Βρίσκεστε στο παλαιό site του www.enet.gr

Το www.enet.gr άλλαξε.

Το Web site της Ελευθεροτυπίας και της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας άλλαξε και βρίσκεται στη διεύθυνση www.enet.gr.

Στο παρόν site βρίσκεται μόνο το αρχείο των εκδόσεων από τις αρχές του 2001 ως και τις 30 Μαρτίου 2009.

Συζήτηση με τον Τζον Χολογουέι για τα κινήματα αντίστασης στη Λατινική Αμερική

Για έναν άλλο κόσμο, εδώ και τώρα!

ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ: ΤΑΣΟΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΜΗΣ, ΑΓΓΕΛΙΚΑ ΨΑΡΡΑ, ΑΝΤΑ ΨΑΡΡΑ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΑΡΡΑΣ. ΙΟΣ e-mail

Ο Τζον Χολογουέι (John Holloway), καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Ινστιτούτο Κοινωνικών και Ανθρωπιστικών Επιστημών στην Πουέμπλα του Μεξικού, έρχεται στην Ελλάδα για να μιλήσει σε ανοιχτή συζήτηση που διοργανώνει την ερχόμενη Πέμπτη η ομάδα ΑΛΑΝΑ.

Ο Τζον Χολογουέι

Συγγραφέας, μεταξύ άλλων, και του βιβλίου «Ας αλλάξουμε τον κόσμο χωρίς να καταλάβουμε την εξουσία» που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Σαββάλας», ο Τζον Χολογουέι διερευνά τις προοπτικές μιας ριζικής κοινωνικής αλλαγής εμπνεόμενος από τα σύγχρονα κινήματα της Λατινικής Αμερικής με τα οποία το έργο του βρίσκεται σε συνεχή συνομιλία.

«Να προχωρήσουμε ρωτώντας», προτείνει ο Χολογουέι, υιοθετώντας ένα εύγλωττο σύνθημα των ζαπατίστας. Στη σκέψη του, η προοπτική της ανθρώπινης χειραφέτησης προϋποθέτει τη διατύπωση νέων ερωτημάτων, τα οποία κλονίζουν τις παλιές βεβαιότητες και οδηγούν στην επεξεργασία καινοτόμων αναλυτικών εργαλείων που έρχονται να ανατρέψουν τις θεωρητικές κα πολιτικές επιλογές των «κλασικών» επαναστατικών κινημάτων. Η επεξεργασία εννοιών που ανανοηματοδοτήθηκαν από τα κινήματα της Λατινικής Αμερικής (τυπικό παράδειγμα τα περιεχόμενα της «αξιοπρέπειας» όπως προτάθηκαν από το ζαπατίστικο κίνημα), η σημασία της πάλης ενάντια στον ετεροπροσδιορισμό, η αμφισβήτηση του ρόλου της πρωτοπορίας και η απόρριψη του μοντέλου της δι' εφόδου κατάληψης της εξουσίας, η επίπονη καθημερινή πάλη ως χειραφετητικό πείραμα συνιστούν ελάχιστα μόνο σημεία της ενδιαφέρουσας παρέμβασης του Χολογουέι, στην οποία ενσωματώνονται δημιουργικά τα οράματα, οι εμπειρίες και οι πρακτικές των εξεγερμένων της Λατινικής Αμερικής.

