Με τον τίτλο «μερικές ερωτήσεις καθόλου ρητορικές» ο ανώνυμος χρήστης - φοιτητής γράφει σε blog του Διαδικτύου:
«- Ποιοι γραφειοκράτες του υπουργείου Παιδείας θα είναι σε θέση να συν-αξιολογήσουν τα 4ετή ακαδημαϊκά "business plans" των Πανεπιστημίων και να τα εγκρίνουν;
- Πώς έγινε το "θαύμα" να δοθεί "αυτονομία" στα Πανεπιστήμια χωρίς να αναθεωρηθεί το άρθρο 16;
- Μήπως, λέω μήπως, θα έπρεπε κάπου μέσα σ' αυτό τον "μεταρρυθμιστικό" νόμο να υπάρχει μια αναφορά στο επίπεδο της χρηματοδότησης των ΑΕΙ;
Αυτά και άλλα πολλά σημεία αυτού του νόμου οδηγούν στην απλή παρατήρηση ότι ο νόμος που κατέθεσε η κυβέρνηση όχι μόνο "μεταρρυθμιστικός" δεν είναι, αλλά μάλλον είναι... μετα-ρυθμιστικός, δεν λύνει καθ' αυτό κανένα από τα μεγάλα προβλήματα των Πανεπιστημίων και αποτελεί ένα ακόμη προεκλογικό πυροτέχνημα. Τη συνέχεια θα τη δούμε, όπως φαίνεται, στους δρόμους και στα αμφιθέατρα...»
«Η κυβέρνηση, όχι απλά δεν έκανε διάλογο με κανέναν -γράφει σε άλλο blog ο panayotis- αλλά δεν άλλαξε ούτε στο ελάχιστο τη φιλοσοφία του προσχεδίου του περασμένου καλοκαιριού. Αλλαγές του τύπου ο "εκτελεστικός διευθυντής" έγινε "γραμματέας" είναι για γέλια.
Στο θέμα του ασύλου η διατύπωση έχει μείνει αυτούσια, παρά τις αντιδράσεις. Και βέβαια κρίνεται από όλους υποκριτική και αναποτελεσματική.
Το πυροτέχνημα του "4ετούς αναπτυξιακού πλάνου" παραμένει ανούσιο και άχρηστο, από τη στιγμή που σαν ανάπτυξη αναφέρονται οι λειτουργικές δαπάνες, οι επενδύσεις (;) και το προσωπικό, ενώ το σύνολο του προγράμματος πρέπει να "κινείται στα πλαίσια του προϋπολογισμού και του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων". Και ακόμα, πώς είναι δυνατόν ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα να γνωρίζει σε βάθος τετραετίας τον προϋπολογισμό και τις δημόσιες επενδύσεις του κράτους, όταν αυτό δεν προβλέπεται για το ίδιο το κράτος; Οχι ότι η πρόταση δεν είναι σωστή, αλλά μήπως πρέπει πρώτα να το εφαρμόσει η κυβέρνηση και μετά να ζητάει και από τα Πανεπιστήμια να το εφαρμόσουν; Και όχι να απειλεί διά νόμου ότι θα κόψει τη χρηματοδότηση;
Και μία ακόμα απορία: Γιατί η κυβέρνηση αποφάσισε τελικά εσπευσμένα να καταθέσει το σχέδιο νόμου, χωρίς καμιά στην ουσία αλλαγή από το καλοκαίρι, και να προχωρήσει στην ψήφισή του»;
«Είναι δυνατό να αποφασίσουμε τι θέλουμε να διορθώσουμε αν δεν ξέρουμε τι γίνεται;», γράφει άλλος φοιτητής για το δίλημμα δημοσια ή ιδιωτική παιδεία. «Οι υποστηρικτές του "δημόσιου χαρακτήρα" (που εννοούν "κρατικού") θα έλεγαν τα ίδια αν έβλεπαν ότι τελικά το κόστος ενός φοιτητή στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου είναι πολύ μεγαλύτερο από τα δίδακτρα του ΜΙΤ (Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης); (παράδειγμα που βγάζω από το μυαλό μου, χωρίς κανένα στοιχείο). Και οι υποστηρικτές των ιδιωτικών θα συνέχιζαν να επιμένουν με το ίδιο σθένος αν το κόστος ενός φοιτητή του Πολυτεχνείου είναι το χαμηλότερο σε σχέση με τα αντίστοιχα όλων των άλλων σχολών στην Ευρώπη ή την Αμερική; Είναι δυνατό να κάνεις "μεταρρύθμιση", χωρίς να έχεις παρουσιάσει αυτά τα στοιχεία (και μάλιστα αρκετά νωρίς ώστε να συζητηθούν και να ερμηνευτούν από τους εμπλεκόμενους και ενδιαφερόμενους);
Το ότι υπάρχει πρόβλημα νομίζω ότι το αναγνωρίζουμε όλοι. Θα περίμενα ότι αυτός που θα έπαιρνε την πρωτοβουλία για να αλλάξει η κατάσταση θα ήταν η πανεπιστημιακή κοινότητα. Και θα περίμενα τις πιο ριζοσπαστικές και πρωτοπόρες προτάσεις από εκεί. Αλλά, τελικά, όσο σκέφτομαι τα θέματα Παιδείας, καταλήγω ότι η ελληνική πανεπιστημιακή κοινότητα (συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων καθηγητών και κάποιων φοιτητών) που θεωρητικά είναι από τους πιο ριζοσπαστικούς και προοδευτικούς χώρους αφού εκεί θα έπρεπε θεωρητικά να γεννιούνται οι νέες ιδέες, οι νέες προτάσεις, οι νέες τάσεις έχει καταντήσει να είναι ένας χώρος που (ως σύνολο) ενδιαφέρεται μόνο για τη διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης -ο ορισμός του συντηρητισμού.
