Στη συνέχεια, το υπουργείο Παιδείας καλείται να αφυπνιστεί και να αντιμετωπίσει «το ιδιαίτερα ανησυχητικό αυτό φαινόμενο», καθώς «αυτά που γίνονται δεν γίνονται κρυφά αλλά επίσημα» στο 132ο Δημοτικό Σχολείο στο συγκρότημα της Γκράβας. «Εκεί», σημειώνεται, «η διευθύντρια κ. Πρωτονοταρίου, σύμφωνα με καταγγελίες γονέων, μαζεύει ορισμένα απογεύματα τα αλβανικής καταγωγής παιδιά και τα μαθαίνει την Ιστορία τους και τη μητρική τους γλώσσα με βάση τα σχολικά βιβλία του αλβανικού κράτους».
Ακολουθεί το επίμαχο παράθεμα για τη στάση της Ελλάδας απέναντι στους Τσάμηδες, ενώ δεν λείπει και η καταγγελία περί επαφών της διευθύντριας του 132ου με την αλβανική πρεσβεία.
Ανακύκλωση
*Ανήμερα την 21η Απριλίου τη σκυτάλη παίρνουν χωρίς καθυστέρηση οι βουλευτές του ΛΑΟΣ Γεωργιάδης και Πλεύρης: «Να πω ότι κατέθεσα γραπτή ερώτηση σήμερα πρωί πρωί και για το θέμα της δασκάλας», ενημερώνει τους θεατές της εκπομπής «Ελλήνων έγερσις» του ΤΗΛΕΑΣΤΥ ο Αδωνις Γεωργιάδης. Παρά τη σπουδή του να μεταφέρει το «σκάνδαλο» στο Κοινοβούλιο, ο βουλευτής δεν μοιάζει και πολύ βέβαιος για το πρόσωπο κατά του οποίου καταφέρεται: «Νομίζω ότι είναι η κυρία που είχε προασπιστεί ο κ. Αλαβάνος στη Βουλή μια φορά, δεν είμαι σίγουρος ότι είναι η ίδια, η δασκάλα στην Γκράβα που διδάσκει στα παιδιά αλβανικά ότι οι Τσάμηδες είναι οι καλοί και ότι οι Ελληνες ήταν κακοί. Είναι νομίζω η δασκάλα την οποία ο κ. Αλαβάνος προασπίστηκε ότι είναι καλή και τα λοιπά. Μια κυρία που πληρώνεται από το ελληνικό Δημόσιο και διδάσκει τους εν Ελλάδι διαμένοντες Αλβανούς ότι οι Τσάμηδες είχανε δίκιο κι οι κακοί Ελληνες τους σφάξανε. Πρέπει να ξέρουμε τι γίνεται στην Ελλάδα. Εχω κάνει ερώτηση σήμερα πρωί πρωί».
Στη γραπτή ερώτησή τους, οι βουλευτές του ΛΑΟΣ ανακυκλώνουν τις «πληροφορίες» που δημοσίευσε το «Παρόν» και καταλήγουν:
*Τρεις μόλις ημέρες αργότερα το θέμα αναδεικνύει με ολοσέλιδο δημοσίευμά του ο «Στόχος» (24.04.08):
«Ιστορία για Τσάμηδες σε ελληνικό σχολείο», αναφωνεί το σχετικό πρωτοσέλιδο χτύπημα. «Απίστευτη ιστορία στην Γκράβα. Εχασε τον έλεγχο το κράτος. Καθηγήτρια διδάσκει αυτόκλητα Αλβανική Ιστορία που δικαιώνει τους συνεργάτες των Ναζί και των Φασιστών Τσάμηδες. Διατηρεί επαφές με την αλβανική πρεσβεία στην Αθήνα».
