Ελευθεροτυπία - Απογευματινή Αδέσμευτη Εφημερίδα

Διατυμπανίζουν οι υπέρμαχοι του τρόπου διδασκαλίας της Ιστορίας (ΣΤ' Δημοτικού) ότι εκείνοι που απλώς το κατακρίνουν είναι εθνικοπαράφρονες, επίγονοι ακροδεξιών και λοιπά φληναφήματα. Παριστάνουν τους Αριστερούς, νομίζουν ότι είναι Αριστεροί, δηλώνουν Αριστεροί τέλος πάντων.

Οι ίδιοι αρνούνται να κατανοήσουν ότι συμπλέουν με την εξουσία και τους μηχανισμούς της δεξιάς παράταξης που κυβερνά (sic) αυτόν τον τόπο. Οι συγγραφείς της εξουσίας πώς είναι δυνατόν να είναι ανεξάρτητοι και αντικειμενικοί; Στην προσπάθειά τους να απαλείψουν, λέει, μίση και πάθη, διακρίσεις και εθνικοληρήματα, καταντάνε αστείοι· τουλάχιστον αστείοι, με τέτοια κακά ελληνικά που χρησιμοποιούν. Δεν εννοώ τις λέξεις που χρησιμοποιούν, αλλά τον τρόπο που τις συνθέτουν.

Δεν πάει να μην αποσυρθεί ποτέ το βιβλίο! Ετσι κι αλλιώς οι μαθητές δεν θα το μελετήσουν. Οταν ωριμάσουν και καταλάβουν τι ανοησίες διάβαζαν θα γελάνε ή θα λυπούνται για την κατάντια της χώρας τους, της Παιδείας γενικότερα και της εκπαίδευσης ειδικά. Είτε το θέλουν είτε όχι, κάποια στιγμή θα πέσουν επάνω στον Καραϊσκάκη ή στους Σοφιστές και ας μην τους διάβασαν ποτέ στο σχολείο τους, ας μην τους είπαν τίποτε οι παιδαγωγοί τους. Είναι βέβαιο· οι οπαδοί του τρόπου γραφής του βιβλίου γνωρίζουν εκείνον τον Πρώσο που έλεγε ότι «όλοι κρύβουμε έναν μπάτσο μέσα μας», αλλά μάλλον θεωρούν ότι αυτοί είναι η εξαίρεση. Η κριτική γίνεται από όσους τιμάνε το ίδιο τα ελαττώματα και τα προτερήματα και του νου και της ψυχής. Ας επιθέσουν όσα ψεύτικα (εκσυγχρονιστικά) παλίμψηστα επιθυμούν στην Ιστορία· η Ιστορία τα αποβάλλει από μόνη της, όπως με σοφία (και πανουργία) πράττει έως τούδε. Η Αριστερά δεν είναι εκσυγχρονιστική ταμπέλα· είναι μνήμη και παράδοση και πόνος και λάθη και εγκλήματα και μεταρσίωση και χαρά. Ολα μαζί. Κυρίως, εχθρός της μνησικακίας.