Ελευθεροτυπία - Απογευματινή Αδέσμευτη Εφημερίδα

Εδω και μία εβδομάδα εξελίσσεται στο Αιγαίο η μεγάλη τουρκική άσκηση «Ηγεμών» με τη συμμετοχή Μ. Βρετανίας, Ολλανδίας, Βελγίου και ΗΠΑ. Ως πρόφαση χρησιμοποιείται ο συντονισμός δυνάμεων για έρευνα και διάσωση, αλλά ο πραγματικός λόγος είναι η επιθυμία της Τουρκίας να νομιμοποιηθεί διεθνώς ως η μόνη υπεύθυνη για έρευνα και διάσωση στο Αιγαίο μέχρι τη μέση του, τον 25ο παράλληλο.

Το στηρίζει στη Συνθήκη της Λωζάννης, που επιβάλλει αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του ανατολικού Αιγαίου, επομένως στην αδυναμία τους, έτσι, να παρέχουν εξοπλισμένα και επανδρωμένα μέσα ώστε να προστρέχουν και να συμμετέχουν ελληνικές δυνάμεις σε περιπτώσεις ναυτικών και αεροπορικών ατυχημάτων.

Η Ελλάδα έχει την ατυχία να συνορεύει με μια ιμπεριαλιστικών αντιλήψεων χώρα σαν την Τουρκία. Η γείτων επιδιώκει εδώ και 40 χρόνια, με κλιμακούμενη ένταση, να πάρει πίσω από τον ελληνικό χώρο όσο περισσότερο μπορεί, χρησιμοποιώντας με σταθερό σχέδιο το διεθνές δίκαιο και τη διπλωματία.

Η ζωή στη ζούγκλα της φύσης είναι ένας διαρκής αγώνας επιβίωσης και χρήσιμο είναι τα άτομα και τα σύνολα να προσαρμόζουν τις άμυνές τους σ' αυτή τη συνθήκη, αν θέλουν να επιζήσουν. Επομένως, είναι χάσιμο χρόνου και φαιάς ουσίας να κλαυθμηρίζει κανείς για την ποιότητα του γείτονα και την επιθετικότητα του διπλανού. Χρησιμότερο είναι να προσαρμόζει την τακτική του και την πολιτική του στις ανάγκες του και στην αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση του παρόντος και του μέλλοντός του.

Αν σταθεί κανείς στο 1965 και δει ποια ήταν η Ελλάδα, ποια η Τουρκία και ποια η απήχηση, και κατά συνέπεια η ισχύς τους στο διεθνές περιβάλλον, θα διαπιστώσει ότι η χώρα μας ήταν ένας διεθνής παράγοντας με ισχυρά ερείσματα και στο δυτικό σύστημα ισχύος και στον αραβικό μουσουλμανικό χώρο και στην Ανατολική Ευρώπη και την ΕΣΣΔ. Οι ΗΠΑ μέχρι και τη δεκαετία του '80 διατηρούσαν στο σύστημα εξοπλισμού των δύο χωρών (όσο ίσχυε η λεγόμενη βοήθεια) την αναλογία 7 προς 10.

Οι Τουρκοκύπριοι ψήφιζαν υπέρ της ένωσης με την Ελλάδα (!) και ο αραβικός κόσμος μέχρι και τη 10ετία του '90 καταδίκαζε ομόφωνα την εισβολή στην Κύπρο. Στο Αιγαίο δεν υπήρχε αμφισβήτηση των δικαιωμάτων της χώρας επί των χωρικών υδάτων, αλλά ούτε και στα 10 μίλια στον αέρα!

Χωρίς ερείσματα ισχυρά στον δυτικό κόσμο, η Τουρκία δεν ήγειρε ποτέ θέμα δυτικής Θράκης, παρ' όλο που οι ελληνικές κυβερνήσεις κρατούσαν τον μουσουλμανικό πληθυσμό κλεισμένο σ' ένα ιδιότυπο γκέτο, που άγγιζε, αν δεν ξεπερνούσε κιόλας, τα όρια του ρατσισμού.

Η τουρκική επιθετικότητα μέχρι το 1974 περιοριζόταν στους διωγμούς κατά των Ελλήνων της Πόλης και των χριστιανικών δικαιωμάτων μέσα στη χώρα τους. Αλλά και μετά την εισβολή στην Κύπρο και ώς τις αρχές της 10ετίας του '90, η τουρκική διεκδικητικότητα δεν ήταν οξεία. Μέχρι τα Ιμια.

Σήμερα η Τουρκία διεκδικεί, με τη συμπαράσταση της Ε.Ε. και των ΗΠΑ, το 40% της Κύπρου ως δικαίωμά της, μέσω των Τουρκοκυπρίων.

Κάθε χρόνο στη συνδιάσκεψη μουσουλμανικών κρατών πετυχαίνει την ομόφωνη συμπαράστασή τους σ' αυτό το θέμα.

Διεκδικεί το δικαίωμα έρευνας και διάσωσης μέχρι τη μέση του Αιγαίου και το δικαίωμα της συνεκμετάλλευσης του αρχιπελάγους υπό την προϋπόθεση ότι ένα σωρό νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα!

Αμφισβητεί ανοιχτά πια και σε διεθνείς οργανισμούς την ελληνική κυριαρχία σε πάνω από 50 βραχονησίδες και νησίδες, συμπεριλαμβανομένης και της Γαύδου!

Αμφισβητεί τα όρια ευθύνης του FIR Αθηνών και οι πτήσεις των μαχητικών της κοντά σε πτήσεις επιβατικών αεροσκαφών πληθαίνουν διαρκώς.

Το ΝΑΤΟ και ο ΟΗΕ, όπως ο ΟΑΣΕ και το Συμβούλιο της Ευρώπης, όλο και συχνότερα δέχονται τις τουρκικές αιτιάσεις σε θέματα τουρκικών δικαιωμάτων επί του μουσουλμανικού πληθυσμού της δυτικής Θράκης, ενώ τελευταίως εγείρεται και θέμα Ρόδου!

Οι περιουσίες των Ελλήνων της Ιμβρου, της Τενέδου, της Πόλης και των παραλίων της Μ. Ασίας έχουν γίνει βορά στα χέρια της τουρκικής στρεψοδικίας, την ίδια ώρα που η Αγκυρα υπερασπίζεται τις αλβανικές και σλαβομακεδονικές διεκδικήσεις περιουσιών στα ελληνικά εδάφη.

Οπως γράφτηκε και στην αρχή του άρθρου, είναι χάσιμο χρόνου να κλαυθμηρίζει κανείς για την ποιότητα του γείτονα.

Δεν είναι, όμως, καθόλου χάσιμο χρόνου να αγανακτεί κανείς με την ποιότητα της εξωτερικής πολιτικής της δικής του χώρας. Η ανυπαρξία της οποίας, τα τελευταία 20 χρόνια, έχει οπλίσει τη θρασύτητα της Αγκυρας και έχει καταντήσει την Ελλάδα περίγελω του διεθνούς στερεώματος.

Ζήτω η 25η Μαρτίου.