Ελευθεροτυπία - Απογευματινή Αδέσμευτη Εφημερίδα

Για πολλοστή φορά η λύση των εκρηκτικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Παιδεία παραπέμπεται σ' ένα γενικό και αόριστο διάλογο, από μηδενική μάλιστα βάση, όπως υπογράμμισε ο νέος υπ. Παιδείας. Προφανώς και υπάρχει πρόβλημα διαλόγου, μόνο που προηγουμένως πρέπει να διαμορφωθούν κάποιες ικανές και αναγκαίες προϋποθέσεις, αν δεν αναζητούν απλώς ένα άλλοθι για να ξορκίσουν ένα ακόμα πιθανό αδιέξοδο ή μία ακόμα μετάθεση του προβλήματος σε κάποιο αόριστο μέλλον για να αποφευχθεί το πολιτικό κόστος. Γιατί αν δεν θέλουμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, είναι φανερό ότι αυτό που ενδιαφέρει πρωτίστως αυτή τη στιγμή την κυβέρνηση δεν είναι μια ουσιαστική μεταρρύθμιση, αλλά η εκτόνωση μιας κρίσης που αναπαράγεται συνεχώς.

ΚΑΤ' ΑΡΧΗΝ διάλογος δεν πρόκειται να υπάρξει αν δεν αποκατασταθεί ένα στοιχειώδες κλίμα εμπιστοσύνης ανάμεσα στην κυβέρνηση, τους φορείς της εκπαίδευσης και την κοινωνία, κάτι εξαιρετικά δύσκολο σ' αυτή τη φάση, όσα «επικοινωνιακά» κόλπα κι αν επινοηθούν... Από κει και πέρα η σημαντικότερη ίσως προϋπόθεση για να ξεκινήσει ο διάλογος είναι να υπάρξει μια στοιχειώδης συμφωνία στη... διάγνωση του προβλήματος. Το καθεστώς των εισαγωγικών εξετάσεων, που προβάλλεται ως ένα από τα κυρίαρχα ζητήματα διαλόγου, δεν είναι ούτε το σημαντικότερο ούτε το μόνο πρόβλημα που αν λυθεί θα αλλάξει την κατάσταση στην Παιδεία. Ούτε φυσικά η λυδία λίθος για να λυθούν τα προβλήματα είναι η αύξηση της χρηματοδότησης, όπως προβάλλεται από ένα κομμάτι της εκπαιδευτικής κοινότητας...

ΤΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ μας σύστημα πάσχει σε όλες του τις βαθμίδες, απλώς βαυκαλιζόμαστε επί χρόνια με τον μύθο της δήθεν δωρεάν Παιδείας περιμένοντας κάποιον από μηχανής θεό να αντιστρέψει μια πορεία απαξίωσης. Πληρώνουμε απίστευτα ποσά σε φροντιστήρια -τώρα πλέον και στο πανεπιστήμιο...- όχι για να αποκτούν γνώσεις τα παιδιά, αλλά για να παπαγαλίζουν τα SOS θέματα και να μπουν σε κάποια σχολή. Εχουμε αποδεχθεί να έχει ως όραμα η νέα γενιά να περάσει σε κάποια αστυνομική, στρατιωτική ή κάποια άλλη σχολή που θα της εξασφαλίζει με σχετική σιγουριά μια θέση στο Δημόσιο, γιατί η επιστημονική γνώση, η έρευνα ούτε αναγνωρίζονται ούτε εκτιμούνται... Δεν ανησυχούμε όταν τα ελληνικά πανεπιστήμια, με ελάχιστες εξαιρέσεις, βρίσκονται μονίμως στον πάτο της όποια αξιολόγησης με τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά ιδρύματα... Δεν αγανακτούμε όταν η κομματική διαπλοκή έχει φτάσει στο απόγειό της στα πανεπιστήμια, οδηγώντας τα σ' ένα πλήρες αδιέξοδο...

ΟΠΟΙΟΣ διάλογος, λοιπόν, κι αν γίνει, αν δεν αγγίξει τις βαθύτερες αιτίες της κρίσης θα οδηγήσει στην καλύτερη περίπτωση σε μερικά μπαλώματα. Είναι σε θέση η κυβέρνηση, πρώτα απ' όλα, οι πολιτικές ηγεσίες, οι εκπαιδευτικοί φορείς να εντοπίσουν τα πραγματικά προβλήματα ώστε να ελπίζουμε ότι κάτι θ' αλλάξει;