Ζητήσαμε από τον Τζον Χολογουέι να μας μιλήσει για τις πρόσφατες εξελίξεις στη Λατινική Αμερική και να μας σχολιάσει τις πολιτικές των κυβερνήσεων και τη δυναμική των κινημάτων:

- Την εποχή αυτή γινόμαστε μάρτυρες μιας μείζονος αλλαγής στη Λατινική Αμερική, καθώς οι κυβερνήσεις εμφανίζονται να αμφισβητούν την αμερικανική κυριαρχία και να παίρνουν μέτρα κατά της κοινωνικής αδικίας. Υπάρχουν διαφορές στη στάση, την κοινωνική φυσιογνωμία και τις πολιτικές προοπτικές των κυβερνήσεων αυτών;

Τζ. Χ.: Πιστεύω πως η Λατινική Αμερική είναι τη στιγμή αυτή ένα ιδιαίτερα συναρπαστικό μέρος, ζοφερό και συναρπαστικό συνάμα. Η πλέον προφανής εκδήλωση της πραγματικότητας αυτής, κυρίως για τον εξωτερικό παρατηρητή, είναι η άνοδος των αριστερών κυβερνήσεων, αλλά οι κυβερνήσεις αυτές είναι τα αντιφατικά αποτελέσματα κατά πολύ βαθύτερων διεργασιών πάλης: Η εξέγερση της 19ης και 20ής Δεκεμβρίου 2001 στην Αργεντινή οδήγησε στην πτώση της δεξιάς και, ενδεχομένως, στην εκλογική νίκη του Κίρχνερ, οι μεγάλες κινητοποιήσεις στη Βολιβία, αρχικά στον Πόλεμο του Νερού και στη συνέχεια στον Πόλεμο του Αερίου, οδήγησαν στην εκλογή του Εβο Μοράλες, τα χρόνια της πάλης του κινήματος των ακτημόνων και των συνδικάτων στη Βραζιλία οδήγησαν στην επιτυχία του Λούλα, τα χρόνια της πάλης και της δυσαρέσκειας στη Βενεζουέλα οδήγησαν στον Τσάβες, κ.ο.κ. Και στο Μεξικό, όπου έχουμε μια νέα και εξαιρετικά καταπιεστική δεξιά κυβέρνηση, οι αγώνες της Οαχάκα, των ζαπατίστας και άλλων πολλών κινημάτων παρά τρίχα να οδηγήσουν στην εκλογή του Λόπες Ομπραδόρ.

Από αυτόν το μεγάλο αναβρασμό πρέπει λοιπόν να ξεκινήσουμε, κι όχι από τις κυβερνήσεις -από την πλημμυρίδα αυτή της πάλης που είναι μια απάντηση στη ζοφερή κατάσταση της ηπείρου. Οπως και σε άλλα σημεία του πλανήτη, αλλά ίσως με μεγαλύτερη ένταση εδώ, ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός των τελευταίων είκοσι πέντε χρόνων σήμανε έναν τρομακτικό αφανισμό της ζωής, της ζωής των ανθρώπων αλλά και του κόσμου των ζώων και των φυτών. Εκατομμύρια ανθρώπων οδηγήθηκαν στην ακραία φτώχεια και είδαν τις κοινότητές τους και τις παραδόσεις τους να καταστρέφονται. Γι' αυτό το "Ya basta!" των ζαπατίστας είχε τόσο βαθιά απήχηση, και γι'αυτό τούτη η πλημμυρίδα αγώνων με τις πολλές και διαφορετικές μορφές σε τόσα σημεία της ηπείρου.

Από τη σκοπιά των κοινωνικών αγώνων πρέπει επομένως να αντιμετωπίσουμε τις νέες αριστερές κυβερνήσεις και, πράγματι, θα εντοπίσουμε σοβαρές διαφοροποιήσεις. Ο Κίρχνερ στην Αργεντική, για παράδειγμα, είναι ένας επαγγελματίας πολιτικός αρκετά ευφυής ώστε να αναγνωρίσει ότι μετά την εξέγερση του 2001 έπρεπε να γίνουν αλλαγές στο πολιτικό σύστημα της χώρας, αλλαγές τουλάχιστον επιφανειακές: έτσι, υιοθετώντας μια σκληρή γραμμή απέναντι στα υπολείμματα της δικτατορίας, κέρδισε με το μέρος του τις Μητέρες της Πλατείας Μαΐου, ταυτόχρονα όμως ποινικοποίησε τα πιο ριζοσπαστικά στοιχεία των κοινωνικών κινημάτων. Πολύ διαφορετική είναι η περίπτωση του Εβο Μοράλες στη Βολιβία, καθώς αυτός προήλθε από το μεγάλο κοινωνικό κίνημα των αυτοχθόνων που ανέτρεψε τους προηγούμενους προέδρους και θέτει σε εφαρμογή σημαντικές οικονομικές και κοινωνικές αλλαγές, μόνο που και εδώ ακόμη παρατηρείται μια διάλυση των κοινωνικών αγώνων. Η κυβέρνηση ενεργεί για λογαριασμό του λαού, ενώ πριν από δύο χρόνια ο λαός δεν χρειαζόταν κανέναν να ενεργεί εκ μέρους του, ενεργούσε μόνος του.

