Ελευθεροτυπία - Απογευματινή Αδέσμευτη Εφημερίδα

Οι δάσκαλοι πάντα διδάσκουν - ακόμη κι όταν λιβελογραφούν. Οι κορόνες τους, όσο ηχηρές κι αν είναι, έχουν σκοπό: διδαχή και νουθεσία, φωτισμό, μεταλαμπάδευση πείρας και γνώσης. Γι' αυτό κι εγώ, παραμένοντας, παρά την ηλικία μου, καλή μαθήτρια, πιστή στη διά βίου μάθηση, διεξέρχομαι πάντα τα κείμενα των δασκάλων με προσοχή. Ιδού, λοιπόν, τι έμαθα από τον λίβελο εναντίον του καθηγητή Βασίλη Λαμπρόπουλου, υπεύθυνου για το πρόγραμμα Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, τον οποίο δημοσίευσε ο Κώστας Γεωργουσόπουλος στην εφημερίδα «Τα Νέα» το Σάββατο 16 Φεβρουαρίου:

Α) Οτι «οι υπερπόντιοι καθηγητάδες για να γίνουν αρεστοί στους πετρελαιάδες σπόνσορες των πανεπιστημίων τους στην πολυπολιτισμική (σ.σ. εδώ το πολυπολιτισμική χρωματίζεται απολύτως αρνητικά) Αμερική αποσκορακίζουν την εθνική τους παιδεία και λογοτεχνία» (κι ας αριθμούν φέτος οι εγγραφές σε νεοελληνικά μαθήματα -ύστερη βυζαντινή και νεοελληνική γλώσσα, φιλολογία, κουλτούρα, ιστορία και διασπορά, μεταξύ άλλων- στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν 380 (!) φοιτητές, ενώ κάθε χρόνο 2.500, κατά μέσον όρο, προπτυχιακοί φοιτητές παρακολουθούν ελληνικά μαθήματα).

Β) Οτι τα αμερικανικά πανεπιστήμια, επιχορηγούμενα από τις πολυεθνικές, «απαιτούν υποταγή για να μη σε συντρίψουν», οπότε για να κάνεις καριέρα «βάζεις φίμωτρο ή παρωπίδες» (εδώ μας μπερδεύει ο δάσκαλος, με το μανιχαϊστικά «αντιπαγκοσμιοποιημένο» ιδιόλεκτο που επιστρατεύει -κάτι μας θυμίζει, κάποιους μας θυμίζει...- κι ύστερα, ποιες πολυεθνικές; Η «Εδρα Καβάφη» του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν δημιουργήθηκε χάρη στην οικονομική υποστήριξη Ελλήνων ομογενών από την ευρύτερη περιοχή του Ντιτρόιτ).

Γ) Οτι όσοι προσεγγίζουν το πρόβλημα της ταυτότητας του σύγχρονου Ελληνισμού κατά τρόπο που δίνει μεγαλύτερη έμφαση στην οικουμενική του διάσταση, μπορούν άνετα να χαρακτηριστούν «πολισμικά σχιζοφρενείς δολοφόνοι με το πριόνι» και «κυρίες Πάνια της νεοελληνικής φιλολογίας» (κι ας είναι η διευρυμένη γεωγραφικά έννοια του Ελληνισμού ιστορικά πολύ ισχυρότερη και πολιτισμικά πολύ πλουσιότερη).

Δ) Τέλος, ότι ναι μεν ο Καβάφης ήταν ομοφυλόφιλος και η Σαπφώ λεσβία, αλλά αυτό δεν έχει καμία σχέση με το έργο τους και, οπωσδήποτε, σε καμία περίπτωση, δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιηθεί ως ερμηνευτικό κλειδί στην ποίησή τους.

Αλλά υπάρχουν και πράγματα που δεν έμαθα από το κείμενο του δασκάλου, και χρειάστηκε να ανατρέξω στα πρακτικά του συνεδρίου «Ελληνισμός και ελληνικότητα - ιδεολογικοί και βιωματικοί άξονες της νεοελληνικής κοινωνίας», το οποίο επικαλείται μετ' επιτάσεως στον λίβελό του, ώστε να κατανοήσω καλύτερα το επιχείρημά του εναντίον των «εθνοκτόνων καθηγητάδων».

Δεν έμαθα, λοιπόν, όσα υπογραμμίζει η εκ των εισηγητών τού συνεδρίου καθηγήτρια Λ.Μ. Μουσούρου στο κείμενό της «Το ελληνικό κράτος και ο ελληνισμός του εξωτερικού»: «Η εποχή ευνοεί τον ελληνικό οικουμενισμό (έννοια δυναμική) και όχι τον απομονωτισμό στον οποίο εύκολα μπορεί να οδηγήσει η προσπάθεια της πάση θυσία διατήρησης των στοιχείων της ελληνικής ταυτότητας, του κελύφους της ελληνικότητας το οποίο από προστατευτικό περίβλημα της ιδιοπροσωπίας του Ελληνα θα μπορούσε εύκολα να μεταβληθεί σε φονικά ασφυκτικό κλοιό της». Δεν έμαθα, επίσης, ούτε όσα υποστηρίζει στην τόσο διαυγή του τοποθέτηση πάνω στο ζήτημα της «ελληνικότητας στην τέχνη» ο Δ.Ν. Μαρωνίτης: «Ο ελληνισμός (ως γεωγραφικός χώρος, ως λαός, ως πολιτική και πνευματική ιστορία) είναι μια υπόθεση σύνθετη και συνήθως εξαιρετικά δραματική. Αντίθετα, η ελληνικότητα αποτελεί μάλλον μια συνθηματική αφαίρεση, που γυρεύει να απομονώσει και να υπερτονίσει τους φυλετικούς χαρακτήρες. Μια τέτοια όμως προγραμματική αφαίρεση και απομόνωση εγκυμονεί κινδύνους για εθνική αυταρέσκεια και για πνευματικό σοβινισμό. Τούτο δεν σημαίνει ότι διακριτικοί φυλετικοί χαρακτήρες δεν υπάρχουν. Αλλά οι χαρακτήρες αυτοί δεν είναι δυνατόν -ευτυχώς!- να απομονωθούν και να γίνουν πρόγραμμα. Ο Σολωμός έγκαιρα μας ειδοποίησε ότι το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό το αληθινό. Παραλλάσσοντας τη σολωμική σύσταση θα έλεγα: στην ποίηση και γενικότερα στην τέχνη ο Ελληνισμός μας φτάνει, η ελληνικότητα περισσεύει - και συχνά είναι εκ του πονηρού».