Την «ανθελληνική προπαγάνδα για Αλβανούς μαθητές στο σχολικό συγκρότημα Γκράβας» αναλύει, αναμασώντας τις ήδη γνωστές «αποκαλύψεις», ψευδώνυμος «Ελληνόψυχος εκπαιδευτικός», ο οποίος φροντίζει να καταγγείλει και την «εθνικά επικίνδυνη στάση» των «εκάστοτε "φωστήρων" του υπουργείου Παιδείας» που «αντί να επιτελούν εθνικό έργο λειτουργούν ως γραφειοκράτες με ανθελληνικό χαρακτήρα». «Ε, ρε κακόμοιρη Ελλάδα», συνεχίζει το στοχικό παραλήρημα, «πώς σε κατάντησαν οι πρασινοκοκκινομπλέ πολιτικάντηδες! Ενα ξέφραγο αμπέλι! Η απόλυτη ξεφτίλα για το κράτος! Ο κάθε δάσκαλος κάνει ό,τι θέλει, ασκεί μέχρι και... "εξωτερική πολιτική", κάνει του κεφαλιού του και διδάσκει ό,τι του κατέβει, αδιαφορώντας για το αύριο του Ελληνισμού!».
*Στο θέμα επανέρχεται το «Παρόν» της περασμένης Κυριακής («Ερήμην του υπουργείου το... "κρυφό σχολειό". Εδωσε δική της ερμηνεία στη νομοθεσία για να κάνει αυτά που ήθελε η πρώην διευθύντρια»), ενώ στο μεταξύ η «είδηση» γνωρίζει ημέρες δόξας σε ποικιλώνυμα εθνικώς ευαίσθητα μπλογκ, τα οποία μάλιστα ζητούν την πειθαρχική δίωξη των εμπλεκόμενων στο «σκάνδαλο» δασκάλων.
Μυθεύματα
«Σχολικά εγχειρίδια είχαν προσφερθεί από την αντιπροσωπεία του αλβανικού υπουργείου Παιδείας κατά την επίσημη επίσκεψη του Αλβανού υπουργού στο σχολείο, στην οποία παραβρέθηκε και κλιμάκιο του ΥΠΕΠΘ. Τα βιβλία αυτά, δεν είχαν καμιά χρηστική αξία, με συνειδητή και ρητή απόφασή μας δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ, απλά αποθηκεύτηκαν σε αποθήκη του σχολείου και ξεχάστηκαν εκεί.
»Φοβάμαι ότι με τις ψευδείς και ανυπόστατες πληροφορίες, τις οποίες κάποιοι διοχετεύουν, έχουν στόχο να δυσφημήσουν και να βλάψουν το παιδαγωγικό έργο των συναδέλφων μου και το δικό μου και να δικαιολογήσουν τη διακοπή όλων των προγραμμάτων και των δραστηριοτήτων που με επιτυχία εφαρμόζονταν τα τελευταία εννέα χρόνια στο 132ο Δημοτικό Σχολείο».
Διωγμός
Στους αναγνώστες και στις αναγνώστριες της στήλης έχει γίνει ήδη φανερό ότι στόχος της ανοίκειας όσο και συντονισμένης νέας επίθεσης των μονίμως ανησυχούντων υπερεθνικοφρόνων είναι το δημοτικό εκείνο σχολείο της Γκράβας στο οποίο τα τελευταία χρόνια επιχειρήθηκε ένα μοναδικό εκπαιδευτικό πείραμα: στο σχολείο αυτό, η πολυεθνική σύνθεση των μαθητών προσεγγίστηκε από μια φωτισμένη ομάδα δασκάλων ως πρόκληση για την επινόηση εκπαιδευτικών πρακτικών που να σέβονται τη «διαφορετικότητα», επομένως την ατομικότητα και την ιδιαίτερη κουλτούρα των παιδιών, και να φροντίζουν για την αρμονική ένταξή τους στο σχολικό περιβάλλον.
Παρά τα αδιαμφισβήτητα θετικά αποτελέσματα της δουλειάς τους, αλλά και την ένθερμη υποδοχή των πρωτοβουλιών τους από την επιστημονική κοινότητα, οι εκπαιδευτικοί του 132ου αντιμετωπίστηκαν από τη διοίκηση με μια άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο καλυμμένη καχυποψία.
