Ελευθεροτυπία - Απογευματινή Αδέσμευτη Εφημερίδα

Η «νύχτα» των Ζωνιανών

Το ελληνικό κράτος κατά του κράτους των Ζωνιανών, για ακόμη μια φορά, λοιπόν -θα μπορούσε να είναι τίτλος ελληνικής φαρσοκωμωδίας, με τον Κωνσταντάρα ή τον Χατζηχρήστο, ας πούμε, να τη βλέπουμε και να λυνόμαστε στα γέλια... Αν δεν ήταν ένας σκοτεινός καθρέφτης που σπάζει από σφαίρες και πιτσιλίζεται με (αληθινό) αίμα, αποκαλύπτοντας σε μας τους «μη γνώστες», όχι όμως και μη υποψιασμένους, μιαν άλλης μορφής -πέραν της κυρίαρχης, πολιτικής εξουσίας και ΜΜΕ- διαπλοκή: παραγόντων (και) της δημόσιας ζωής με το παρακράτος, όπου οι κουμπαριές, η προστασία, η ανοχή φτιάχνουν ένα δύσοσμο κοκτέιλ με τις ψήφους και ποιος ξέρει με τι άλλο.

Μπλέκοντας στον ιστό της αράχνης των εγκληματικών κυκλωμάτων όλο και περισσότερους ανθρώπους εκεί κάτω, απλώνοντας τον πέπλο του τρόμου πάνω σε μια ολόκληρη περιοχή, υψώνοντας τείχη, επιβάλλοντας και στους αθώους τον άγραφο, απαράβατο επί ποινή θανάτου νόμο της σιωπής· κατά το μαφιόζικο στιλ! Θυμάμαι, με όλα αυτά, μια συνομιλία πριν από χρόνια με τον μεγάλο γλύπτη μας Τάκι που, ανάμεσα σε πολλά άλλα «ανατρεπτικά», μου είχε πει ότι το πνεύμα της Μαφίας μάς διακατέχει ως λαό, διότι «και σήμερα εμείς είμαστε οι αρχαίοι Ελληνες, και αρχαίοι Ελληνες θα πει Σισιλιάνοι, η οικογένεια, όπου είναι μαφιόζοι όλοι τους»!

Και βλέποντας την έκπληξη και τη δυσπιστία μου, είχε προσθέσει: «Μην παραξενεύεσαι, εγώ είμαι επιστήμονας κι όταν ανοίγω το στόμα μου να πω κάτι, ξέρω πολύ καλά τι λέω -έχω κάνει έρευνα. Λοιπόν, ιστορικά είμαστε ο πυρήνας της Μαφίας (la famiglia), η οικογένεια της οικογένειας -οι Ελληνες της νότιας Ιταλίας, μετά την κατοχή των Ρωμαίων, προκειμένου να προστατευτούν, έκαναν κράτος εν κράτει, συσπειρώθηκαν γύρω από την οικογένεια όσο ποτέ... Θέλεις να δούμε τις τραγωδίες; Στις περισσότερες, ο Οιδίποδας, η Ηλέκτρα, ο Ορέστης, η Κλυταιμνήστρα είναι όλοι μια οικογένεια... 'Η την πολιτική σήμερα; Αυτό που γίνεται στην Ελλάδα είναι σκάνδαλο. Δεν υπάρχει κυβέρνηση στην Ευρώπη που να μπαίνουν συγγενείς μέσα. Και εδώ τα κόμματα που μας κυβερνάνε πάνε από χέρι σε χέρι ως περιουσία της οικογένειας».

Αύριο, το πολύ μεθαύριο, θα ξέρουμε αν οι δημοσκοπήσεις «έπεσαν μέσα» ότι το ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας θα παραμείνει στα χέρια της «οικογένειας» -φαίνεται ότι παρ' όλα όσα λέμε και κλαιγόμαστε και ξορκίζουμε οι Ελληνες, είμαστε πράγματι κολλημένοι με το «όνομα», την «οικογένεια»... Νομίζω ότι όποιες ενστάσεις, αντιρρήσεις κ.λπ. και αν έχει κάποιος για τον κ. Βενιζέλο, δεν μπορεί να μην του αναγνωρίσει το σθένος να βγει μπροστά, μόνος στη σκηνή, και να διεκδικήσει το «δαχτυλίδι»· να αντιπαρατεθεί στη θλιβερή παράδοση του, θαμπού ή απαστράπτοντος, δαχτυλιδιού.

Οσα «διαπλεκόμενα συμφέροντα και εξωθεσμικά κέντρα» κι αν έχει πίσω του, όπως του καταμαρτυρά ο κ. Παπανδρέου, απέναντι στους «βαρόνους και μεγαλοπαράγοντες» που εκείνος χρεώνει στον αντίπαλό του -τι όμορφος «σοσιαλιστικός» και μάλιστα... συντροφικός διαχωρισμός! Εχω μπροστά μου τα στελέχη, τους «πρωτοκλασάτους» τέλος πάντων, πρώτη σειρά στην Εθνική Συνδιάσκεψη του κόμματος, την περασμένη Κυριακή. Από το κέντρο της σκηνής προς την πλατεία, δίχως έλεος ο φακός στο βιαστικό πέρασμά του...

