Ελευθεροτυπία - Απογευματινή Αδέσμευτη Εφημερίδα

Αγαπημένη μου Δουλτσινέα,

να με συμπαθάς που δεν σου 'γραψα για μια εβδομάδα, αλλά πήγα να κόψω ένα κομμάτι από τα σωθικά μου, που μου περίσσευε, προκειμένου να μην του περισσεύω εγώ στο μέλλον. Είναι απ' αυτές τις επεμβάσεις, που παλιότερα σε κρατάγαν και 25 μέρες στο νοσοκομείο, ενώ σήμερα, μόνο 5. Στο κόψε-ράψε η επιστήμη έχει προοδέψει.

Φυσικά, προσέτρεξα στο κρατικό νοσοκομείο και όχι στο ιδιωτικό, γιατί περισσότερο με ενδιαφέρει να βγω ζωντανός παρά να βγω περιποιημένος μεν, αλλά ανάσκελος και με το ταμείο μου χρεωμένο.

Αυτά πίστευα, και εξακολουθώ να πιστεύω, την ώρα που στο Γενικό Κρατικό της Αθήνας, όπου εγώ κοβόμουν, η διεύθυνση έκοβε και απαιτούσε να κοπεί για λόγους οικονομίας η ειδική εξέταση στο αίμα μεταγγίσεων, για AIDS και ηπατίτιδες.

Στον εγκληματικό τρόπο σκέψης της διεύθυνσης αντιστάθηκε, ευτυχώς, σθεναρά η διευθύντρια του τμήματος Αιμοδοσίας, προκειμένου η ιατρική να επικρατήσει της λογιστικής και η κοινή λογική επί της εγκληματικής επιπολαιότητας.

Για να αναδειχτεί ένας ακόμα σημαντικός παράγοντας της δημόσιας υγείας. Οτι, σε αντίθεση με την ιδιωτική, τίποτε δεν μένει για πολύ κουκουλωμένο. Ούτε καν τα ατυχή ιατρικά περιστατικά, που παρελαύνουν στα φορεία. Στα μεν κρατικά νοσοκομεία, φανερά στους διαδρόμους, στα δε ιδιωτικά κρυφά στα υπόγεια.

Αλλ' αυτή τη δημόσια υγεία δεν λέει κανείς να την απαλλάξει από τα τρωκτικά της: τους μίσθαρνους των κυκλωμάτων προμηθειών υπαλλήλους της, τους ατζέντηδες εταιρειών μηχανημάτων γιατρούς και διοικητές της, τους ανεύθυνους γραφειοκράτες των σκοτεινών γραφείων και διαδρόμων, τους κύκλους των χαμένων καθηγητών.

Και σέρνονται στους διαδρόμους νυχθημερόν αγχωμένοι και, συχνά, καταθλιμμένοι οι νοσηλευτές και όλο το παραϊατρικό προσωπικό, γαμοσταυρίζοντας από μέσα τους, πια, μαζί με τη μοίρα τους και τους ασθενείς, κάνοντας 10 τη δουλειά που έπρεπε να κάνουνε 40.

Το πιο καλό νοσοκομείο του κόσμου δεν είναι κανένα ιδιωτικό θηρίο, που το κινεί το χρήμα και το κέρδος. Είναι το Δημοτικό Νοσοκομείο της Γενεύης. Το μυστικό του δεν είναι στις οικονομικές υπηρεσίες και στα λογιστικά βιβλία. Είναι στην τετράγωνη λογική να βάζει κανείς προτεραιότητες. Και στη θέληση μιας κοινωνίας να έχει σαν προτεραιότητα να συζεί εκμεταλλευόμενη το κοινό συμφέρον. Οχι να συζεί σαν τυχαία ομάδα ζώων, για πάρτη του ατόμου.

Αν και, ακόμα και οι τυχαίες ομάδες ζώων κάποια στιγμή μεταβάλλονται σε αγέλες με κανόνες.