Η διευθύντρια απομακρύνθηκε από τη θέση της και τα μαθήματα μητρικής γλώσσας για τους μαθητές και ελληνικής γλώσσας για τους γονείς τους διακόπηκαν. Το 132ο Δημοτικό της Γκράβας κατάντησε σκιά του παλιού του εαυτού. Προς τι, λοιπόν, η πρόσφατη εξωφρενική επίθεση εναντίον της Στέλλας Πρωτονοταρίου και της ομάδας των εκπαιδευτικών οι οποίοι εργάστηκαν επί χρόνια εθελοντικά, με γνώση και ευαισθησία, προτείνοντας στις πιο αντίξοες συνθήκες ένα καινοτόμο μοντέλο πολυπολιτισμικού σχολείου;
Συμπαράσταση
Είναι βέβαιο ότι κάποιοι (ποιοι, άραγε;) δεν θέλησαν να περιοριστούν στη «διοικητική» επίλυση του ζητήματος. Αντιλαμβάνονται, ίσως, ότι ρυθμίσεις αυτού του τύπου δεν αρκούν για να απαξιωθεί επί της ουσίας ένα εκπαιδευτικό έργο που βραβεύτηκε επανειλημμένα, διδάχθηκε σε πανεπιστημιακές αίθουσες και κρίθηκε ως εξαιρετικού ενδιαφέροντος από την επιστημονική κοινότητα. Και, προφανώς, ενοχλήθηκαν όταν βρέθηκαν αντιμέτωποι με το κύμα συμπαράστασης που ξεσηκώθηκε από τη στιγμή που έγινε γνωστό ότι η διευθύντρια εκδιώχθηκε από τη θέση της και ότι τα μαθήματα καταργούνται: τη στάση της διοίκησης στην υπόθεση του 132ου κατήγγειλαν η ΔΟΕ, η ΟΛΜΕ και πάνω από είκοσι φορείς και συλλόγους, ενώ στο σχολείο αφιερώθηκαν ήδη τρεις ημερίδες.
Το θέμα αναλύθηκε σε διεθνή συνέδρια και υπήρξαν σχετικά ψηφίσματα πανεπιστημιακών καθηγητών και σχολικών συμβούλων. Με το σχολείο θα ασχοληθεί ακόμη ειδική ημερίδα που έχει προγραμματιστεί από τη ΔΟΕ. Το ζήτημα έχει φτάσει και στον Συνήγορο του Παιδιού με έγγραφη καταγγελία του Συλλόγου Διδασκόντων.
Πολλά είναι και τα σχετικά δημοσιεύματα του περιοδικού και ημερήσιου τύπου, ενώ οι δυσάρεστες εξελίξεις στο σχολείο έγιναν αντικείμενο ερωτήσεων στη Βουλή, καθώς και της συζήτησης σε επίπεδο αρχηγών της 21ης του περασμένου Μαρτίου.
Δικαίωση
Το έργο το έχουμε ξαναδεί. Και για μια ακόμη φορά οι ευθύνες που βαρύνουν τη διοίκηση είναι τεράστιες. Ούτως ή άλλως όσες παρεμβάσεις της ηγεσίας του υπουργείου αφορούσαν την υπόθεση χαρακτηρίστηκαν όλο αυτό το διάστημα από υπεκφυγές, ανακρίβειες και βερμπαλιστικές κορόνες. Απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου κατά πόσον διδασκόταν στο 132ο το βιβλίο που ανέφερε το «Παρόν», ο κ. Στυλιανίδης δήλωνε προ ημερών σιβυλλικά: «Οι αρμόδιες υπηρεσίες του υπουργείου έχουν αντιμετωπίσει [...] το ζήτημα με τον τρόπο εκείνο που προβλέπει η νομοθεσία» (21.04.08). Εξίσου ασαφείς, με μόνιμη επωδό το σεβασμό της νομοθεσίας την οποία κλήθηκαν να τηρούν, υπήρξαν όλες οι σχετικές τοποθετήσεις του κ. Στυλιανίδη και του υφυπουργού του κ. Λυκουρέντζου.
Υπουργός και υφυπουργός δεν μπήκαν καν στον κόπο να απαντήσουν στα επιχειρήματα των δασκάλων του 132ου και, κυρίως, στο αυταπόδεικτο γεγονός ότι το υπουργείο ήταν όλα αυτά τα χρόνια απολύτως ενήμερο και για την παραμικρή δραστηριότητά τους, εφόσον το ενημέρωναν συστηματικά οι ίδιοι.
