Βρίσκεστε στο παλαιό site του www.enet.gr

Το www.enet.gr άλλαξε.

Το Web site της Ελευθεροτυπίας και της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας άλλαξε και βρίσκεται στη διεύθυνση www.enet.gr.

Στο παρόν site βρίσκεται μόνο το αρχείο των εκδόσεων από τις αρχές του 2001 ως και τις 30 Μαρτίου 2009.

Τα παθήματα μιας μεταπτυχιακής φοιτήτριας στην Πάτρα την εποχή του επιχειρηματικού πανεπιστημίου

Η επιστροφή της αυθεντίας

ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ: ΤΑΣΟΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΜΗΣ, ΑΓΓΕΛΙΚΑ ΨΑΡΡΑ, ΑΝΤΑ ΨΑΡΡΑ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΑΡΡΑΣ. ΙΟΣ e-mail

Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού των ΑΕΙ (ΠΟΣΔΕΠ) διαθέτει μια καλά ενημερωμένη ιστοσελίδα (http://www.ntua.gr/posdep/Actua- lities/index.htm) για πολλά απ' όσα συμβαίνουν στα πανεπιστήμια και την κοινωνία.

Στη στήλη «Στο εσωτερικό των ΑΕΙ» δημοσιεύεται και μια υπόθεση στο Πανεπιστήμιο Πάτρας με καταγγελίες συλλόγων Διδακτικού Προσωπικού (ΔΕΠ) και φοιτητών με αφορμή μια Ενορκη Διοικητική Εξέταση (ΕΔΕ) που πραγματοποιείται αυτές τις μέρες. Οι διδάσκοντες και οι φοιτητές ζητούν από τον πρύτανη να αλλάξει το περιεχόμενο της ΕΔΕ που στρέφεται κατά μιας μεταπτυχιακής φοιτήτριας (που εκπονούσε διδακτορική διατριβή και εργαζόταν ως ερευνήτρια την περίοδο 1999-2002) και να στραφεί προς τη διερεύνηση της συμπεριφοράς του επιβλέποντος τότε καθηγητή της, του Εργαστηρίου Ενσύρματης Τηλεπικοινωνίας (ΕΕΤ) και προς την οικονομική διαχείριση των ερευνητικών προγραμμάτων. «Οποιαδήποτε μερική εξέταση της υπόθεσης θα μπορούσε να εκληφθεί ως απόπειρα μεροληπτικής παρέμβασης σε μια ήδη εκκρεμούσα υπόθεση, γεγονός που θα έπληττε σοβαρά το κύρος του Πανεπιστημίου», καταλήγει η ανακοίνωση του Συλλόγου ΔΕΠ του Πανεπιστημίου Πατρών.

Γιατί λοιπόν ο πρύτανης αποφασίζει τη διεξαγωγή ΕΔΕ «για τη διερεύνηση όλων των ανακυψάντων ζητημάτων και των υφισταμένων εκκρεμοτήτων σχετικά με τις υποχρεώσεις της (μεταπτυχιακής ερευνήτριας) έναντι του εργαστηρίου Ενσύρματης Τηλεπικοινωνίας του Τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Τεχνολογίας Υπολογιστών» και όχι προς την κατεύθυνση που ζητούν οι φοιτητές και ο Σύλλογος ΔΕΠ; Και πώς είναι δυνατόν να διεξάγεται ΕΔΕ για τις «ευθύνες» ενός προσώπου που προφανώς δεν ανήκει στην «πειθαρχική δικαιοδοσία» του Ιδρύματος, εφόσον η «εγκαλουμένη» δεν έχει πια σχέση με το Πανεπιστήμιο Πάτρας και ήδη από το Νοέμβριο του 2002 είναι υποψήφια διδάκτορας στο ΕΜΠ; Και εν πάση περιπτώσει τώρα θυμήθηκε η ηγεσία του Πανεπιστημίου τις «ευθύνες» και τις «εκκρεμότητές» της;

