Βρίσκεστε στο παλαιό site του www.enet.gr

Το www.enet.gr άλλαξε.

Το Web site της Ελευθεροτυπίας και της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας άλλαξε και βρίσκεται στη διεύθυνση www.enet.gr.

Στο παρόν site βρίσκεται μόνο το αρχείο των εκδόσεων από τις αρχές του 2001 ως και τις 30 Μαρτίου 2009.

Τα παιδιά των μεταναστών κανακεύει το ελληνικό κράτος με τσάμπα βόλτες στα λεωφορεία και τα τρόλεϋ (την ημέρα της «γιορτής τους») - τι γελοιότητες! Τι υποκρισία! αλλά και τι αθλιότης.

Είναι το ίδιο ελληνικό κράτος που, όταν αυτά τα ίδια παιδιά των προσφύγων, γίνουν 18 χρονών, έχει προνοήσει να τα αφήνει χωρίς «χαρτιά» - ξεκρέμαστα, πολίτες χωρίς πατρίδα (πλην της μητρικής τους, εκείνης των γονέων τους) και πάντως όχι αυτής που γεννήθηκαν, της Ελλάδας, αυτής στην οποίαν μεγαλώνουν, μορφώνονται και αγαπούν, παρ' όσα αυτή η δεύτερη πατρίδα τους, περισσότερον ως μητριά παρά ως μάνα κάνει (και κυρίως δεν κάνει).

Αλλά έτσι πορευόμαστε· στα ήσσονα, τα εύκολα, τα επικοινωνιακά και τα πιασάρικα πρώτοι, στα ουσιώδη, τα χρήσιμα και τα αναγκαία έσχατοι (και πονηροί)...


Τι είναι η παραγωγική ζωή του ανθρώπου; τρεις δεκαετίες - το πολύ τρεις και κάτι. Μετά την πρώτη αγωγή, τις σπουδές και τη θητεία, μετά την ενηλικίωση δηλαδή, το πολύ τρεις δεκαετίες (και κάτι)

παράγει, σκέφτεται, προσπαθεί,

ελπίζει, ονειρεύεται (άλλωστε μια 35ετία είναι και τα θεσμικώς καθιερωμένα ως εργάσιμα χρόνια) -μετά,

αρχίζει ο άνθρωπος να μην πολυσκέφτεται, απλώς να το σκέφτεται- αρχίζει τους απολογισμούς, τα ρεκτιφιέ και, τέλος πάντων, πιάνει την πίσω-πίσω θέση στην κοόρτη, στασίδι στην ενορία και διαρκείας στην ουρά των εξωτερικών ιατρείων...

Αν λοιπόν τρεις το πολύ (και κάτι) δεκαετίες είναι ο παραγωγικός βίος, ώσπου να καταλάβεις στη μια τι έγινε στην άλλη αρχίζει να σου στέλνει χαιρετίσματα η τρίτη.

Αν σε αυτά τα μαθηματικά συνυπολογίσεις ότι κάθε δεκαετία είναι δυο τετραετίες το πολύ και κάτι - άντε τρεις, τότε

ώσπου να καταλάβεις τι έγινε επί Σημίτη κι ενώ αναρωτιέσαι ακόμα για τις φάσεις επί Ανδρέα και Μητσοτάκη, έχεις φθάσει ήδη να σε έχει γραπώσει ο Καραμανλής τζούνιορ με μοναδική ελπίδα, στο τέλος, να σε «διαβάσει» ο Γιωργάκης. Ή (μπρρρ) η Ντόρα...

Παλιοζωή!

Ωσπου να καταλάβει η μια γενιά τις μαλακίες της προηγούμενης, τις επαναλαμβάνει η τρίτη.

Οτι ο χρόνος, σχετικόν...

Ο «υπαρκτός σοσιαλισμός», φέρ' ειπείν, κράτησε το όλον δυο γενιές και κάτι - μόνον απ' την εξέγερση του Πολυτεχνείου απέχουμε ήδη μια γενιά και κάτι, ενώ τόσο συν κάτι, δηλαδή περίπου σαράντα χρόνια, βασίλεψε ο κυρ Μανουήλ Κομνηνός, ήτοι, επίσης, δυο γενιές και κάτι με τα μέτρα της εποχής του.

Το μισό από τόσο, κρατάει η παγκοσμιοποίηση, ήδη σχεδόν μια γενιά παρά κάτι. Και ο κόσμος σε αυτό το διάστημα άλλαξε με γεωμετρικήν πρόοδο (όσον αφορά την ταχύτητα, όχι την «πρόοδο», διότι σε πολλά γύρισε προς τα πίσω)...

