Αρχίζουν αύριο οι Ολυμπιακοί Αγώνες στον Νάνο 6. Ως γνωστόν, οι ολυμπιακές ομάδες κουβαλήθηκαν εκεί διότι στη Γη επικρατούν πυκνές ομίχλες, όλα στάζουν κι όλα έχουν σκουριάσει· τα έργα αποκατάστασης του κλίματος καθυστερούν. Κυκλοφορούμε με φορητά κλιματιστικά. Εκτός αυτού, μετά τις πλημμύρες, τα τρία πυρηνικά δυστυχήματα και την επιδημία που προκάλεσε αδράνεια των νευρώνων σε τρία τουλάχιστον εκατομμύρια γήινους, δεν έμεινε κολυμπηθρόξυλο. Δηλαδή κολυμπηθρόξυλο έμεινε, γιατί, ως γνωστόν, το 'χουμε ρίξει στη θρησκεία· έχουμε υπερβεί εαυτόν στο χτίσιμο εκκλησιών, εικονικών και μη. Φευ, ο τελευταίος πόλεμος θα είχε αποφευχθεί αν δεν την είχαμε ψωνίσει με τη θρησκεία. Τέλος πάντων, ο γέγονε, γέγονε. Τον περασμένο αιώνα, ο κόσμος φοβόταν τους «φονταμενταλιστές»: σικ όνομα για τους τρελάρες του θεού· ε, λοιπόν, είχαν δίκιο οι πρόγονοί μας· όλες οι σκοτεινές προφητείες επαληθεύτηκαν. Σχεδόν όλες. Φαγωθήκαμε μεταξύ μας κι αρρωστήσαμε ομαδικά από τα εξω-βακτήρια· όχι ότι δεν θα τα αντιμετωπίσουμε· θα τα αντιμετωπίσουμε· σιγά μην επέλθει η συντέλεια! Σιγά μην επέλθει ο Αρμαγεδδών! Η ζωή συνεχίζεται, και οι Ολυμπιακοί Αγώνες γίνονται βρέξει, χιονίσει, καταποντιστεί και γκρεμοτσακιστεί το σύμπαν. Το σωστό να λέγεται: μας διακρίνει συνέπεια και ακρίβεια στα ραντεβού μας με την ιστορία.
Επειδή οι περισσότερες εγκαταστάσεις στη Γη πήγαν φούντο -δεν έφτανε ο πόλεμος, έγινε κι ο σεισμός των δώδεκα κόμμα τρία Ρίχτερ (με την παλιά μέθοδο μετρήσεως: είμαι εκατό χρονώ, δυσκολεύομαι να προσαρμοστώ)- οι Κοσμοκράτες αποφάσισαν να τους αναθέσουν στον Νάνο 6. Ο Νάνος 6 έχει την ίδια σύνθεση ατμόσφαιρας και παρόμοιο βαρυτικό πεδίο με τη Γη, φτάνεις μάλιστα σε έξι ώρες -εξού και Νάνος 6-, γι' αυτό, χιλιάδες γήινοι (Κοσμοκράτες κυρίως) έχουν αγοράσει εκεί πέρα οικοπεδάκια. Εμεινε άφθονος χώρος για στάδια, πισίνες, σκάμματα υγρών κρυστάλλων, πλασμοδρόμια, φυσαλιδοδρόμια και τα τοιαύτα. Εγώ -επαναλαμβάνω- επειδή τον προσεχή μήνα κλείνω τα εκατό, λέω να αποδημήσω· το να φτάνεις τα εκατόν είκοσι όπως οι περισσότεροι σήμερα μού φαίνεται υπερβολή· περνάς μισόν αιώνα καθηλωμένος στην τρίτη και στην τέταρτη ηλικία καταπίνοντας αντιγεραζόνη. Κι άμα είσαι αθλητικογράφος σαν εμένα, επί εβδομήντα χρόνια, κοιτάς τον κόσμο να πηδάει με ακόντια και χωρίς. Ε, βαριέσαι στο τέλος. Αν και δε λείπουν οι εκπλήξεις! Ειδικά από τότε που αναγνωρίστηκαν ως ολυμπιακά αθλήματα διάφορα παιχνίδια εικονικής πραγματικότητας και προσομοίωσης, όπου το σώμα δε χρησιμοποιείται καθόλου· δηλαδή, χρησιμοποιείται ο εγκέφαλος (όσος έχει απομείνει), η μνήμη (που ενισχύεται ηλεκτρομαγνητικά ή με εμφύτευση), το αίμα (τι θαυμάσια ιδέα το άθλημα της αιματομουσικής!), καθώς και τεχνητά μέλη που κινούνται με τηλεχειριστήριο. Εχει γούστο· κάθε τόσο, στα ηλεκτρονικά συστήματα ανιχνεύονται ψηφιακά σκουλήκια που διαβρώνουν τις κυβερνομεμβράνες· τα προγράμματα τρελαίνονται και καταρρέουν. Πάντως, λόγω της αντιγεραζόνης, οι αθλητές διαπρέπουν μέχρι τα πενήντα. Οχι ότι δεν σημειώνονται ατυχήματα: μερικοί άνω των σαράντα πέντε κοψομεσιάζονται κι άλλοι παθαίνουν εγκεφαλικές βλάβες· σαπίζει η φαιά τους ουσία και βγάζει κάμπιες που μεταμορφώνονται σε πεταλούδες. Ωστόσο, οι περισσότεροι τερματίζουν άνετα στο μαραθώνιο, και μάλιστα, ενώ παλιά διένυαν τα σαράντα χιλιόμετρα σε δυο ωρίτσες πάνω-κάτω, τώρα το ρεκόρ έχει φτάσει στα πενήντα εννιά λεπτά. Πρόοδος! Εύγε!