Στιγμιότυπο από το ξεκίνημα της περσινής πορείας των ζαπατίστας στην κοινότητα της Γκαρούτσα στην Τσιάπας

Ο Λούλα στη Βραζιλία προήλθε κι αυτός από το κίνημα και αρχικά υπήρξε πηγή μεγάλης ελπίδας, ήδη όμως έχει μεταβληθεί σε πηγή μεγάλης απογοήτευσης. Και είναι και ο Ούγκο Τσάβες στη Βενεζουέλα, σαφώς η πλέον ενδιαφέρουσα από τις αριστερές αυτές κυβερνήσεις, κι αυτό γιατί η κυβέρνησή του συνεχίζει να μας εκπλήσσει, καθώς αποδεικνύεται περισσότερο ριζοσπαστική απ' ό,τι αναμενόταν. Υπάρχουν πολλά και ενδιαφέροντα που συμβαίνουν γύρω από την κυβέρνηση Τσάβες (όπως και από ορισμένες άλλες από τις αριστερές κυβερνήσεις), μόνο που το κατά πόσον θα υπάρξει μια πραγματικά βαθιά αλλαγή στη Βενεζουέλα δεν θα εξαρτηθεί από την κυβέρνηση αλλά από το κίνημα γύρω της και την ικανότητά του να αντισταθεί στη γραφειοκρατικοποίηση.

- Εντέλει, ποιος είναι ο ρόλος των κοινωνικών κινημάτων στη Λατινική Αμερική; Με άλλα λόγια, πώς τα κινήματα αυτά επηρεάζουν, στηρίζουν ή αντιμάχονται τις κυβερνήσεις στην περίπτωση της Βενεζουέλας, της Βολιβίας, της Βραζιλίας και του Εκουαδόρ;

Τζ. Χ.: Κατά κάποιον τρόπο απάντησα ήδη στην ερώτησή σας. Δεν μου πολυαρέσει ο όρος 'κοινωνικά κινήματα', γιατί τείνει να απεικονίσει τα κινήματα αυτά ως μέρος του πολιτικού συστήματος, ενώ εκείνο που παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον είναι ότι τα κινήματα αυτά δεν αποτελούν μέρος του συστήματος. Προτιμώ να τα στοχάζομαι σαν κινήματα αντίστασης ή κινήματα εξέγερσης. Κινήματα εξέγερσης, αλλά κινήματα που επιχειρούν μια αρκετά αποφασιστική τομή με τα παλιά επαναστατικά κινήματα της περασμένης τριακονταετίας, όχι τόσο ως προς το στόχο τους να δημιουργήσουν μια άλλη κοινωνία.