Με πόνο ψυχής οι βιομήχανοι και οι συνδικαλιστές των εργαζομένων υπέγραψαν τη νέα συλλογική σύμβαση εργασίας, που προβλέπει αυξήσεις μισθών 11,3% για 16 μήνες. Είχα πάντα μια απορία: Αυτοί που πληρώνουν τους μισθούς δεν είναι οι ίδιοι που ακριβαίνουν τα προϊόντα;

Ρωτάω, γιατί με τρώει το ερώτημα: Πώς διαπραγματεύονται αυξήσεις μισθών με βάση τον πληθωρισμό οι άνθρωποι που ανεβοκατεβάζουν κατά βούληση τον πληθωρισμό.

Οι ηρωικοί συνδικαλιστές, που κατήγαγαν περιφανή νίκη, έριξαν το φταίξιμο στο λιτό περιβάλλον που έχει επιβάλλει η κυβέρνηση. Δεν ανέφεραν ποια κυβέρνηση.

Στον αντίποδα, οι Γάλλοι εργαζόμενοι και η νεολαία γέμισαν με 3.000.000 κόσμο πάλι τους δρόμους του Παρισιού, μετά την απόφαση του προέδρου τους να υπογράψει τον νόμο για την ελαστική εργασία. Γιατί οι Γάλλοι είναι κορόιδα. Δεν ξέρουν ότι το σημαντικό είναι να βάλεις το πόδι σου μέσα. Θέλουν να μην είναι του κλώτσου και του μπάτσου.

Ενας Σικελός οικοδόμος, με τη γυναίκα του ομολόγησε ότι σκότωσε τον 18μηνο Τομάζο στην Πάρμα, επειδή έκλαιγε ασταμάτητα από την ώρα που τον απήγαγαν. Ισως η μόνη τιμωρία που του αξίζει είναι να τον κάνουν να κλαίει ασταμάτητα. Δίχως να τον σκοτώσουν κιόλας.

Είδα με δυσάρεστη έκπληξη στην τηλεόραση τη συγγραφέα Ρέα Γαλανάκη να δηλώνει ότι είναι δικαίωμα του συγγραφέα να έχει τον τελευταίο λόγο στο βιβλίο του. Ηταν η απάντηση όταν κλήθηκε να σχολιάσει τη μομφή της Τασούλας Πετρακογιώργη, ότι την παραπλάνησε και παραποίησε την ουσία της εξομολόγησής της για να γράψει ένα βιβλίο για την απαγωγή της από τον Κώστα Κεφαλογιάννη πριν από 50 χρόνια. Πράγματι, είναι δικαίωμα του συγγραφέα. Και τον χαρακτηρίζει κιόλας.

Μπήκαν και οι εισαγγελείς να ψάξουν να βρουν γιατί δεν υπήρχε αντικειμενικότητα και διαφάνεια στις μετρήσεις τηλεθέασης, που έκανε η AGB. Μα, είναι απλό. Για να πουλάν τα προϊόντα που θέλουν αυτοί και όχι αυτά που θέλουν οι άλλοι.

Ισως οι εισαγγελείς θα έπρεπε, μάλιστα, να ψάξουν να βρουν κάτι πιο σημαντικό σ' αυτή την υπόθεση. Με ποια κριτήρια, δηλαδή, τα νοικοκυριά βλέπουν όλα αυτά τα σκουπίδια, που τους σερβίρει η τηλεόραση. Και ενδεχομένως να απαγγείλουν κατηγορίες εναντίον τους. Για προσβολή της νοημοσύνης.

Επειδή, εξαιτίας αυτής της προσβολής της νοημοσύνης τα παιδιά του κόσμου τρέφονται, ας πούμε, με όλα αυτά τα σκουπιδοπροϊόντα, που ενοχοποιούνται για καρκινογενέσεις.

Επειδή, εξαιτίας αυτής της προσβολής της νοημοσύνης, καλούνται οι καταναλωτές να αγοράσουν, με παραπλανητικές εικόνες και φράσεις, με διαστρεβλώσεις της έννοιας των όρων και των λέξεων κάθε λογής προϊόντα, που δεν αντιπροσωπεύουν τίποτε από αυτά που υπαινίσσονται οι διαφημίσεις.