Στο σημείο αυτό μια παρατήρηση του καθηγητή Γιώργου Τσιάκαλου έχει τη σημασία της: σχολιάζοντας τη δήλωση του κ. Λυκουρέντζου «είμαι εδώ για να τηρώ τους νόμους», ο κ. Τσιάκαλος υπογράμμισε ότι «εντυπωσιάζει η ρητορική του κ. υφυπουργού, καθώς δεν προέρχεται από τον χώρο της Παιδείας. Αντίθετα, είναι παρόμοια με εκείνη που εδώ και δεκαετίες χρησιμοποιούν οι χωροφύλακες, όταν σε διαδηλώσεις έρχονται αντιμέτωποι με ανθρώπους που διεκδικούν καταφανώς δίκαια αιτήματα» (Από ομιλία του σε εκδήλωση με θέμα τις εξελίξεις στο 132ο και τίτλο «Για ένα σχολείο χωρίς σύνορα», Αθήνα, 22.02.08).
Παρά τα ήξεις-αφήξεις στα οποία αναφερθήκαμε προηγουμένως, η ηγεσία του υπουργείου είναι, βέβαια, υποχρεωμένη να εμφανίζεται υπέρμαχος μιας εκπαιδευτικής πολιτικής στην οποία έχει θέση η διδασκαλία του μαθήματος της γλώσσας και του πολιτισμού της χώρας προέλευσης των αλλόγλωσσων μαθητών. Από την άποψη αυτή, έχουν δίκιο οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Τάσος Κουράκης και Περικλής Κοροβέσης, όταν υποστηρίζουν ότι η απάντηση του υπουργού σε ερωτήσεις τους με θέμα τις διαπολιτισμικές δράσεις στην εκπαίδευση και την περίπτωση του 132ου συνιστά στην πραγματικότητα ηθική δικαίωση των δασκάλων του σχολείου.
«Με την απάντησή του ο υπουργός αναγκάζεται να παραδεχτεί ότι υπάρχει θεσμικό πλαίσιο που επιτρέπει τη διδασκαλία της μητρικής γλώσσας στα σχολεία και ότι μάλιστα είναι στη διακριτική του ευχέρεια να εγκρίνει τις απαιτούμενες πιστώσεις για τη λειτουργία του», σημειώνει σχετικά ο Τ. Κουράκης.
«Το ελάχιστο που πρέπει να γίνει είναι να εγκριθεί η πρόσληψη ενός ωρομίσθιου δασκάλου και το πρόγραμμα να επαναλειτουργήσει. Είναι θέμα δημοκρατικής νομιμότητας και σεβασμού των δικαιωμάτων των παιδιών που ζουν στη χώρα μας».
Για ένα «προκλητικά "ανεξήγητο" φαινόμενο» κάνει λόγο ο Π. Κοροβέσης, σχολιάζοντας το γεγονός ότι «το υπουργείο από τη μια καταργεί τις εθελοντικές δράσεις του Συλλόγου Διδασκόντων στο 132ο Δημοτικό Σχολείο που αφορούν διδασκαλία ελληνικών σε γονείς και μητρικής γλώσσας σε παιδιά μεταναστών και από την άλλη με την απόφαση Φ10/20/Γ1/708 δήθεν επιτρέπονται αυτές οι δράσεις, και μάλιστα επί πληρωμή!» (09.05.08).
...Και ένα εύγλωττο μέιλ
Ούτως εχόντων των πραγμάτων, αλγεινή εντύπωση μάς προκάλεσε μια επιστολή που έφτασε προ ημερών στον «Ιό» μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Αποστολέας της ο Εμμανουήλ Γιουτλάκης, ο κύριος που κρίθηκε κατάλληλος να καταλάβει τη θέση της Στέλλας Πρωτονοταρίου και εμφανίστηκε στο σχολείο δηλώνοντας ότι εκτελεί «άνωθεν εντολές» (βλ. τα σχετικά δημοσιεύματά μας). Δεν γνωρίζουμε πού ακριβώς απευθύνεται η επιστολή (στην Πανελλήνια Ενωση Σχολικών Συμβούλων;) ούτε τους λοιπούς αποδέκτες της. Εκείνο που ξέρουμε είναι πως ο κύριος Γιουτλάκης, παραπέμποντάς μας στο «Παρόν» της 20ής Απριλίου, μας κοινοποιεί μια εντελώς αστήρικτη επίθεση κατά των συναδέλφων του.