Η αθλητιατρική είναι σπουδαία: αθλητιατρική, όχι αθλιατρική, αν και, καμιά φορά, γίνεται ιατρική αθλίων. Βλέπω τους σημερινούς αθλητές και θυμάμαι τους γίγαντες που συναντάει ο Γκάλλιβερ στο Μπρομπντινγκνάγκ (αρχαίο βιβλιαράκι, τα «Ταξίδια του Γκάλλιβερ»: το 'χε ο πατέρας μου σε Σι Ντι Ρομ), κι όσο για τις γυναίκες ελάχιστα διαφέρουν πια απ' τους άντρες κι απ' τους γίγαντες του Μπρομπντινγκνάγκ. Μερικές τρέχουν γρηγορότερα και πηδάνε ψηλότερα, ενώ στα ψηφιακά αθλήματα δεν ανοίγει τόσο εύκολα η μύτη τους από την πίεση. Είναι μαθημένες στην πίεση: σκληραγωγημένο φύλο! Μέχρι προσφάτως υπήρχαν ξεχωριστοί αγώνες ανδρών και γυναικών· όπως στην αρχή του εικοστού αιώνα, όταν οι γυναίκες δεν κολυμπούσαν στη θάλασσα μαζί με τους άντρες. Απίστευτο! Οσο πιο πίσω πάμε στο χρόνο τόσο μεγαλύτερη η γελοιότητα του ανθρώπου. Οχι βέβαια ότι καταφέραμε τίποτα αξιέπαινο: τι να τις κάνεις τις κορμάρες άμα δεν υπάρχει μυαλό κουκούτσι; Υποπτεύομαι ότι το μυαλό των σημερινών αθλητών είναι σαν της στρουθοκαμήλου, δηλαδή, μικρότερο απ' το μάτι τους. Ξέρω, δεν πρέπει να το λέω αφού κι εγώ με τον αθλητισμό ασχολούμαι, δεν είμαι καμιά διάνοια. Ομως, ζώντας επί σαράντα χρόνια ως ημι-συνταξιούχος, σκέφτηκα δυο-τρία πραγματάκια: ο αθλητισμός έγινε -εκτός από βιομηχανία και εμπόριο και σταρ-σύστεμ- εργοστάσιο ηλιθίων. Δεν ισχυρίζομαι βέβαια ότι φταίει η σφυροβολία και το σκι που ξεπαστρέψαμε τον πλανήτη (τώρα που τα γράφω αυτά ο μετρητής ακτινοβολίας δείχνει πορτοκαλί: πρέπει να κατεβάσω τα αντι-ραδιενεργά ρολά και να πάρω το χάπι μου), αλλά είναι φανερό ότι ο κόσμος σταμάτησε να σκέφτεται και βάλθηκε να σπάει ρεκόρ και να βγάζει λεφτά. Το τι χρήμα βγαίνει από τα σπορ δεν περιγράφεται. Ο Ιάπωνας ολυμπιονίκης του 2096 στην κολύμβηση -ο επονομαζόμενος «Πάπιας», από το όνομα του αμφίβιου υπό εξαφάνιση ζώου- αγόρασε μεγαλειώδη έπαυλη σε πλωτή ατόλη (με σεληνιακή θέα, μάλιστα!), αλλά την παρέσυρε το παλιρροϊκό κύμα και ο άνθρωπος πνίγηκε. Ειρωνεία της μοίρας: τι να το κάνεις το χρήμα, άμα είναι να σε πάρει το κύμα; Οσο για μένα, τόσα χρόνια στο δικτυακό Τύπο, αγόρασα μετοχές στους ηλεκτρονικούς μεταφραστές «Ψάρι της Βαβέλ», αλλά μετά την περιβόητη επίθεση των χάκερς έχασα όλα τα λεφτά. Τραγωδία. Μα δεν έχουνε δουλειά τα δεκαεξάχρονα και φτιάχνουνε ιούς για να σπάνε τα συστήματα και τα νεύρα μας;
Τα χρόνια που δούλευα full-time, παρακολουθούσα ανελλιπώς τους αγώνες: Αγώνες πανισλαμικούς (φαιδρότατο! Μόνον άντρες κι αυτοί με φακιόλια!), αγώνες πανχριστιανικούς (μέχρι κι αγώνας αντοχής πάνω σε σταυρό: το ρεκόρ είναι δεκαννιάμισι ώρες και τρία λεπτά), αγώνες βουδιστικούς (σε αργή κίνηση, σκέτη βαριεστιμάρα) και ούτω καθ' εξής. Και μολονότι, όπως προείπα, έχουμε φάει πετριά με τη θρησκεία, οι αγώνες για κανονικούς ανθρώπους δεν σταμάτησαν ποτέ. Αν και δεν ήταν τόσο κανονικοί αφού τις διοργανώσεις ρύθμιζαν ανέκαθεν οι Κοσμοκράτορες και τις επιδόσεις οι φαρμακοβιομηχανίες.