Εκείνο που είναι συναρπαστικό όταν συζητάμε για τη λατινοαμερικάνικη πολιτική είναι ότι δεν μιλάμε απλώς για τα λατινοαμερικάνικα πολιτικά πράγματα. Υπάρχει εδώ μια εκπληκτική αίσθηση ότι πρόκειται για μια πηγή συναρπαστικών ιδεών και πρακτικών, πηγή και τόπος συνάντησης. Αυτό που δοκιμάζουν στις κοινότητές τους οι ζαπατίστας με τα Συμβούλια Καλής Διακυβέρνησης, ό,τι έγινε και γίνεται στη Βολιβία και το Εκουαδόρ, το κίνημα των ακτημόνων στη Βραζιλία, οι πικετέρος στην Αργεντινή, όλα αυτά είναι εξαιρετικά δημιουργικά και στάθηκαν πηγή έμπνευσης για κινήματα αλλαγής σε ολόκληρο τον κόσμο. Ο κόσμος πρέπει να αλλάξει ριζικά για να υπάρξει πιθανότητα να επιβιώσει το ανθρώπινο είδος, και η πραγματική ελπίδα για αλλαγή αναδύεται σήμερα έμπρακτα στη Λατινική Αμερική.

- Στο έργο σας αναφέρεστε συχνά στο κίνημα των ζαπατίστας ως ένα κίνημα που παλεύει εναντίον της εξουσίας, όχι για την εξουσία. Μπορούμε να ισχυριστούμε ότι οι ζαπατίστας επινόησαν μια νέα πολιτική της αντίστασης, καθώς και νέες μορφές πολιτικής εκπροσώπησης;

Τζ. Χ.: Το πρόβλημα της εξουσίας είναι στην καρδιά της συζήτησης για την πολιτική της αριστεράς στη Λατινική Αμερική, αλλά και σ' ολόκληρο τον κόσμο. Υπάρχουν πολλές ομάδες που συνεχίζουν να σκέφτονται με όρους κατάληψης της εξουσίας και προσβλέπουν στον Τσάβες και στον Εβο Μοράλες (και, προφανώς, στον Φιντέλ) προκειμένου να στηρίξουν την επιχειρηματολογία τους. Υπάρχει, ωστόσο, και ένα κατά πολύ ριζοσπαστικότερο κίνημα που λέει καθαρά "όχι, δεν θέλουμε να καταλάβουμε την εξουσία, δεν θέλουμε να διοικούμε άλλους, ο μόνος τρόπος για να γκρεμίσουμε πραγματικά τον καπιταλισμό είναι να το κάνουμε μόνοι μας, εμείς οι ίδιοι να αναλάβουμε τον έλεγχο της δικιάς μας ζωής". Ετσι προέκυψαν το μεγαλειώδες «Ya basta!» ("Φτάνει πια!") των ζαπατίστας και το "Que se vayan todos!" ("Να φύγουν όλοι!") της αργεντινής εξέγερσης.

Δεν είναι τόσο ότι οι ζαπατίστας επινόησαν μια νέα πολιτική της αντίστασης όσο ότι είναι αυτοί που αρθρώνουν με τον πλέον θαυμαστό τρόπο τη νέα αυτή πολιτική που αναβλύζει από παντού. Ναι, πρόκειται για μια νέα πολιτική όχι μόνον αντίστασης, αλλά και εξέγερσης. Και συνάμα μια νέα μορφή πολιτικής εκπροσώπησης που λέει "όχι εκπροσώπηση -εμείς οι ίδιοι θα αποφασίσουμε και θα πράξουμε".

Εξουσία και χρόνος: ο χρόνος είναι το άλλο μείζον διακύβευμα. Το να πεις, δηλαδή, πως δεν θέλουμε να καταλάβουμε την εξουσία σημαίνει ότι δεν θα περιμένουμε να καταλάβουμε την εξουσία, η επανάσταση είναι εδώ και τώρα, η μεταβολή των κοινωνικών σχέσεων είναι εδώ και τώρα. Οι ζαπατίστας, οι ακτήμονες της Βραζιλίας, οι πικετέρος της Αργεντικής δεν ζητούν την άδεια και δεν περιμένουν από κανέναν να κερδίσει τις εκλογές για να αρχίσουν να δημιουργούν έναν άλλο κόσμο, εδώ και τώρα.