Κάποιο λάκκο έχει η φάβα, σκεφτήκαμε, και δεν πέσαμε έξω. Αμέσως διαπιστώσαμε ότι η συγκεκριμένη ΕΔΕ προκλήθηκε από τον επιβλέποντα καθηγητή της «εγκαλούμενης» σε μια όψιμη και προσχηματική προσπάθειά του να αντιμετωπίσει τις εναντίον του σοβαρότατες κατηγορίες. Η μεταπτυχιακή φοιτήτρια τον κατηγορεί για μεθοδευμένη οικειοποίηση της τρίχρονης έρευνάς της και για μυστηριώδη απώλεια των αμοιβών της, οι οποίες ωστόσο -όπως αποδείχτηκε από τα παραστατικά των τραπεζών- έχουν εισπραχτεί από τρίτους!

Η μεταπτυχιακή φοιτήτρια μέσα σ' όλο αυτό το σκηνικό της καθηγητικής αυθαιρεσίας, στο πλαίσιο του «άβατου» του ΕΕΤ, έχασε τρία ολόκληρα χρόνια σκληρής ερευνητικής δουλειάς, μια διδακτορική διατριβή που είχε ολοκληρώσει. Και σήμερα καλείται να αποδείξει (στην ΕΔΕ) ότι δεν είναι «ελέφαντας». Οτι δηλαδή δεν έχει εκείνη «υποχρεώσεις» προς το Πανεπιστήμιο, αλλά το Πανεπιστήμιο προς αυτή.

Μελετώντας τις αγωγές που έχει καταθέσει η μεταπτυχιακή φοιτήτρια εναντίον του τέως επιβλέποντος καθηγητή της (και εκείνος «για ηθική βλάβη» εναντίον της) καταλαβαίνει κανείς ότι δεν πρόκειται για μια απλή διένεξη, αλλά για δομικό πρόβλημα του ΕΕΤ (ως προς την ακαδημαϊκή του υπόσταση) και της Επιτροπής Ερευνών του Πανεπιστημίου Πατρών που έχει την ευθύνη της οικονομικής διαχείρησης των ερευνητικών προγραμμάτων -τα οποία ως γνωστόν χρηματοδοτούνται και εξαρτούν το Πανεπιστήμιο όλο και περισσότερο από την «ελεύθερη αγορά». Παράλληλα διαπιστώνουμε πώς η καθηγητική ηγεμονία στήνει ένα μηχανισμό ελεγχόμενων ανθρώπων γύρω της (με πάσης φύσεως συμφέροντα) τους οποίους υποχρεώνει να λένε ακόμα και χοντροκομμένα ψέματα με μοναδικό στόχο την ατομική τους αναρρίχηση στον ...ακαδημαϊκό χώρο.

Η μεταπτυχιακή φοιτήτρια Π.Μ. αγαπούσε την επιστήμη της και με μεγάλη χαρά εντάχθηκε στην ερευνητική ομάδα του ΕΕΤ Πάτρας το 1999 για το διδακτορικό της και λίγο μετά (Νοέμβριος 2000) στην εκπόνηση του προγράμματος με τίτλο «Μοντελοποίηση δομής τερματικών συστημάτων υποστήριξης υπηρεσιών τηλεεργασίας με πιλοτικές εφαρμογές στην τηλεϊατρική πλοίων με χρήση του εθνικού δικτύου ΑΤΜ του ΟΤΕ». Βήμα βήμα υπηρέτησε το πρόγραμμα η Π.Μ προσφέροντας άπειρες εργατοώρες, ως συνέχεια της θεωρητικής δουλειάς της στα σχετικά συστήματα. Οι σχέσεις της με τον επιβλέποντα καθηγητή ήταν τότε άριστες. Ο ίδιος ακόμα και στην αγωγή εναντίον της (πολύ αργότερα) γράφει για τις επιστημονικές της δυνατότητες, την ουσιαστική ερευνητική προσφορά της στο πρόγραμμα της τηλεϊατρικής, εκθειάζει τη δουλειά της στις δύο απόλυτα σχετικές με το πρόγραμμα του ΟΤΕ δημοσιεύσεις σε διεθνή συνέδρια που είχε συνυπογράψει μαζί της (Τέξας, Μάρτιος 2001 και Κωνσταντινούπολη, Οκτώβριος 2001).

