Πλήρης αναρχία απόψεων κι εκτιμήσεων που ξεκινούν από αναλύσεις πολιτικού και αντιεξουσιαστικού προσανατολισμού και φτάνουν στην απόλυτη αντιπαράθεση γηπεδικού χαρακτήρα επικρατεί και στη διαδικτυακή εκδοχή της ελεύθερης επικοινωνίας, στο Indymedia. Μια εικόνα που δεν απέχει και πολύ από την πραγματική που επικρατεί και στη «ζωντανή» εκδοχή του λεγόμενου «χώρου».
Οι προσπάθειες ορισμένων ΜΜΕ να βαφτίσουν με βιασύνη «αναρχικούς» τους ανθρώπους που χτύπησαν λυσσαλέα τον Χρήστο Πολυζωγόπουλο, οι αιτιάσεις που επίσης βιάστηκαν να δώσουν κάποιοι άλλοι, οι εγγενείς ιδεολογικές διαφορές του συγκεκριμένου χώρου και διάφορα άλλα είναι κύρια ζητήματα συζητήσεων χωρίς να λείπουν ούτε οι ψύχραιμες αλλά ούτε και οι ακραίες φωνές.
Η προκήρυξη που διανεμήθηκε χθες έξω από το νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν ο τραυματισμένος πρόεδρος της ΓΣΕΕ χαρακτηρίζει την επίθεση «κτηνωδία», καταδικάζει τον «τραμπουκισμό», αναφέρεται στην «πολιτική αντιπαράθεση με τον κρατικοσυνδικαλισμό και τις ηγεσίες του» και προτρέπει «κάτω τα χέρια από τους αναρχικούς», απευθυνόμενη σε «όσους έκαναν αυτή την αλητεία και όσους προσπαθήσουν να επωφεληθούν από αυτήν χρεώνοντάς την στην αναρχία».
Οι απόψεις που εκφράστηκαν στο Indymedia για την επίθεση στον Πολυζωγόπουλο ποικίλλουν, όπως είναι φυσικό. «Από πότε το λιντσάρισμα είναι επαναστατική πρακτική;», διερωτάται ένας χρήστης που συμμετέχει στο φόρουμ συζήτησης επί του θέματος και υπογράφει ως «Αυτόνομος». Και συνεχίζει: «Τελικά έχουμε γεμίσει κάφρους που στο όνομα της αναρχίας και της επανάστασης κάνουν ό,τι καφρίλα τους κατέβει. Από πότε φασιστικές πρακτικές όπως το λιντσάρισμα έχουν σχέση με το απελευθερωτικό πρόσταγμα της αναρχίας που στο κέντρο της θεώρησής της έχει το σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή και την αξιοπρέπεια; (...) Αν κάποιοι ήθελαν να καταδείξουν τον αντεργατικό ρόλο του Πολυζωγόπουλου, ένα γιαουρτάκι έφτανε».
Κάποιος άλλος κλείνει την αναφορά του στο θέμα με υστερόγραφο: «Δεν ήταν κακό το μπερντάκι αν μιλάγαμε για καμιά σφαλιάρα, Αλλά εδώ μιλάμε για κλοτσιές στη μούρη και στο κεφάλι που πραγματικά δεν αλλάζει καθόλου από την πρακτική που ακολουθούν οι μπάτσοι και οι χρυσαυγίτες. Δηλαδή αν μετά του χαράζανε στη μούρη και κάνα αλφάδι, τι θα λέγαμε; Αυτά δεν κάνουνε και τα φασισταριά; Αλλά το ξύλο από ομάδες χρυσαυγιτών σε μετανάστες ή σε καταληψίες σπιτιών δεν είναι το ίδιο με το ξύλο από άλλες πιο "πολιτικές" ομάδες; Θα ήταν πιο πολιτικό και καλύτερο νομίζω ένα γιαουρτοματάκι».
Μια άλλη άποψη κλείνει με πιο σκληρό τρόπο: «Πρώτα "σύντροφοι" θα πρέπει να απαλλαχθείτε από τη φασίζουσα νοοτροπία σας, και μετά να μπορέσετε να δομήσετε τον εαυτό σας με μια ελευθεριακή ιδεολογία, με μια επαναστατική φιλοσοφία ώστε να είστε έτοιμοι για τη "συνειδητοποίηση της κοινωνίας", αφού πρώτα έχετε συνειδητοποιηθεί οι ίδιοι. Το κράτος έχει ανάγκη από τέτοιες ενέργειες, για να πατήσει εκεί που εσείς στρώσατε. Αϊ στο διάολο λοιπόν "σύντροφοι"».
Και από την άλλη πλευρά, δεν είναι λίγοι εκείνοι που επικροτούν: «Ασ' τε ρε τις μ... όλοι σας. Πολύ καλά του κάνανε και να είστε σίγουροι ότι πάαααρα πολύς κόσμος είπε γεια στα χέρια των παιδιών. Γι' αυτό έχουν σκυλιάσει όλοι και βγαίνουν και κάνουν συνέχεια δηλώσεις, γιατί ξέρουν ότι ήταν μία κίνηση (παρ' ότι δεν ήταν σχεδιασμένο αλλά... έκατσε), που θα βρει τρελή κοινωνική αποδοχή πέρα από τα κροκοδείλια δάκρυα πολιτικών και λοιπών "καθαρών πολιτικών υποκειμένων"». Ενα άλλο μήνυμα θα πει: «Να' στε καλά μάγκες, κανένα έλεος στους εργατοπατέρες, καμιά συμπόνια στους ηγέτες του τίποτα και τους εφευρέτες του ποτέ». Και άλλο: «Οταν ένας πληρώνεται με λεφτά εργατών για να πουλάει φτηνότερα τη δύναμή τους στα αφεντικά, τότε του αξίζουν πολύ περισσότερα από ένα γερό χέρι ξύλο. Ο Πολυζωγόπουλος είναι ο εργατοπατέρας των "παράνομων και καταχρηστικών" απεργιών, των εξευτελιστικών συλλογικών συμβάσεων και συνυπεύθυνος για την εξαθλίωση των εργαζομένων. Κλοτσιές και ξύλο αλύπητο σε κάθε εργατοπατέρα - οι εργάτες δεν έχουν ανάγκη από νταβάδες. Πόλεμος ταξικός - όχι συνδικαλισμός».