* Η ανοιχτή συζήτηση με τον Τζον Χολογουέι θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 1 Μαρτίου στις 7 μ.μ. στο Πολυτεχνείο (αίθουσα ΜΑΧ).

Ευχαριστούμε την ομάδα ΑΛΑΝΑ (Για τις Αντιστάσεις και τα Κινήματα στη Λατινική Αμερική) για τη συνεργασία της στο σημερινό δημοσίευμα.

Μεταρρύθμιση ιδιωτικής χρήσης

"Νόμος - πλαίσιο με ήπιες αλλαγές"

(«Το Βήμα»,21/2/2007)

Τελικά η κυβέρνηση κατέθεσε το νομοσχέδιο για τα ΑΕΙ, αξιοποιώντας -όπως είχε προειδοποιήσει η υπουργός Παιδείας- το «συγκριτικό πλεονέκτημα» της καλύτερης γι' αυτήν χρονικής συγκυρίας: πάνω που η ΠΟΣΔΕΠ ετοιμαζόταν να «κλείσει» τις απεργιακές κινητοποιήσεις κατά της αναθεώρησης του άρθρου 16 και πριν διαλυθούν οι εντυπώσεις από τη διαγραφή Κουλούρη που επιβεβαίωσε με τον πιο αυταρχικό τρόπο ότι η αξιωματική αντιπολίτευση βρίσκεται στο πλευρό της Γιαννάκου και του Καραμανλή όσον αφορά την «επιβολή της τάξης» στα ΑΕΙ. Και βέβαια, προτού αρχίσει να ξεφτίζει επικοινωνιακά η υπόθεση των «εκσυγχρονιστών» πανεπιστημιακών που συστρατεύθηκαν με την υπουργό Παιδείας για τη ριζική «ανατροπή των υφιστάμενων συσχετισμών» στα πανεπιστήμια, σε βάρος των δημοκρατικών κατακτήσεων της Μεταπολίτευσης. Δύσκολα θα βρισκόταν καλύτερη στιγμή για την κυβέρνηση -ιδίως αν η συνέχιση της «αναταραχής» οδηγήσει σε πρόωρες εκλογές, όπου το ΠΑΣΟΚ θα εισπράξει πανηγυρικά τα επίχειρα της στάσης του στο εκπαιδευτικό.

Η πολιτική αυτή συγκυρία πιθανότατα θα συγκαλύψει στο εξής την ουσία του ζητήματος, καθώς η κυβερνητική προπαγάνδα προτιμά να δώσει έμφαση στο «νόμο και την τάξη» παρά στο περιεχόμενο του νομοσχεδίου. Ετσι ώστε όχι μόνο ν' αποτρέψει διαρροή των συντηρητικότερων οπαδών της προς το ΛΑΟΣ, αλλά και ν' αποφύγει κάποια ενοχλητικά ερωτήματα.

Πόσο «φιλελεύθερη» είναι π.χ. η διοικητική αποβολή των λεγόμενων «αιώνιων» φοιτητών -πολιτών δηλαδή που στην πλειονότητά τους έχουν απομακρυνθεί εδώ και χρόνια απ' το πανεπιστήμιο; Γιατί αυτοί οι άνθρωποι να στερηθούν τη δυνατότητα να συνεχίσουν τις σπουδές τους, αν και όποτε το αποφασίσουν; Η επίκληση της «διεθνούς» πρακτικής είναι εδώ άκρως παραπλανητική αφού, όπως επισημαίνει κι ο καθηγητής Παναγιώτης Νούτσος, σε άλλες χώρες η αφαίρεση της φοιτητικής ιδιότητας δεν αποκλείει την εγγραφή του φοιτητή «σε διαφορετικό τμήμα του ίδιου ή άλλου πανεπιστημίου» -ενώ εδώ απλώς θα τον στέλνει πεσκέσι στους «μη κερδοσκόπους» ιδιώτες («Το Βήμα» 9.7.06) .