Η Π.Μ ορίστηκε από τον επιβλέποντα καθηγητή ως επιστημονική του συνεργάτρια στις εγκαταστάσεις του ΟΤΕ (ΣΕΝΤΥ) στο Μαρούσι και δούλευε νυχθημερόν και πολλά Σαββατοκύριακα με τις ευλογίες του. Σε όλα τα παραδοτέα έγγραφα όλων των φάσεων εξέλιξης του προγράμματος τηλεϊατρικής συμμετείχε στη σύνταξη των πορισμάτων με το όνομά της τυπωμένο. Η Π.Μ., εντελώς ανυποψίαστη όλο αυτό το διάστημα, έκοβε τις αποδείξεις από το μπλοκάκι της (ΔΠΥ) -με τα ποσά που της έλεγε ο καθηγητής της ότι δικαιούται ως υποτροφία αλλά και ως αμοιβή με βάση τις τέσσερις συμβάσεις έργου που είχε υπογράψει με την Επιτροπή Ερευνών- και κάποια στιγμή το Πανεπιστήμιο (Επιτροπή Ερευνών) εξέδιδε επιταγές στο όνομά της και πληρωνόταν έστω και με καθυστερήσεις. Δεν έδινε όμως σημασία από ποιους λογαριασμούς και πότε θα πληρωνόταν. Είχε απεριόριστη εμπιστοσύνη.

Και φτάνει η ώρα της ολοκλήρωσης και της πανηγυρικής παρουσίασης του έργου στους επισήμους στις 20/6/2002 στο αμφιθέατρο του ΟΤΕ. Εκεί, θα παραμεριστεί. Τα αποτελέσματα της δικής της δουλειάς τα παρουσίασε ένας «ιεραρχικά ανώτερος» ερευνητής που δεν μπήκε καν στον κόπο να αναφέρει το όνομα της, αν και ήταν από τα βασικά μέλη της ερευνητικής ομάδας. Οταν εκείνη κατάλαβε ότι με αυτή τη μεθόδευση αμφισβητείται η διατριβή της, εφόσον δεν θα έχει δικαιώματα στην ερευνητική εργασία που πραγματοποίησε, από την οποία ...εξαφανίστηκε αυθαίρετα, ο επιβλέπων καθηγητής ήταν εκεί για να την καθησυχάσει λέγοντάς της ότι η συμβολή της έτσι ή αλλιώς θα αξιολογηθεί κατά την παρουσίαση της διατριβής. Την ίδια ώρα συνεργάτες του επιβλέποντος της απαγόρευαν την πρόσβαση στον υπολογιστή της και δεν την άφηναν να πάρει αντίγραφο του σκληρού δίσκου με την πολύμηνη δουλειά της!

Η Π.Μ δεν επέλεξε την οδό του συμβιβασμού, δεν αποδέχτηκε τις σχέσεις υποτέλειας. Η ρήξη συνεπώς ήταν αναπόφευκτη. Η Π.Μ. θέλησε να αποδεσμευτεί από το Πανεπιστήμιο Πάτρας και να συνεχίσει στο ΕΜΠ. Το Σεπτέμβριο του 2002 ζητά συστατικές επιστολές. Πρόθυμα ο επιβλέπων συντάσσει δύο διθυραμβικές: «...Καθ' όλη την διάρκεια της συνεργασίας μας η κυρία Μ. επέδειξε ιδιαίτερη μεθοδικότητα και εμβρίθεια στην επιστημονική και ερευνητική της δραστηριότητα και οδηγήθηκε με απόλυτη επιτυχία στην παρουσίαση δύο εργασιών σε διακεκριμένα διεθνή συνέδρια. Η κυρία Μ. έχει την ικανότητα να αντιμετωπίζει ένα ευρύ φάσμα επιστημονικών προβλημάτων και μπορεί να δουλεύει ανεξάρτητα με επιτυχία (...) Δυστυχώς αδυνατεί εξαιτίας προσωπικών λόγων να παραμείνει στην Πάτρα...».