Ισως είναι πολύ σκληρά αυτά που λέω. Θα ήμουν ευτυχισμένος να μου δώσετε στοιχεία που θα με κάνουν να αναθεωρήσω. Μόνο δογματικός δεν είμαι».
«Μην απαξιώνετε όλη την πανεπιστημιακή κοινότητα επειδή κάποιοι δήθεν εκπρόσωποί της δεν κάνουν τίποτ' άλλο από το να γαβγίζουν στα τηλεοπτικά παράθυρα», γραφει ο Ληρ. «Προτάσεις έχουν γίνει. Πολλές έχουν καταγραφεί σε blogs, άλλες σε εφημερίδες κι άλλες έχουν κατατεθεί στο υπουργείο Παιδείας. Επειδή αυτοί όμως δεν γαβγίζουν, ούτε κλείνουν δρόμους και σχολές, δεν προβάλλονται κι από τα παράθυρα».
«Μήπως ΔΕΚΟ δεν έχει καταντήσει το Πανεπιστήμιο;», αναρωτιέται ο Νίκος. «Μια -κρατική, άρα αργόστροφη και ακριβή- μηχανή παραγωγής πιστοποιήσεων για να μπεις σε μια πραγματική ΔΕΚΟ.
Οντας φοιτητής σε μια δήθεν hitech σχολή διαπιστώνω πως τα γρανάζια κολλάνε.
Και τα γρανάζια αυτά φαίνεται πως έχουν όνομα και τίτλο: Καθηγητής, παρακαθηγητής,παραταξιακός φοιτητής, παραπολιτευτής.
Στην τελική τι σημασία έχει το κόστος του φοιτητή... Αυτό που μετράει είναι τι παράγεται με αυτήν την επένδυση στον κάθε φοιτητή. Πόση νέα γνώση παράγεται, πόσο ικανοί για την εφαρμογή της γνώσης άνθρωποι παράγονται.
Ναι, συμβαίνουν και κοινωνικές επαφές, ζυμώσεις, πολιτική, αλλά αυτά είναι side-effects για ένα Πανεπιστήμιο.
Εχουμε θεοποιήσει το Πανεπιστήμιο και το ρόλο του στην κοινωνία. Για την ακρίβεια, αυτό το κάνουν αυτοί που είναι μέσα σε αυτό για να μας φοβίσουν. Για να δημιουργήσουν ένα status quo του Ανέγγιχτου Πανεπιστημίου.
Το ζήτημα δεν είναι μόνο πόσα χρήματα ρίχνεις, αλλά και υπό ποιες προϋποθέσεις τα ρίχνεις. Δηλαδή, ποιο νομικό πλαίσιο επιτρέπει να υπάρχουν δομές που να χρησιμοποιούν τα ιδιωτικά και τα κρατικά κεφάλαια χωρίς να αναγνωρίζεται η πηγή τους, με μόνο σκοπό να προωθείται η γνώση;»
Αυτές και άλλες -άπειρες- σκέψεις γραφουν στα ιστολόγια οι φοιτητές. Πότε αισιόδοξοι με τις πορείες διαμαρτυρίας και τις καταλήψεις για την εξέλιξη της συζήτησης για την αναθεώρηση του άρθρου 16, πότε εξοργισμένοι με τα μαθήματα που χάνουν και τις ειδήσεις από το υπουργείο Παιδείας. Οπως ο prokopis που γράφει: «Αυτό που κερδίσαμε είναι την προσοχή του υπουργείου... Αυτό που χάσαμε είναι πολλές ώρες μαθημάτων... Αυτό που αποκλείεται να κεριδουμε είναι η μη ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων. Αυτό θα γίνει, θέλουμε δεν θέλουμε...»