Για παράδειγμα, τα τελευταία τριάντα χρόνια το όφελος της μισθωτής εργασίας απ' το ΑΕΠ μειώθηκε στην Ευρωπαϊκή Ενωση 13%, στις ΗΠΑ 7% και στην Ιαπωνία 25%.

Αντιθέτως η συγκέντρωση πλούτου σε λίγα χέρια αυξήθηκε σε αστρονομικά επίπεδα. Το 1985 στις ΗΠΑ υπήρχαν 13 δισεκατομμυριούχοι και σήμερα πάνω από χίλιοι.

Το χάσμα πλούσιων - φτωχών μέσα στις αναπτυγμένες κοινωνίες έχει διευρυνθεί περισσότερον παρά ποτέ. Το ίδιο με το χάσμα ανάμεσα στις προηγμένες οικονομίες και τις υπ' ανάπτυξιν ή τις υπανάπτυκτες - διευρύνεται συνεχώς υπερβαίνοντας κάθε ιστορικό προηγούμενο. Υπάρχουν στις μέρες μας Εταιρείες που τα κέρδη τής κάθε μίας υπερβαίνουν το συνολικό ΑΕΠ των μισών χωρών της Αφρικής.

Φαινόμενα που οδήγησαν στην κατάρρευση του ελληνορωμαϊκού κόσμου στη Δύση και χρειάστηκαν 300 χρόνια για να ολοκληρωθούν, τώρα συντελούνται σε τριάντα χρόνια.

Τα τελευταία χρόνια η εργασία έχει υποβαθμισθεί σε κάτι που μοιάζει πιο πολύ με τη δουλεία παρά με τη δουλειά. Οι άνθρωποι εργάζονται περισσότερο κι αμείβονται λιγότερο. Η ανεργία πλανιέται πάνω απ' τα κεφάλια όλων. Οι πολίτες μεταναστεύουν κατά μάζες προς ανεύρεσιν εργασίας, ενώ μεταναστεύει ακόμα πιο άγρια το κεφάλαιο αναζητώντας ακόμα πιο φθηνή εργατική δύναμη

η αύξηση της διεθνούς καταστολής δεν έχει πλέον όριο και σύνορα, ο πόλεμος πληθαίνει και πληθαίνει και πληθαίνει

η εξαθλίωση στις μητροπόλεις αρχίζει να μοιάζει με την εξαθλίωση στον τρίτο κόσμο, ενώ η παιδική εργασία συναγωνίζεται την παιδική θνησιμότητα.

Μέσα σε ένα διεθνές πλαίσιο πολιτισμικής ομοιογενοποίησης και τηλεοπτικής τυραννίας, οι κοινωνίες εξαρθρώνονται, το κοινωνικό κράτος υφίσταται απίσχναση, όπου δεν εξαφανίζεται τελείως, οι πολίτες ιδιωτεύουν, το φακέλλωμα θεριεύει, το

περιβάλλον καταρρέει, οι πόλεμοι για το νερό ετοιμάζονται και οι μαλάκες δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα παντού. Λένε τα ίδια, και εδώ, και στο Γιοχάνεσμπουργκ, και στο Λονδίνο, και στην Αγκυρα.

*****

Εδώ και είκοσι χρόνια η εργασία δεν είναι παράγων ειδικού βάρους στις πολιτικές αποφάσεις, είναι μόνον τα κέρδη (που αυτή η ίδια παράγει). Των όλο και πιο ολίγων. Ο ανταγωνισμός (τρομάρα μας) έχει οδηγήσει στη δημιουργία του μεγαλύτερου συμπλέγματος καρτέλ μονοπωλίων από πτώσεως Ρώμης.

Η «οικονομική φρίκη» έχει τους περισσότερους απολογητές παρά ποτέ. Ο μονόλογος της παγκοσμιοποίησης, το ίδιο ηλίθιος όσον ο μονοκομματισμός του απανταχού δικομματισμού, είναι πιο πειστικός παρά ποτέ. Ούτε η Εκκλησία στις πιο μεγάλες της (σκοτεινές) δόξες δεν είχε τόση δύναμη παγκοσμίως όσην έχει σήμερα ένα τηλεοπτικό κανάλι τρίτης διαλογής.

Μέσα σε είκοσι-τριάντα χρόνια, ώσπου να καταλάβει ο άνθρωπος τι έχει κάνει, τι του έχουν κάνει, τι θα του κάνουν, έρχονται τα επόμενα είκοσι-τριάντα και του πληρώνουν τα έργα του...

Μάχαιραν δώκαμε, μάχαιραν έχουμε λαμβάνειν.

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 21.VI.2007 stathis@enet.gr