Πριν πάρει και το επίσημο χαρτί αποδέσμευσής της από την Πάτρα η Π.Μ είπε να ελέγξει τους οικονομικούς λογαριασμούς της. Κατέθετε αιτήσεις, απαντήσεις δεν έπαιρνε. Και τότε ο επιβλέπων άλλαξε τροπάρι. Με κανένα τρόπο δεν επέτρεπε τη «διαγραφή» της επινοώντας το θέμα «της παρακράτησης» από μέρους της του σκληρού δίσκου με τα αποτελέσματα του προγράμματος του ΟΤΕ, που όμως του είχε ήδη παραδοθεί. Στη συνέχεια όρθωσε το ανάστημά του εναντίον της Π.Μ και διευθυντής του ΕΕΤ παρεμποδίζοντας έτσι επί έξι μήνες την αποδέσμευση της Π.Μ, ώστε να μην εγγραφεί στο ΕΜΠ. Το Μάρτιο 2003 με το ζόρι (14-10) η Γ.Σ του Τμήματος της επέτρεψε να συνεχίσει στο ΕΜΠ το διδακτορικό της.

Κι όταν το Μάιο 2003 απαίτησε με εξώδικο τη λίστα με όλες τις επιταγές που είχαν εκδοθεί στο όνομά της (τις αμοιβές της δηλαδή) άρχισε ο πραγματικός πόλεμος. Κάποιες επιταγές της είχαν εισπραχθεί από τρίτα πρόσωπα (ύψους περίπου 5.000 ευρώ) και επιπλέον 4.108 ευρώ, που συμβατικά της όφειλαν, είχαν ακυρωθεί! Η Π.Μ προσφεύγει στα δικαστήρια το Νοέμβριο 2003 για τα χρήματά της και το Μάιο 2004, όταν διαπιστώνει ότι η επιστημονική εργασία της για την τηλεϊατρική στον ΟΤΕ πρόκειται να ανακοινωθεί στο Σαν Φρανσίσκο ως πρωτότυπη από τον επιβλέποντα και το στενό του πυρήνα, χωρίς φυσικά αναφορά στο όνομά της, καταθέτει αίτηση ασφαλιστικών μέτρων.

Τι άλλο να κάνει;

Σχέσεις υποτέλειας στα εργαστήρια

Οπως φαίνεται, δεν αποτελεί απλό σύμπτωμα η εκμετάλλευση που καταγγέλλει η πρώην μεταπτυχιακή φοιτήτρια της Πάτρας, αλλά ακραίο περιστατικό που γεννήθηκε στις συνθήκες που επικρατούν. Πρέπει οι ενεχόμενοι και οι πρακτικές τους να απορριφθούν από την πανεπιστημιακή κοινότητα για να μη μολύνουν το υπόλοιπο σώμα. Οι σοβαρότατες καταγγελίες προέρχονται από τα συνδικαλιστικά όργανα των φοιτητών (προπτυχιακών και μεταπτυχιακών). Ο Σύλλογος των πανεπιστημιακών παρενέβη και ζήτησε την άμεση εξέταση των καταγγελιών, ενώ ο Πρύτανης δεσμεύτηκε ότι θα εξεταστούν όλες οι κατηγορίες, χωρίς μονομέρειες ή συγκαλύψεις. Μένει να δούμε...
Δεν φαντάζει διόλου εξωπραγματική η σχέση υποτέλειας που αναπτύσσεται στα εργαστήρια, τα υποτιθέμενα φυτώρια παραγωγής νέας γνώσης, ανάμεσα στον εργοδότη-καθηγητή και τους πληβείους-μεταπτυχιακούς φοιτητές. Στη θέση της ισοτιμίας και της ελεύθερης συμμετοχής μπαίνει η ανταπόδοση και η συναλλαγή, ο εκμαυλισμός συνειδήσεων και η διαπλοκή. Σοβαρότατες καταγγελίες φτάνουν στην Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Διδακτικού Προσωπικού (ΠΟΣΔΕΠ). Μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας καταγγέλλουν τις επιθέσεις «εκ των ένδον» που επιχειρούν να ανατρέψουν τις θεμελιώδεις ακαδημαϊκές αξίες και αρχές λειτουργίας των ΑΕΙ. Πρόκειται για καταγγελίες χρηματισμού και κλοπές, απάτες και μη σύννομες επενδύσεις, αντιακαδημαϊκή και αυταρχική συμπεριφορά. Στιγματίζουν την αήθη εκμετάλλευση της μαύρης εργασίας και την εισαγωγή των νόμων της αγοράς στη διδασκαλία και την έρευνα. Στόχος της ΠΟΣΔΕΠ είναι η προάσπιση των ακαδημαϊκών λειτουργιών και η απόκρουση του ρεύματος απαξίωσης που άρχισε τα τελευταία χρόνια να διαπερνά τα Πανεπιστήμια της χώρας. Η βούληση των πανεπιστημιακών, που καταγράφηκε στο πρόσφατο Θεματικό Συνέδριο (14-16 Μαΐου 2004), είναι να οχυρώσουν τα Πανεπιστήμια για να αντέξουν στις συνεχιζόμενες επιθέσεις ελέγχου από την εκάστοτε πολιτική και οικονομική εξουσία, από τις δυνάμεις της αγοράς.