Προβληματικότερος είναι ο πολλαπλασιασμός των ευκαιριών διαφθοράς που προσφέρουν οι «μεταρρυθμίσεις» της κ. Γιαννάκου. Μπορεί η ΠΟΣΔΕΠ -ως συνδικαλιστικό όργανο όλων των διδασκόντων- να κωλύεται να θίξει το ζήτημα, δεν χρειάζεται όμως και πολλή φαντασία για να συνειδητοποιήσει κανείς τα περιθώρια εκβιασμών και συναλλαγών που δημιουργούνται, όταν ακόμη και η οριακή αποτυχία του φοιτητή σε ένα μάθημα συνεπάγεται αυτόματα την αποβολή του απ' το πανεπιστήμιο και την ακύρωση όλων των προσπαθειών (και των εξόδων) του, από την εποχή της προετοιμασίας του για τις εισαγωγικές εξετάσεις. Και μη μιλήσει κανείς για «επιτροπές δεοντολογίας» κ.λπ.: η τραγική περίπτωση του καθηγητή Αλεξανδρόπουλου στην Κρήτη κι η συνεχιζόμενη «δίκη του Παντείου» αποκαλύπτουν μέχρι πού μπορεί να φτάσει η «συναδελφική αλληλεγγύη»...

Μόνο τη «διαφάνεια» και τη «δημοκρατία» δεν εγγυάται τέλος το άρθρο 22 του νομοσχεδίου, που μετατρέπει τους φοιτητικούς συλλόγους σε ΝΠΙΔ κι απαγορεύει ρητά κάθε αντικατάσταση των εκπροσώπων των φοιτητών (του «νομίμου συλλόγου») στα πανεπιστημιακά όργανα. Ανοίγει έτσι το παράθυρο για δικαστικές επεμβάσεις στο εσωτερικό του φοιτητικού κινήματος (α λα ΓΣΕΕ) αλλά και για τη συγκρότηση μιας κάστας επαγγελματιών συνδικαλιστών, που δεν θα μπορούν να ανακληθούν ακόμη κι όταν οι (προσωπικές) επιλογές τους έρχονται σε αντίθεση με τη θέληση των φοιτητών.

Ψιλά γράμματα, βέβαια, όλα αυτά για τους νεοφιλελεύθερους «μεταρρυθμιστές». Είναι άλλωστε προφανές ότι μια πολιτικοστρατιωτική νίκη της κυβέρνησης στο μέτωπο των ΑΕΙ θεωρείται απαραίτητη προϋπόθεση για την προώθηση αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων σε άλλους κρίσιμους τομείς -με πρώτη και καλύτερη την παράδοση της κοινωνικής ασφάλισης στο ιδιωτικό κεφάλαιο, όπως ο ίδιος ο πρωθυπουργός υποσχέθηκε την προηγούμενη Πέμπτη σε εκδήλωση της Ενωσης Ασφαλιστικών Εταιριών. Η διάσταση αυτή της πανεπιστημιακής αναμέτρησης, ως καθοριστικής στιγμής του ευρύτερου κοινωνικού πολέμου, δεν διαφεύγει ούτε από τους υπέρμαχους των αλλαγών: «Με τέτοια κυβέρνηση θα δοθούν οι επόμενες μάχες για να λυθούν προβλήματα όπως το ασφαλιστικό;» αναρωτιόταν χαρακτηριστικά ο Νίκος Νικολάου στην «Καθημερινή», λίγο μετά τη βραχύβια αναδίπλωση του περασμένου καλοκαιριού (24.6.06). Κι απ' ό,τι φαίνεται, μάλλον εισακούστηκε...

