Η Εύα Στεφανή για την ταινία του Ηλία Γιαννακάκη «Αλεμάγια»

Πόσο βασανιστική μπορεί να είναι η αναστολή; Τι βία μπορεί να επιφέρει η απαγόρευση ενός έρωτα; Η αγάπη εντέλει νικά; Η Αλεμάγια, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Ηλία Γιαννακάκη, πραγματεύεται την καταστροφική δύναμη της αναστολής, αλλά και τη δυνατότητα υπέρβασής της μέσω της αγάπης. Αλεμάγια είναι το όνομα μιας λίμνης στην Αιθιοπία. Είναι ο τόπος μιας συνάντησης που ποτέ δεν έγινε. Ο σκηνοθέτης επιλέγει τη λίμνη αυτή ως τίτλο της ταινίας για να δηλώσει τη βασική θεματική του, την ουτοπία, μια περιοχή που μένει συνήθως ανέγγιχτη από φόβο. Σ' αυτή την εναγώνια αμφιθυμική σχέση με την ουτοπία, οι δύο κεντρικοί ήρωες, θύματα κι αυτοί άλλων καταπιεσμένων γονεϊκών αναστολών, συμπαρασύρουν όλους τους υπόλοιπους ήρωες της ταινίας σε μια δίνη χωρίς επιστροφή.

«Ο,τι είναι αληθινό αγαπιέται αιώνια» τραγουδούν οι Μούσες στους γάμους του Κάδμου και της Αρμονίας, και στην περίπτωση του κεντρικού ήρωα της ταινίας, η αγάπη παραμένει αιώνια, παρά το φευγαλέο της συνάντησής του με την αγαπημένη του πολλά χρόνια πριν. Περισσότερο πάσχουσα εμφανίζεται η κεντρική ηρωίδα, εκείνη που δεν τολμά αλλά, ακολουθώντας τις γονεϊκές επιταγές, επιλέγει την οδό του συμβιβασμού. Το βάρος της αναστολής, η επιλογή που δεν έγινε, δεν βαραίνει μόνο εκείνην αλλά και όλα τα μέλη της οικογένειάς της, τα οποία αρχίζουν να «νοσούν» χωρίς να γνωρίζουν τι ακριβώς τους συμβαίνει. Ωρες ώρες, ο θεατής της ταινίας έχει την αίσθηση πως παρακολουθεί ένα οικογενειακό δράμα που θυμίζει τους «Βρικόλακες» του Ιψεν. Η σκηνοθεσία του Γιαννακάκη υπηρετεί με απλότητα, οικονομία και ευαισθησία την αφήγηση, ενώ καθοδηγεί παράλληλα τους δύο βασικούς ηθοποιούς, Υβόννη Μαλτέζου και Δημήτρη Καταλειφό, σε εξαιρετικές ερμηνείες, που χαρακτηρίζονται από μέτρο και ακρίβεια. Στην Αλεμάγια, είναι σαφείς οι αναφορές στον Μπέργκμαν, όχι μόνο όσον αφορά τη θεματολογία και τη δραματουργία, αλλά και στην κινηματογραφική γραφή, ιδιαίτερα στη σύζευξη ρεαλιστικών και ονειρικών στοιχείων. Αυτή η «μαύρη» ταινία τελειώνει μ' έναν απροσδόκητο τρόπο που διαλύει ως διά μαγείας τα σκοτάδια, και η αγάπη πάλι νικά.