Γιάννης Μαΐστρος

Επικ. καθηγητής ΕΜΠ, μέλος Δ.Ε. ΠΟΣΔΕΠ

Το «μπιπ» του τσολιά

"Πήραν
το τιμημένο"

(«ΑΥΡΙΑΝΗ», 5/7/2004)

Βάλθηκαν όλοι να το σβήσουν, όμως αυτό τούς νίκησε. Για το γνωστό σύνθημα με το «γαμημένο» Κύπελλο ο λόγος, που θα συνοδεύει την επιτυχία της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου όσα χρόνια κι αν περάσουν. Με στημένους οπαδούς επιχείρησαν τα κανάλια να το μετατρέψουν σε «τιμημένο». Με τηλεοπτικά σποτάκια και ολοσέλιδες καταχωρίσεις αποπειράθηκε ο ΟΤΕ να το μεταγλωτίσσει σε «ονειρεμένο». Με απελπισμένες προτροπές πάσχιζε και ο κ. Κωστάλας να φέρει στο φιλότιμο τις δεκάδες χιλιάδες συγκεντρωμένους του Καλλιμάρμαρου που συνόδευαν με το «ανίερο» σύνθημα ακόμα και τις ευλογίες του κ. Χριστόδουλου.

Πρόκειται βέβαια για σημεία γλωσσικού κρετινισμού. Το σύνθημα αυτό έχει νόημα μόνο στην αυθεντική εκδοχή του που εκφράζει την απόλυτη ανυπομονησία, ενώ το «ονειρεμένο» και το «τιμημένο» δεν δένουν καθόλου με τη δεύτερη φράση. Οι «αποδεκτές» παραλλαγές του μαρτυρούν απλώς άτεχνη λογοκλοπή και αδυναμία των επαγγελματιών διαφημιστών να εφεύρουν ένα δικό τους γνήσιο σύνθημα που να πιάνει τόσο πολύ.

Το σύνθημα ακούστηκε για πρώτη φορά σε μαζική κλίμακα το Μάιο του 2003 από τους οπαδούς του ΠΑΟΚ στον τελικό Κυπέλλου με τον Αρη, αμέσως μετά το γκολ του Γεωργιάδη που έκρινε το ματς. Κυριάρχησε και στη φιέστα του Ολυμπιακού για το πρωτάθλημα λίγες μέρες αργότερα. Στην Πορτογαλία ξεκίνησε να φωνάζεται ως χαριτωμένη υπερβολή μετά την πρώτη επιτυχία. Πολύ γρήγορα έγινε το πιο δημοφιλές σύνθημα γιατί διατύπωνε παραστατικά την ελπίδα ότι η ομάδα θα φτάσει πιο πέρα. Οσο η Εθνική ξεπερνούσε τα εμπόδια τόσο δικαιωνόταν το σύνθημα. Δεν υπήρχε τρόπος να υποκατασταθεί από άλλο «ευπρεπέστερο».

