισιτηρίων στα πλοία». Ευτυχώς! Η φωτιά μεταφορικά μπορεί να καίει τσέπες, όχι όμως και εμάς τους ίδιους, προς το παρόν.

Βλέποντας ως θέαμα οικτρώς ιδείν τη φλεγόμενη Πάρνηθα, αυτό το πανέμορφο παιδικό όνειρο πολλών γενιών με τις μαθητικές κατασκηνώσεις του υπουργείου Παιδείας πάνω στην κορφή της, θυμήθηκα τη ρήση του Τζορτζ Μπέρναρντ Σο στο έργο του The Devil's Disciple: « It is in the hour of a trial that a man finds his true profession» («Σε ώρα δοκιμασίας/δίκης είναι που ένας άνθρωπος βρίσκει το αληθινό του επάγγελμα»). Ως πολίτης και, για πολλά έτη, υπάκουος υιός των εθνοπατέρων, από τους οποίους προέρχεται κυρίως και η εκτελεστική εξουσία, θα ευχόμουνα ολόψυχα οι ασκούντες αυτή την εξουσία να βρουν κάποτε το αληθινό τους επάγγελμα, την αληθινή αποστολή τους, σε αυτές, και σε πολλές άλλες ώρες μεγάλων δοκιμασιών που έχουμε περάσει, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια και, σαν τον πάστορα Αντονι Αντερσον, ήρωα του Σο, που βγάζει τα άμφια για να ζωστεί με τα κουμπούρια, επαναστατώντας κατά του Αγγλου βασιλιά, ως άποικος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, να δείξουν και εκείνοι παρόμοια λεβεντιά, σωφροσύνη και υποδειγματική ψυχραιμία. Να κάνουν τη μεγάλη επαναστατική ανατροπή. Να ζωστούν και αυτοί με τα απαραίτητα ηθικά κουμπούρια ώστε να αντιμετωπίζουν με επιτυχία μια κρίση ανακαλύπτοντας το αληθινό τους επάγγελμα. Ατυχώς, οι κυβερνώντες ώς τώρα δεν μας έχουν δώσει τέτοια δείγματα και ιδού οι απρόθετες (ή εμπρόθετες;) συνέπειες της ολιγωρίας και απραξίας τους.

Παρεμπιπτόντως, συμπληρώθηκαν 26 χρόνια από το καλοκαίρι του 1981, όταν ο ουρανός της Αθήνας είχε ξαναμαυρίσει («καλή» ώρα) από αιωρούμενα αποκαΐδια. Ο αείμνηστος Γεώργιος Ράλλης, τότε πρωθυπουργός, απέδωσε τη μεγάλη καταστροφή στα...κουκουνάρια που άρπαζαν εύκολα φωτιά. Ο πανικός ήταν τόσο μεγάλος ώστε ο τότε υπουργός Αμυνας -μακαρίτης και αυτός- Ευάγγελος Αβέρωφ φοβόταν μήπως η φωτιά είχε φθάσει στο άλσος Συγγρού των Αναβρύτων. Εγινε τίποτα σημαντικό μέσα στα 26 αυτά χρόνια; Διαβάζω και τον Τύπο του 1998 που αναφέρεται και αυτός εκτενώς στη ρουτίνα των πυρκαγιών εκείνης της εποχής επισημαίνοντας τότε πως είχε καταστραφεί το 5% της ολικής εκτάσεως πρασίνου. Μέχρι να τελειώσει το φετινό καλοκαίρι τι θα έχει απομείνει από το πράσινο και πόσο θα το πληρώσουμε αυτό;

Οι Ελληνες διαιρούνται πλέον σε δύο διακριτές κατηγορίες: τους πυρομανείς και τους πυροπαθείς. Οι πρώτοι επιδίδονται στο παίγνιο του χάους, της εντροπίας και της αδιαντροπιάς, όπου με τον έναν ή άλλον τρόπο συμμετέχουν σε αυτό και οι εκάστοτε κυβερνώντες. Οι δεύτεροι είναι τα αιώνια θύματα που τώρα μάλιστα γίνονται πρόσφυγες (εν αναμονή της κρατικής ελεημοσύνης) στην ίδια την πατρίδα τους. Θα πάψουμε κάποτε να είμαστε όλοι μας αμετανόητοι Επιμηθείς; Ολοι, γιατί το φταίξιμο είναι όλων, όχι μόνον των κυβερνώντων και όχι βέβαια των εμπρηστών που κάνουν ευσυνειδήτως τη δουλειά τους ανενόχλητοι, αφού «δεν αναχαιτίζονται». Αρκεί να κατανοήσουμε πως η συνδρομή μας -κάθε πολίτη χωριστά- θα είναι αποφασιστική για να σώσουμε το απειλούμενο από εμάς περιβάλλον, καταπολεμώντας δραστικά τον κακό εαυτό μας. Σε τόσο κρίσιμες στιγμές το κράτος πρέπει να συνεργαστεί και με υπεύθυνους και ευαίσθητους πολίτες που ξέρουν, έχοντας πικράν πείρα, πώς να βοηθήσουν αποτελεσματικά.

*Ομότ. καθηγητής ΑΠΘ