Επειδή, επαναλαμβάνω, φέτος είναι οι τελευταίοι Ολυμπιακοί που παρακολουθώ -θα πάρω ενδοφλεβίως μικροταμπλέτα χλωριούχου καλίου, κι αντίο σας- ανησυχώ μήπως συμβεί κανένα θλιβερό παρατράγουδο. Δε θέλω να εγκαταλείψω τον κόσμο μέσα στον πανικό. Πρώτον, τόσο στη Γη όσο και στον Νάνο 6 υπάρχει πρόβλημα με τους αρουραίους· ο πληθυσμός τους έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο: υπολογίζεται ότι στη Γη τα ποντίκια είναι πια περισσότερα απ' τους ανθρώπους. Γνωστό αυτό, αν και κάνουμε όλοι την προαναφερθείσα πάπια. Διότι, όπως έλεγε κι ένας παλιός ποιητής, «Γλιτώσαμε απ' τους καρχαρίες, θα μας φάνε οι κοριοί» (οι καρχαρίες έχουν εξαφανιστεί, όχι όμως και οι κοριοί· όσο για τις πάπιες, κλωνοποιούνται με μέτρια επιτυχία). Εξάλλου, παρότι δεν καταφέρνουμε να εξοντώσουμε τους αρουραίους, οι τρόποι δολοφονίας έχουν γίνει πια εξαιρετικά πολύπλοκοι και αποτελεσματικοί: όσα μέτρα ασφαλείας και να ληφθούν, αν είναι να γίνει το κακό, θα γίνει. Η ανίχνευση των εγκληματικών εγκεφαλικών κυμάτων είναι σωτήρια στην περίπτωση που κάποιος προμελετάει το έγκλημα για καιρό, όχι όμως και σε αυθόρμητες περιπτώσεις. Τέλος, παρ' όλο που οι Κοσμοκράτορες μάς προειδοποιούν για τις πυρηνικές καταστροφές (μερσί που μας προειδοποιείτε και μας καθησυχάζετε «Do not panic» κ.τ.λ., αλλά είναι ανώφελο), ελάχιστοι διαθέτουν καταφύγια· οι υπόλοιποι γινόμαστε στατιστική.
Αλλάζω τόνο: στους Ολυμπιακούς των τελευταίων δεκαετιών παρατηρώ με ενδιαφέρον ολόκληρη διαδήλωση κομμώσεων! Οι αθλητές, αλλά και οι θεατές, εμφανίζονται με μοβ, φούξια και πράσινα μαλλιά· με μπούκλες, καρφιά, ως κεκαρμένοι, ως μακρυμάλληδες, με περμανάντ, φριζέ, στυλ «ουράνιο τόξο», στυλ «μεταλλαγμένος παπαγάλος», στυλ «βυθός», στυλ «τσαλαπετεινός της Νεμπράσκα»· ένα σωρό σχήματα και ιδέες! Σαν τα παραδείσια πουλιά που βλέπουμε σε ιστορικές κυβερνομεμβράνες! Ο βακτηριακός πόλεμος δεν επηρέασε μόνον την ευφυΐα, αλλά και την τριχοφυΐα. Ειλικρινά, περιμένω με ανυπομονησία να δω τις φετινές κομμώσεις στον Νάνο 6. Και τα ωραία, γυαλιστερά και χρωματιστά σώματα, γιατί, λόγω των επιμειξιών, έχουμε πετύχει θεσπέσιες δερματικές αποχρώσεις. Το σωστό να λέγεται. Μπορεί να πάσχουμε απ' τους ιούς κι απ' την κατακλυσμική τήξη των πάγων, μπορεί να 'χουμε πέσει θύματα θρησκόληπτων ταινιοκέφαλων και παραδόπιστων Κοσμοκρατών, αλλά έχουμε ομορφύνει ως είδος. Ωραίοι και χαζοί, για να είμαστε ειλικρινείς. Και γρήγοροι! Φημολογείται ότι φέτος, η Παπιγιόν Πέππερ, από την πρώην Ενωμένη Ευρώπη, θα σπάσει το ίδιο της το ρεκόρ στα διακόσια μέτρα: έξι δευτερόλεπτα! Πάντως εγώ δεν θα πάω στον Νάνο για να δω τα αθλήματα, θα πάω για να δω τις κομμώσεις.