Η υβριστική διάσταση των συνθημάτων στο γήπεδο είναι απολύτως συνδεδεμένη με την ένταση του οπαδού και με τη διάθεσή του να πλήξει τον αντίπαλο ή το διαιτητή κάτω από τη ζώνη. Η γλωσσική διαφορά εμποδίζει αυτή την άμεση ανταλλαγή επιθετικών και υβριστικών χαρακτηρισμών όταν παίζει η εθνική ομάδα (εκτός αν πρόκειται για ομάδες με κοινή γλώσσα -κάτι ξέρει η καημένη Εθνική Κύπρου!). Γι' αυτό το λόγο η βωμολοχική πλευρά των συνθημάτων για την εθνική ομάδα περιορίζεται συνήθως σε εσωτερική κατανάλωση και περιέχει λιγότερη συμβολική βία. Το κύριο στοιχείο τους παραμένει το χιούμορ και η υπερβολή. Οσοι το αγνοούν, απλώς δεν καταλαβαίνουν ότι πρόκειται για παιχνίδι. Ειδικά, μάλιστα, αυτό το σύνθημα είναι απολύτως απαλλαγμένο από ενοχλητικά ρατσιστικά, σεξιστικά ή προσωπικά υπονοούμενα.

Η μικρή αυτή ιστορία είναι αρκετά διδακτική. Οταν το «γαμημένο» μετατρέπεται σε «ονειρεμένο» για τις ανάγκες που επιβάλλει η πολιτική ορθότητα των εθνικών μας χορηγών, τότε το πάνδημο πανηγύρι για την επιτυχία της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου χάνει την αυθεντικότητά του. Μπαίνει στο καλαπόδι του τηλεοπτικού καθωσπρεπισμού και καταλήγει κίβδηλο. Ηταν φυσικό να ακολουθήσει η γνωστή προσπάθεια πολιτικής εκμετάλλευσης ή η «θεωρητικοποίηση» της επιτυχίας με πολιτικές, κοινωνιολογικές, ακόμα και θεολογικές προσεγγίσεις. Η τάση αυτή, που κορυφώθηκε στο Παναθηναϊκό Στάδιο, είχε γίνει ορατή από μέρες. Δεν υπήρχε την περασμένη Κυριακή το απόγευμα πιο θλιβερό θέαμα από τους γνωστούς τηλεαστέρες να παρουσιάζονται έξω από το γήπεδο της Λισαβόνας μεταμφιεσμένοι σε φίλαθλοι, επιδιώκοντας ακόμα και την τελευταία στιγμή να κερδίσουν μια παράσταση που δεν τους ανήκει.

Για να τελειώνουμε: το Κύπελλο είναι «γαμημένο» και όχι ονειρεμένο, ο τσολιάς έχει «πούτσα» και όχι «μπιπ», ο δε Φίγκο καλείται να μας πάρει πίπα και όχι «ου-ου». Οσοι μπορούν να γελάσουν και να διασκεδάσουν μ' αυτά, ας συνεχίσουν να πανηγυρίζουν. Οι υπόλοιποι ας επιστρέψουν στα αποστειρωμένα ελεγχόμενα ριάλιτι «εσωτερικού χώρου».

IOS PRESS

ΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ εις βάρος μεταναστών που οργάνωσαν Χρυσαυγίτες της "Γαλάζιας Στρατιάς" κατά τη διάρκεια των πανηγυρισμών στο κέντρο της Αθήνας έμειναν στα πολύ ψιλά του Τύπου. Το πρώτο ολοκληρωμένο ρεπορτάζ αναμένεται αύριο από την πάντα ενδιαφέρουσα εκπομπή των Schooligans αύριο το απόγευμα (15.15-17.00) στο ραδιόφωνο του Σκάι 100,3.