IOS PRESS

Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ δεν είναι τόσο κατάλληλη εποχή για επισκέψεις σε νησιά. Ομως καλό είναι να επισκεφτείτε το ηλεκτρονικό περιοδικό "Εύπλοια" (http://eyploia.aigaio-net.gr), στο οποίο δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία άρθρα, απόψεις, ειδήσεις, καταγγελίες που αφορούν περιβαλλοντικά ζητήματα ή θέματα πολιτισμού των νησιών του Αιγαίου και εκφράζουν ομάδες πολιτών ή μεμονωμένα άτομα. Πρόκειται για την αληθινή εικόνα της ζωής στα νησιά και των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν.

Ο ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΣΑΚΕΛΛΙΩΝ μας γράφει από την Ξάνθη: "Το ότι οι δημόσιες υπηρεσίες ταλαιπωρούν συχνά τον πολίτη λόγω γραφειοκρατίας είναι συχνό φαινόμενο. Το να τον ταλαιπωρούν, όμως, ζητώντας του να παρανομήσει, αυτό ούτε στην Ελλάδα δεν γίνεται. Ομως και αυτό συμβαίνει από δημόσια υπηρεσία, την Πολεοδομία της Νομαρχίας Καβάλας. Η συγκεκριμένη υπηρεσία ζητά από τους πολίτες που θέλουν να κτίσουν στην παραλία του οριοθετημένου από το 1986 οικισμού Οφρυνίου του Δήμου Ορφανού να προσκομίζουν μαζί με τα υπόλοιπα δικαιολογητικά και απόσπασμα της 'προτεινόμενης πολεοδομικής μελέτης της περιοχής'. Μόνο που η συγκεκριμένη μελέτη που ζητούν και που εκπονήθηκε πριν από 20 χρόνια, σύμφωνα με το έγγραφο της ίδιας της Πολεοδομίας, 'δεν έχει εγκριθεί και
δεν εφαρμόζεται' (10072/8-9-2006).

Οι συνθήκες από το 1986 μέχρι σήμερα έχουν αλλάξει, αλλά η συγκεκριμένη υπηρεσία δεν λαμβάνει υπόψη της ούτε το έγγραφο της Διεύθυνσης ΠΕΧΩΔΕ της περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας -Θράκης (3836/29-8-2006), το οποίο ζητά για να ισχύει οποιαδήποτε μελέτη να υπάρχει στην περιοχή είτε εγκεκριμένο ΓΠΣ ή ΣΧΟΑΑΠ ή Ρυθμιστικό Σχέδιο ή Ζώνη Οικιστικού Ελέγχου, και στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει τίποτα. Ούτε στο ΥΠΕΧΩΔΕ υπάρχει τίποτα, αλλά μόνο μια 'οίκοθεν' ανάθεση πριν από 20 χρόνια. Αφήστε δε που στο νόμο για την έκδοση οικοδομικών αδειών προβλέπεται (άρ.10,6) ότι πρέπει να κατατεθεί απόσπασμα από 'εγκεκριμένο ρυμοτομικό σχέδιο', και όχι κάποιο προ 20ετίας προτεινόμενο.

Το πιο ωραίο όμως είναι ότι αυτό το περίφημο προτεινόμενο σχέδιο προέβλεπε μέσα σε οικισμό κάτω των 2.000 κατοίκων δρόμους πλάτους από 12,5 έως 15,00 μέτρων λες και θα γινόταν η παράκαμψη της Εγνατίας. Ολα αυτά βέβαια προς όφελος κάποιων ολίγων που φτιάξανε τρένα-κτίρια και που λυμαίνονται την περιοχή θέλοντας να καταργήσουν την έννοια της γειτονιάς και μεταφέροντας το δράμα των πόλεων σε απόσταση αναπνοής από τη θάλασσα, που με τις ευλογίες της Πολεοδομίας 'κόβουν και ράβουν' τα οικόπεδα εμποδίζοντας τον πολύ κόσμο να χτίσει ένα ανθρώπινο σπίτι".



Ο ΙΟΣ ΣΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