Γι' αυτό και εκτός από το φροντιστήριο που του έκανε ο προκάτοχός του Κώστας Καραμανλής («μαζί καταλήξαμε σε μια ατζέντα διετίας», είπε), προσέτρεξε και στην εμπειρία του Ευάγγελου Βενιζέλου. «Είναι έξυπνος άνθρωπος και κάθησε καιρό στο ΥΠΠΟ», είπε ο άνετος κ. Βουλγαράκης. Να μια πρώτη σαφής διαφορά του από τον Πέτρο Τατούλη, που είχε αντιμετωπίσει το χώρο του πολιτισμού με ιδεολογικές εμμονές και επιθετικότητα, σαν να έπρεπε η πασίγνωστη για τα υψηλά πολιτιστικά της στάνταρ Ν.Δ. να καθαρίσει το αμαρτωλό παρελθόν.
«Δεν ήρθα να αιφνιδιάσω»
«Το κράτος έχει συνέχεια. Δεν ήρθα για να αιφνιδιάσω και να ανατρέψω. Δεν είμαι ξερόλας», είπε, αντιθέτως, ο νέος υπουργός Πολιτισμού. Ούτε και θεωρητικός, θα προσθέταμε. Διότι, για παράδειγμα, δεν έχει καν ξεκαθαρίσει τις απόψεις του πάνω στο μείζον θέμα που ταλάνισε τον καλλιτεχνικό κόσμο της χώρας μας τα τελευταία δύο χρόνια και έκανε τόσο μελάνι να χυθεί: «Πρέπει ή δεν πρέπει να είναι κρατικοδίαιτος ο πολιτισμός;». Ιδού η απορία μας.
«Μη βιάζεστε», απάντησε ο κ. Βουλγαράκης. «Μην κάνετε άλματα. Εγώ θέλω να έχω στον πολιτισμό το καλύτερο. Θα επιδιώξω το καλύτερο. Το πώς θα το πάρω δεν με ενδιαφέρει. Είναι δευτερεύον».
Περίεργο. Αλλά η προσέγγιση αυτή μάλλον προσιδιάζει σε έναν απλό πολίτη, που οφείλει να απαιτεί το καλύτερο σε παιδεία, υγεία, πολιτισμό αλλά δεκάρα δεν δίνει για το πώς θα το έχει. Οι κυβερνήσεις είθισται να βρίσκουν τους τρόπους, αυτή είναι η δουλειά τους. Πάλι καλά που ο Γιώργος Βουλγαράκης έναν κάποιο προσανατολισμό πάνω στο θέμα της οικονομικής ευθύνης του κράτους για τον πολιτισμό τον διαθέτει.
«Να αυτοχρηματοδοτούνται»
«Αν θέλετε τη φιλοσοφία μου, είπε, καλό είναι οι πολιτιστικοί θεσμοί να αυτοχρηματοδοτούνται». Και διά μακρών ανέπτυξε την άποψή του, χρησιμοποιώντας ωραία παραδείγματα («γιατί να μην υπάρχουν στα αεροδρόμια, στα μεγάλα shopping centers ή στην Πέμπτη Λεωφόρο της Νέας Υόρκης πωλητήρια με αντίγραφα αρχαίων έργων τέχνης, από αυτά που βρίσκει κανείς στην Πλάκα;») αλλά και αναφερόμενος με έμφαση στους «πλούσιους», που θέλουν να βοηθήσουν στον πολιτισμό, αλλά δεν έχουν εχέγγυα ότι τα χρήματά τους δεν θα πάνε χαμένα.
Με τόσο ενδιαφέρον για τα «χορηγικά» και «φορολογικά» θέματα δεν θα 'πρεπε να γνωρίζει ότι, σύμφωνα με τον κ. Τατούλη, προετοιμάζεται πυρετωδώς από το ΥΠΕΘΟ σχετικό νομοσχέδιο; Οχι, δεν το είχε ξανακούσει, άρα δεν προτίθεται να πάει στις Κάνες για να παρουσιάσει στους ξένους δημοσιογράφους ό,τι περίσσεψε από την περσινή εμφάνιση Τατούλη.
Το ότι ο κ. Βουλγαράκης ψηφίζει «αυτοχρηματοδότηση» δεν σημαίνει, όμως, ότι θα γλιτώσει εύκολα από τον πονοκέφαλο των επιχορηγήσεων, και δη των θεατρικών, που έχουν καταντήσει άθλιο σίριαλ. Αν και δήλωσε «ανέτοιμος» για ανακοινώσεις, γενικώς πάντως πιστεύει ότι οι επιχορηγήσεις δεν πρέπει να πηγαίνουν στο βρόντο.
«Μια μεγάλη έκθεση, που αποδίδει έσοδα και δημοσιότητα ακόμα και στο εξωτερικό, μάλιστα», είπε. «Αλλά μια έκθεση που αρέσει σε μένα και σε πέντε φίλους μου, όχι». Οταν, πάντως, μία συντάκτις τού επισήμανε το αυτονόητο, ότι στην τέχνη δεν υπάρχει άμεσο οικονομικό κέρδος, ο κ. Βουλγαράκης φάνηκε να το έχει ξανακούσει και να μην του κακοφαίνεται.
Με λίγα λόγια: αποκτήσαμε υπουργό Πολιτισμού που δεν του αρέσουν τα «λόγια του αέρα» και δεν αυταπατάται ότι θα κάνει πολιτιστική επανάσταση. «Ενα λιθαράκι θέλω ν' αφήσω. Το θέμα δεν είναι τι θέλω, αλλά τι μπορώ».
Για να είμαστε και 'μείς μέσα στο νέο πνεύμα τού ΥΠΠΟ, αυτό μπορεί να είναι καλό, μπορεί να είναι και κακό. Και από τα δύο.