Επειδή, εξαιτίας αυτής της προσβολής της νοημοσύνης, επιβάλλεται το βλακώδες επί του ευφυούς, το φτηνιάρικο επί του ποιοτικού, το αρπακολλατζήδικο επί του κοπιαστικού, το ψεύτικο επί του αληθινού, το αμοραλιστικό επί του κοινωφελούς, το αντικοινωνικό επί του κοινωνικού και το ατομικό επί του συνολικού.

Επειδή, εξαιτίας αυτής της προσβολής της νοημοσύνης, θεοποιείται η αξία ότι κάτι επιλέγεται από τους πολλούς και τείνει να επιβληθεί σαν νόμος, ενώ αποσιωπάται εντελώς η αλήθεια:

Σημασία δεν έχει τι επιλέγουν οι πολλοί. Αλλά αν αυτό που επιλέγουν τους συμφέρει κιόλας. Οι πολλοί επιλέγουν την υποταγή, που δεν τους συμφέρει, τη σιωπή, που δεν τους συμφέρει, την παθητική στάση, που δεν τους συμφέρει, την ευκολία, που δεν τους συμφέρει, το εύπεπτο, που δεν τους συμφέρει, την αμάθεια, που δεν τους συμφέρει. Οι πολλοί, με την ανοχή τους, αν όχι με τη συμμετοχή τους, στηρίζουν τις δικτατορίες, τις γενοκτονίες, το δουλεμπόριο και ταΐζουν τις μηχανές που εξαφανίζουν κάθε άλλη ζωή στον πλανήτη.

Κάνουν και αγλαΐσματα οι πολλοί. Αλλά γι' αυτά δεν χρειάζονται τα μηχανάκια της AGB. Τα μηχανάκια χρειάζονται για να κατασκευαστούν οι πολλοί, που θέλουμε στα μέτρα μας. Οι πολλοί-προϊόντα μας.

Αυτοί, που ποδηγετούνται από τις κάθε είδους δημοσκοπήσεις, οι οποίες κρύβουν μέσα στις ερωτήσεις τις απαντήσεις.

Γιατί, αυτό είναι το μυστικό των μετρήσεων. Οι μετρήσεις δεν ψάχνουν να βρουν μια απάντηση. Ψάχνουν να πάρουν την απάντηση που θέλουν. Για να την πουλήσουν στους πολλούς-προϊόντα. Προϊόντα ειδών και κομμάτων. Ειδεολογιών, εν ολίγοις.

Θα ήταν ίσως πολύ ενδιαφέρον να βλέπαμε μια δημοσκόπηση στις ΗΠΑ, που θα περιελάμβανε το ερώτημα «πόσο ηλίθιος αισθάνεστε, που πριν από τρία χρόνια πιστεύατε ότι το Ιράκ είχε όπλα μαζικής καταστροφής;» Ή μια δημοσκόπηση στην Ιαπωνία με το ερώτημα «πόσο εγκληματίας αισθάνεστε, που συμμετέχετε στην εξαφάνιση των φαλαινών μόνο και μόνο για να τις τρώτε». Ή μια δημοσκόπηση στην Ισπανία με το ερώτημα «πόσο φασίστας αισθάνεστε, που ανεχθήκατε τον Φράνκο για 40 χρόνια». Και πάει λέγοντας.

Με τις μετρήσεις των πολλών για οδηγό δεν θα υπήρχε κλασική μουσική και τζαζ. Δεν θα υπήρχε Ελύτης και Ντοστογιέφσκι. Δεν θα υπήρχε Κιούμπρικ και Βούλγαρης. Δεν θα υπήρχε παρά μια κατευθυνόμενη τεράστια μετριότητα. Ενας υφέρπων φασισμός δουλοπαροίκων.

Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον αν σταματούσαμε να χαϊδεύουμε τα αφτιά των πολλών και τους βάζαμε τον καθρέφτη με τα αμείλικτα ερωτηματικά μπροστά τους. Για τη συμμετοχή τους στα παγκόσμια και στα καθημερινά εγκλήματα. Κι αν κοπιάζαμε λιγουλάκι να καλλιεργηθούν αντί να ταΐζονται διαρκώς με κουτόχορτο. Γιατί έτσι, ίσως υπήρχε ελπίδα να γίνουν καλύτεροι οι πολλοί. Και καλύτερος ο κόσμος.

σε φιλώ, δούλος σου