ΣΤΙΣ 22 ΜΑΡΤΙΟΥ 2003, τα ΜΑΤ είχαν χτυπήσει με πρωτοφανή αγριότητα το αντιπολεμικό συλλαλητήριο του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ στη Θεσσαλονίκη. Ολη η Ελλάδα είχε δει τότε στις τηλεοπτικές οθόνες της την εικόνα των διαδηλωτών που ποδοπατιούνταν και συνθλίβονταν πάνω στα "παράπλευρα" κάγκελα της Τσιμισκή, απέναντι από το αμερικανικό προξενείο. Δύο μέρες μετά, οχτώ από τους πολίτες που δέχτηκαν την επίθεση -πανεπιστημιακοί και στελέχη του συνδικαλιστικού κινήματος- υπέβαλαν μήνυση στην Εισαγγελία Θεσσαλονίκης, κατά παντός υπαιτίου, για παράνομη βία και απλή σωματική βλάβη. Δύο από τους μηνυτές, οι Νίκος Παυλίδης (μέλος του Δ.Σ. του ΕΚΘ) και Θανάσης Τζιούμπας είχαν τραυματιστεί ελαφρά από τα ρόπαλα των ΜΑΤ στη διάρκεια της επίθεσης.

ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΜΗΝΕΣ μετά, ο εισαγγελέας Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης αποφάσισε τελικά να απορρίψει την έγκλησή τους, επιβραβεύοντας το ξεσάλωμα των ΜΑΤ εναντίον των διαδηλωτών. "Η συμπεριφορά των αστυνομικών δυνάμεων ήταν η προσήκουσα και όλες οι ενέργειες των αστυνομικών ήταν σύννομες και εντός των πλαισίων της άσκησης των ανατεθέντων σ' αυτούς καθηκόντων", διαβάζουμε στο κείμενο της εισαγγελικής απόφασης. "Συνεπώς, αποκλείεται ο άδικος χαρακτήρας των πράξεων των αστυνομικών από τις οποίες προκλήθηκαν σωματικές βλάβες πολιτών (μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται και οι εγκαλούντες)". Προκειμένου ο ξυλοδαρμός τους να θεωρηθεί νόμιμος, οι δαρμένοι δεν χρειαζόταν να είχαν υποπέσει οι ίδιοι σε οποιοδήποτε αδίκημα. Αρκούσε το ότι ο νόμος 141/1991 ορίζει ως αποστολή των ΜΑΤ την "πρόληψη εκτροπής των συγκεντρωμένων σε παράνομες πράξεις", καθώς και ότι σε προηγούμενη διαδήλωση είχε χτυπηθεί συμβολικά ένα "Μακντόναλντ".

ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ το ξύλο αυτό καθεαυτό, η Εισαγγελία έχει όμως άποψη και για τα δακρυγόνα. "Τα χημικά που χρησιμοποιεί η Ελληνική Αστυνομία", διαβάζουμε στην ίδια απόφαση, "περιέχουν τη δακρυγόνο ουσία CS με ελάχιστη συγκέντρωση, η οποία δεν προκαλεί θανάτους ή μόνιμη βλάβη στην υγεία, παρά μόνο πρόσκαιρο ερεθισμό των βλεννογόνων και δάκρυα, καταρροή, κνησμό δέρματος και τάση φυγής, συμπτώματα που υποχωρούν μετά την παρέλευση 10-15 λεπτών και αργότερα εξαφανίζονται πλήρως". Πρόκειται για τις γνωστές δικαιολογίες που προβάλλει η ΕΛ.ΑΣ. (και όλες οι αστυνομίες του αναπτυγμένου κόσμου), αλλά δεν έχουν την παραμικρή σχέση με την πραγματικότητα. Οσοι -εισαγγελείς ή άλλοι- ενδιαφέρονται για τη διεθνή ιατρική συζήτηση πάνω στο αντικείμενο, μπορούν να ανατρέξουν στο σχετικό παλιότερο ρεπορτάζ του "Ιού" (1.6.2003) και την προτεινόμενη σε αυτό βιβλιογραφία.