Ελευθεροτυπία - Απογευματινή Αδέσμευτη Εφημερίδα

Ολοι, ή τέλος πάντων, το μέγιστο μέρος της κοινής γνώμης στην Ευρώπη (κι ίσως κάπως λιγότεροι στις ΗΠΑ) γνωρίζουν τη φύση της κρίσης στον Λίβανο. Αν όχι όλες της τις πτυχές και τελείως εις βάθος, πλην όμως αρκετά, ώστε να μην πιάνονται πλέον κώτσοι κι εξ απήνης, όπως με τις πρώτες κρίσεις της μετασοβιετικής εποχής, τύπου Σερβίας. Φαίνεται η τραγωδία του Ιράκ να έχει «διδάξει» τους δυτικούς το αναγκαίο μέτρον καχυποψίας έναντι των ταγών τους. Παρά ταύτα η στάση τους είναι ανακόλουθη των περιστάσεων. Θα φταίει μάλλον το θέρος και οι διαφημίσεις...

Θέρος ήλιος έρωτας.

Ομως τραυματισμένο γιορτάζει φέτος τη γιορτή του το θέρος...

...κάτι σαν σάουντρακ των στιγμών μας οι οθόνες -με την άκρη του ματιού μας να επικοινωνούμε με τον πόλεμο, μια

δυο, τρεις ημέρες, δέκα, «δεν μπορεί» να λες, «δεν γίνεται, θα τελειώσει» η φωνή του

ραδιοφώνου στο αυτοκίνητο να επιμένει, οι πολεμικοί ανταποκριτές να περιγράφουν

με το σοκ στη στίξη τους

και οι εφημερίδες, σελίδες σκόρπιες, που τις σέρνει ο άνεμος απογευματάκι καθώς αδειάζουν οι παραλίες, με τα μάτια των νεκρών απ' τις τυπωμένες φωτογραφίες

να ατενίζουν το κύμα καθώς μαυρίζει το πέλαγος και πέφτει η νύχτα.

Φέτος ο πόλεμος μας έκλεψε το καλοκαίρι.

Αντισταθήκαμε

Βάλαμε ανάμεσα σε μας κι σ' αυτόν το ούζο του μεσημεριού κι ανάχωμα μια φέτα καρπούζι και το χιπ-χοπ του Ικαριώτικου ηλεκτρικό. Εις μάτην

τη φετινή πανσέληνο του Αυγούστου.

Σαν το φωτοστέφανο της Μεγαλόχαρης γύρω απ' τη μαντήλα της το ολόγιομο φεγγάρι, αλλά εμένα αυτή η μαντήλα με πήγαινε τσιφ

στο πρόσωπο, τα μάτια, την οιμωγή της μάνας στον Λίβανο με το σκοτωμένο παιδί -με την

άκρη του ματιού μου στην οθόνη, και να τρέχουν τα αραβικά σαν την ακολουθία της Μεγάλης Παρασκευής. Ενώ η προσωδία του πολεμικού ανταποκριτή, σπασμένοι ανάπαιστοι από γυαλί

και οι ίαμβοι χυμένα κορμιά, γεμάτα χώμα

καθώς τα ξεθάβουν απ' τα ερείπια για να τα ξαναθάψουν στους τάφους τους.

Τι να το κάνει φέτος η Μεγαλόχαρη το ήπιο ντροπαλό αεράκι στις άκρες της Μονεμβασιάς; πάνω στη σπασμένη ασπίδα της Προμάχου χορεύει για άλλη μια φορά ο θρίαμβος των αφρόνων -στεφανωμένο

το πετρέλαιο, ο αγωγός, η γεωστρατηγική του μαλάκα, όλο αυτό το Πάνθεον της Υβρεως.

Δεν φταίει η φύσις του ανθρώπου.

Φταίει η ταξική φύση του ανθρώπου.

...................................................

Είναι, είμαστε, σαν τον εφιάλτη της μάνας στο Αουσβιτς που κλέβει μια στιγμή ύπνο και βλέπει εφιάλτη στο όνειρό της τον γιο της Ες-Ες. Ερμη μάνα...

...έρμες μανάδες πάνω απ' τους τάφους του Λιβάνου -«ποια εξαγορά να υπάρχει, μιας και το αίμα στο χώμα χυθεί;»...

Με πόσα δισεκατομμύρια δολάρια, μπορούν οι φονιάδες να πάρουν πίσω απ' τον Χάρο και να αποδώσουν στη μάνα τους δυο παιδικά ματάκια

που θα γίνονταν σαν τα μάτια της Μεγαλόχαρης; πώς αυτό το παιδικό γελάκι ανάμεσα στα ψευδά δοντάκια του γιου Αβραάμ, που δεν κατήλθε ζαρκάδι να τον σώσει, θα ξανακελαρύσει ζωντανό

στ' αυτιά του πατέρα του ευφραίνοντας τα αηδόνια;

Μπορούν οι πιλότοι, μπορούν τα μαχητικά, μπορούν οι γιάπηδες της Γουώλ Στρητ, οι πετρελαιάδες, μπορούν οι καλοθρεμμένοι πάστορες απ' τις τηλεοπτικές τους εκπομπές, να αναστήσουν όσους θ' αφήσει πίσω της η εκεχειρία κάτω απ' τους αγρούς

να θρέψει το... άψυχο σώμα τους τα ανθάκια του επόμενου θέρους;

Η φωνή του πολεμικού ανταποκριτή μού περιγράφει, αλλά δεν μου απαντάει· στην οθόνη τα τροχιοδεικτικά σαν τα δάκρυα της θλίψης του Αχιλλέα στον μαύρον ουρανό -ω όμως το απαθές του στερεώματος.

Κάτω απ' τα μάτια του

κόκκοι άμμου εμείς

μετακινούμεθα.

Παλεύουμε. Μαχόμεθα. Ξοδεύουμε τη ζωή μας ο ένας με τον θάνατο του άλλου.

Τι αισχρή σπατάλη.

Πόσον αδιάφορη για τα αστέρια. Πόσον ασήμαντη.

***

Και προσεύχομαι -ναι, εγώ ο άθεος προσεύχομαι, στα δάκρυα της Μεγαλομάτας με τα σκληρά, πιο σκληρά απ' την ασπίδα του Αχιλλέα λόγια ενός πιτσιρικά πιο τρυφερού απ' τα όνειρά του: «Βάλτε τα δολάριά σας στον κώλο σας! πόσα θα χωρέσει;»...