Ελευθεροτυπία - Απογευματινή Αδέσμευτη Εφημερίδα

Ο ΚΑΛΟΣ: Καταλαβαίνεις τι θέλει να πει, παρά τη φτωχή και ασύντακτη ρηματική του εκφορά. Σε κάποια αποστροφή στον λόγο του στη συνδιάσκεψη ο καλός πρόεδρος είπε: Εχουμε δύο εχθρούς: τον κακό εαυτό μας και τους ακόμα χειρότερους αντιπάλους μας. Τον πρώτο θα τον νικήσουμε στις 11 Νοεμβρίου. Τους άλλους θα τους νικήσουμε στις επόμενες βουλευτικές εκλογές! Δηλαδή, σύμφωνα με τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, τις ερχόμενες εκλογές πάλι ο Καραμανλής θα τις κερδίσει.

Πέρα από τις εκφραστικές αστοχίες, ο κ. Παπανδρέου εξέφερε πιο δομημένο και εννοηματωμένο λόγο από τον κ. Βενιζέλο. Πραγματικά, ενώ η σύγκριση με τον Καραμανλή τον αδικεί, η αντιπαράθεση με τον Βενιζέλο τον κολακεύει. Τον δείχνει σοβαρότερο, πιο συγκροτημένο και μακράν πιο πολιτικό. Φαίνεται ότι η εσωτερική διαμάχη τού πάει πολύ περισσότερο από την εξωτερική αντιπολίτευση.

Αναρωτιέται κανείς μήπως ο καλός της υπόθεσης αποδεικνυόταν γρήγορο πιστόλι και στα χρέη του ως αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αν είχε αποφύγει τρία βασικά λάθη: Πρώτον, να δεχτεί από τον παμπόνηρο Σημίτη το δαχτυλίδι της εκλογικής ήττας και να χρεωθεί εκείνος την αποτυχημένη τετραετία του πρώην πρωθυπουργού. Δεύτερον, να καταδεχτεί να ψηφιστεί κατά μουσολινικό τρόπο από το αδιευκρίνιστο πλήθος του ενός εκατομμυρίου, ελλείψει αντιπάλου. Μονοπρόσωπο ψηφοδέλτιο θυμίζει άλλες εποχές και παρωχημένα καθεστώτα, ουδεμία σχέση έχοντα με δημοκρατικές διαδικασίες. Και τρίτον, να μην αλλάξει τίποτα, σε αντίθεση με τις πανηγυρικές και στεντόρειες υποσχέσεις του ότι «θα τα αλλάξω όλα».

Ο ΚΑΚΟΣ: Μέσα από τις πομφόλυγες και τις κενολογίες καταλαβαίνεις ότι δεν έχει τίποτα να πει. Πώς λέμε ότι για τον καθένα, ακόμη και τον πιο άσχημο, υπάρχει το ερωτικό του ταίρι; Ετσι και ο καλός βρήκε τον μοναδικό αντίπαλο στη ζωή του που θα μπορούσε εύκολα να νικήσει. Και αυτός είναι ο κ. Βενιζέλος. Αντί για «κακός», περισσότερο θα του πήγαινε το προσωνύμιο: «του κάκου». Η μοίρα στάθηκε ευνοϊκή για τον Γιωργάκη.

Μπορεί ο κ. Παπανδρέου να έχει τραγικές επιδόσεις στα ελληνικά αλλά και ο βασικός του αντίπαλος δεν πάει πίσω: «Εχουμε το ΠΑΣΟΚ της αναξιοκρατίας, της οικογενειοκρατίας και των πελατειακών σχέσεων. Ολα αυτά θα πρέπει να τα αποκαταστήσουμε», δήλωνε με στόμφο ο κ. Βενιζέλος στη συνδιάσκεψη. Θα αποκαταστήσει λοιπόν την αναξιοκρατία, την οικογενειοκρατία και τη διαφθορά, ακόμη και εκεί που δεν υπάρχει.

Το πιο αστείο της υπόθεσης είναι ότι ο κ. Βενιζέλος διατείνεται πομπωδώς ότι είναι ο μόνος άξιος να νικήσει τον Καραμανλή. Ποιος; Εκείνος που φαίνεται να χάνει πανηγυρικά από τον άνθρωπο που ο Καραμανλής έχει κερδίσει δύο φορές απανωτά.

Ο ΞΥΛΙΝΟΣ: Αν στη μεν περίπτωση του καλού καταλαβαίνεις τα λίγα και ισχνά που θέλει να πει, στη δε περίπτωση του κακού καταλαβαίνεις ότι δεν έχει τίποτα να πει, εδώ απλώς δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Ο στρυφνός, ξύλινος, ασυνάρτητος λόγος στην αποθέωσή του. Ακόμη και η ξύλινη γλώσσα των κομμουνιστών παρουσιάζεται πιο συνεκτική και αποφεύγει τούτο εδώ το παραλήρημα. Συμπαθής ο κ. Σκανδαλίδης στον δονκιχωτικό του ρόλο, αλλά η ξύλινη αρματωσιά του δεν αντέχει στους σημερινούς καιρούς.

Η ΕΚΒΑΣΗ: Ο ξύλινος θα είναι ο πρώτος που θα φάει χώμα από τα γρήγορα πυρά του καλού, αλλά η πτώση του κακού θα συνοδευτεί από μεγαλύτερο γδούπο και ορυμαγδό. Μέσα από τους καπνούς και τον κορνιαχτό θα διαφανεί η μορφή του καλού, να εγκαταλείπει με αργά βήματα το χωματένιο αλώνι.

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ: Ο κίνδυνος της διάσπασης μόνο με διαγραφές μπορεί να αποσοβηθεί. Προτού ο κακός και η ομάδα του αποχωρήσουν με το μισό κόμμα, θα πρέπει ο καλός να προλάβει να κινηθεί πρώτος. Οχι βέβαια με «διαγραφές αντιλήψεων», τι μούφα και αυτή. Καμία αντίληψη δεν διαγράφεται αν δεν εξαλείψεις τον φορέα της.