Πώς μιλούσαν τα πρόσωπά τους, στην αλήθεια και κυρίως στο ψέμα τους, όπου η δήθεν αγάπη, ο θαυμασμός και ο ενθουσιασμός συμπλέκονταν με τον υπολογισμό, τον υπόγειο ανταγωνισμό, τις καταπιεσμένες φιλοδοξίες, την εκδίκηση, τον φόβο και τον φθόνο, τις ενοχές, κάποιες εκλάμψεις ντροπής· η στάση των σωμάτων και η κίνηση -άλλος καθρέφτης αυτός! Η ζωή τους όλη -τα νιάτα τους, οι σπουδές, οι αγώνες, τα αξιώματα, τα επιτεύγματά τους, οι αποτυχίες, οι διαψεύσεις, το κέρδος και τα κέρδη, οι επιδιώξεις, οι καρέκλες τους- κατά πού φυσάει ο άνεμος... Το μακρύ ταξίδι τόσων ημερών μέσα στην αγωνία, εν ονόματι της παράταξης και του τόπου -στην πραγματικότητα, για τη διασφάλιση των κεκτημένων.

Σε συνέντευξή μας, το '98, η κ. Αννα Διαμαντοπούλου καταλόγιζε στην πολιτική -όπου την έφερε «το όνειρο του σοσιαλισμού»- ότι «είναι ένας χώρος πάρα πολύ συγκρουσιακός με ομάδες και ίντριγκες». Υφυπουργός Ανάπτυξης τότε, ανερχόμενο αστέρι του εκσυγχρονισμού και θαυμάστρια του κ. Σημίτη, που τον στήριξε «με πάθος ως πολιτική προσωπικότητα», αρνούμενη ωστόσο το χαρακτηρισμό «σημιτική»: «Δεν μου αρέσει η κατάληξη -ικός και δεν τη δέχτηκα ποτέ, ούτε τη δέχομαι για τον εαυτό μου. Γιατί δεν παραχωρώ σε κανέναν απολύτως τη σκέψη μου ούτε υποθηκεύω τη γνώμη μου», μου είχε πει.

Φεμινίστρια, ευφυής, προσεκτική σε κάθε λέξη της, ανέβηκε μεθοδικά τα σκαλοπάτια ενός χώρου που επέλεξε «για τη δυνατότητα επικοινωνίας με τον κόσμο και δημιουργίας, υλοποίησης κάποιων οραμάτων της νιότης σου, αλλά και της διάκρισης, που είναι κι αυτό μια ανθρώπινη φιλοδοξία». Και έγινε πρωταγωνίστρια ...slow motion στο σίριαλ ή το θρίλερ των σεναρίων διεκδίκησης της ηγεσίας, με άδοξη (για πολλούς) αυλαία την «παράταση» στο στάδιο του Τάε κβον ντο. Την είχα ρωτήσει τότε για τον κίνδυνο αλλοτρίωσης από την άσκηση της εξουσίας και την παρεπόμενη αύξουσα φιλοδοξία.

Μου είχε απαντήσει ότι «η εξουσία είναι πράγματι ένα όπιο από τα χειρότερα για τον άνθρωπο, αλλά, όπως λένε και οι γιαγιάδες μας, την τύχη του ο καθένας την κάνει μόνος του. Εγώ δεν το δοκίμασα αυτό το όπιο μέχρι στιγμής. Ισως γιατί από πολύ μικρή βρέθηκα σε μεγάλη θέση, κι αυτό ή σε τρελαίνει ή σε προσγειώνει. Κατάλαβα από τότε την ουσία της εξουσίας, ότι είναι κάτι που έρχεται και παρέρχεται, ότι σε απομονώνει, σε κάνει να μην ξέρεις γιατί είναι ο άλλος δίπλα σου. Είναι σαν να βρίσκεσαι σε μια πάρα πολύ υψηλή σκάλα, απ' όπου με ένα κούνημα μπορεί να βρεθείς κάτω και να γίνεις κομματάκια. Πρέπει να είσαι πάρα πολύ κουτός για να μην το καταλαβαίνεις αυτό».

«Ολοι σε φωνάζαν αρχηγό κι ήθελες μονάχα να διατάζεις, έτρεχα ξοπίσω σου και 'γώ για να με κοιτάζεις...», το τραγούδι -από το νέο cd της Χαρούλας Αλεξίου, με τη συναυλία-αφιέρωμα στον Μάνο Λοΐζο, στο Ηρώδειο το περασμένο καλοκαίρι- δεν έχει να κάνει με τ' αρχηγιλίκια στο ΠΑΣΟΚ και τις ερήμους των «στρατοπέδων» του... Τρυφερό, βαθιά ερωτικό κι αθάνατο, σε ποίηση του Λευτέρη Παπαδόπουλου, γλιστράει λυτρωτικά μες στο δωμάτιο, πάνω από τα πλήκτρα του λάπτοπ, πέρα απ' τη «χαμηλωμένη» τηλεόραση. Η Αστυνομία -λέει- ανακατέλαβε με, αντάξια χολιγουντιανής ταινίας, προαναγγελθείσα (!!!) έφοδο το κράτος των Ζωνιανών. Πλην όμως οι βασικοί ύποπτοι είχαν γίνει λαγοί. Η «επόμενη μέρα» του ΠΑΣΟΚ είναι ό,τι πρέπει για να ξεχαστεί κι αυτό -«προστάτες», «μαφιόζοι», «νονοί». Και -εκτός κι αν γίνει κάποιο θαύμα- θα ξεχαστεί.