Στο κείμενο αυτό ο κ. διευθυντής αναφέρει μεταξύ άλλων ότι στο σχολείο βρέθηκε «μεγάλος όγκος αλβανικών βιβλίων», ότι η διδασκαλία των αλβανικών είχε ανατεθεί «σε Αλβανίδα δασκάλα με πτυχίο από το Πανεπιστήμιο Ελβασάνης της Αλβανίας χωρίς το πτυχίο αυτό να μπορεί να αναγνωριστεί από το ελληνικό υπουργείο Παιδείας», ότι το σχολείο «χορηγούσε δίπλωμα φοίτησης που το υπέγραφαν η διευθύντρια του σχολείου και η παράνομη διορισμένη Αλβανίδα δασκάλα από τη διευθύντρια και το Σύλλογο Διδασκόντων, καθώς και αντίστοιχη σχολική γιορτή» (σ.σ.: η σύνταξη του κυρίου διευθυντή) και ότι «υπήρχε ενημέρωση της πορείας φοίτησης των μαθητών στην αλβανική γλώσσα ακριβώς αντίστοιχη με την ενημέρωση των άλλων μαθημάτων του σχολείου». «Αλίμονο αν κάθε σχολείο έκανε δική του εξωτερική πολιτική, δική του μεταναστευτική πολιτική, διόριζε όποιους ήθελε και καθόριζε το ίδιο το περιεχόμενο της διδακτέας ύλης», σημειώνει ο κ. Γιουτλάκης, αναπαράγοντας τη βασική αιτίαση των πρόσφατων δημοσιευμάτων. «Πραγματικά αλίμονο».
«Αυτή τη φορά ο νέος διευθυντής ξεπέρασε κάθε όριο», δηλώνουν από την πλευρά τους δάσκαλοι του 132ου Δημοτικού Σχολείου. «Προσπαθώντας εδώ και μήνες να βρει τρόπο να υπονομεύσει και να στιγματίσει το Σύλλογο Διδασκόντων και την παιδαγωγική του δράση, έφτασε να ψάχνει τις αποθήκες του σχολείου, αναζητώντας "ενοχοποιητικά" στοιχεία, και να επιτίθεται με αυτόν τον τρόπο στους δασκάλους του σχολείου στο οποίο υπηρετεί». Και υπογραμμίζουν το αυτονόητο: ότι πράγματι γίνονταν μαθήματα αλβανικής γλώσσας, που ξεκίνησαν στο πλαίσιο του προγράμματος Ολυμπιακής Παιδείας, και για τα οποία ενημερωνόταν συστηματικά το υπουργείο και ότι, πράγματι, οι γονείς κατατοπίζονταν για την πρόοδο των παιδιών τους στη μητρική τους γλώσσα. Τα μαθήματα αλβανικής, συνεχίζουν, διδάσκονταν από την κ. Ντενάτα Καρκάλου, πτυχιούχο δασκάλα, η οποία με το πτυχίο της διορίστηκε από το ΠΥΣΠΕ Α' Αθήνας ως ωρομίσθια δασκάλα του φροντιστηριακού τμήματος που εγκρίθηκε την περίοδο 2006-2007. Και εξηγούν ότι αλβανικά βιβλία, τα οποία προσέφερε στο σχολείο η αντιπροσωπεία του αλβανικού υπουργείου Παιδείας κατά την επίσημη επίσκεψή της στο 132ο, όντως υπήρχαν στην αποθήκη του σχολείου και ουδέποτε χρησιμοποιήθηκαν.
«Φαίνεται πως ο κ. Γιουτλάκης ψάχνει ακόμη και στις αποθήκες, προσπαθώντας να ανακαλύψει κάτι που να δυσφημίζει τις δραστηριότητες του σχολείου και δεν έχει κανένα πρόβλημα να κατασκευάζει μυθεύματα, προκειμένου να δικαιολογήσει τη βίαιη και αντιπαιδαγωγική διακοπή όλων των δράσεων που εφαρμόζονταν σ' αυτό», συμπληρώνουν. «Το σχολείο μας δεν επιδίωκε να κάνει "δική του εξωτερική και μεταναστευτική πολιτική". Προσπαθήσαμε να βρούμε λύσεις στα πιεστικά προβλήματα που αντιμετωπίζαμε, εφαρμόζοντας δραστηριότητες βασισμένες σε παιδαγωγικές αρχές, οι οποίες να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των μαθητών μας - κάτι αδιανόητο, όπως φαίνεται, για τον κ. Γιουτλάκη».