Του Φ. ΠΑΠΟΥΛΙΑ
Απρόσμενα επιθετικός και με βίαιους χαρακτηρισμούς, που ίσως μαρτυρούν νευρικότητα, εμφανίζεται ο Αλέκος Αλαβάνος, υποψήφιος του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς.
**Οξύς κατά των πρώην συντρόφων του, Μίμη Ανδρουλάκη και Μαρίας Δαμανάκη: «Υπάρχουν στελέχη αριστερής προέλευσης που δίνονται με πάθος σε υποθέσεις των καιρών. Οι πολίτες τους παρακολουθούν και κρίνουν».
**Σφόδρα επιθετικός με το νέο ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου: «Εγκαταστάθηκε ένα εξτρεμιστικό επιθετικό νεοφιλελεύθερο κέντρο στην ηγεσία του».
**Ειρωνικός και επικίνδυνα τολμηρός στους ιστορικούς συμβολισμούς του: «Ο Γ. Παπανδρέου με τη "συμμετοχική δημοκρατία" είναι για το ΠΑΣΟΚ ό,τι ήταν ο Γκορμπατσόφ με την περεστρόικα για την ΕΣΣΔ. Ο πρώτος, μάλιστα, σε σύγκριση με τον δεύτερο έχει ιλιγγιώδη ταχύτητα στη διαδικασία διάλυσης».
**Αλλά και αισιόδοξος για το κόμμα του: «Είμαστε μια εναλλακτική, αδέσμευτη εξουσία και δεν πρόκειται να γίνουμε γλάστρα».
*Η «συμμετοχική δημοκρατία» κάνει τα πρώτα της βήματα μετά την «δημοψηφισματική» εκλογή του Γ. Παπανδρέου ή πρόκειται, απλώς, για την τηλεοπτική εκδοχή της;
- Η γενιά μου μπήκε στην πολιτική επί δικτατορίας, όταν διεκδικήσαμε αρχαιρεσίες με εκλογικούς καταλόγους στους φοιτητικούς συλλόγους. Τώρα, δεκαετίες μετά, βλέπουμε εκλογές στις οποίες όποιος γουστάρει γράφεται στους καταλόγους, παρά, μάλιστα, τη διαμαρτυρία της Αρχής Προσωπικών Δεδομένων. Το πράγμα θα ήταν εξαιρετικά σοβαρό, αν δεν υπήρχε ευτυχώς και η αίσθηση του γελοίου. Αυτή συμβολικά δόθηκε με τη συμμετοχή στην ψηφοφορία του Αντώνη Καφετζόπουλου, γνωστού πρωταγωνιστή σε τηλεοπτικές φαρσοκωμωδίες.
* Ομως 1.000.000 πολίτες που ψήφισαν δεν δείχνει ότι ενδεχομένως «κάτι κινείται»;
- Και μάλιστα κινούνται πολλοί νέοι. Για σκεφθείτε δεκαεξάχρονα παιδιά να μυούνται στα δικαιώματα του πολίτη σε εκλογές με έναν υποψήφιο, μόνο και μόνο για τηλεοπτικές εντυπώσεις. Η μύηση των νέων είναι κάτι ιερό. Είναι σαν ένας γονιός να μαθαίνει τα παιδιά του πώς να βγάλουν τα πρώτα τους χρήματα όχι ως σερβιτόροι σε μια καφετέρια αλλά στο τραπέζι της πόκας ή του «Θανάση».
*Αμφίπλευρη διεύρυνση με Μάνο, Ανδριανόπουλο, αλλά και με Ανδρουλάκη, Δαμανάκη, στο ίδιο ψηφόδελτιο...
- Υπάρχουν κάποια στελέχη αριστερής προέλευσης, που δίνονται με ασυγκράτητο πάθος σε υποθέσεις των καιρών: στην «περεστρόικα». Στην καταδίκη Ανδρέα Παπανδρέου. Στη συγκυβέρνηση με τη Ν.Δ. Σήμερα στον Μεσσία. Οι πολίτες παρακολουθούν, κρίνουν. Και με την ευκαιρία: Ο Γ. Παπανδρέου με τη «συμμετοχική δημοκρατία» είναι για το ΠΑΣΟΚ ό,τι ήταν ο Γκορμπατσόφ με την «περεστρόικα» για τη Σοβιετική Ενωση. Η διαφορά είαι ότι ο πρώτος, σε σύγκριση με τον δεύτερο, κατά τη γνώμη μου, έχει ιλιγγιώδη ταχύτητα στη διαδικασία της διάλυσης. Μέσα σε βδομάδες το κυβερνητικό κόμμα έχει μεταλλαγεί σε ένα ρευστό, ασπόνδυλο πλάσμα. Δεν αναγνωρίζει πρόγραμμα, δεν οριοθετείται από θεσμούς. Δεν διστάζει, μέσα από την προσχώρηση Ανδριανόπουλου-Μάνου, να αφομοιώσει τον ακραίο πόλο του ελληνικού θατσερισμού. Είναι κρίμα για το ΠΑΣΟΚ. Παρά τη διαπλοκή, τα αρνητικά πεπραγμένα του ως μακρόχρονης κυβέρνησης, έχει ιστορία, έχει προσφορά, έχει αγωνιστές, έχει αγνούς οπαδούς. Μπορούσε να έχει μια άλλη εξέλιξη. Η μεταλλαγή του ΠΑΣΟΚ αλλάζει όλο το πολιτικο σκηνικό. Διευρύνει και τον δικό μας ρόλο. Σήμερα, με την εγκατάσταση ενός εξτρεμιστικού επιθετικού νεοφιλελεύθερου κέντρου στην ηγεσία του σχήματος του Γ. Παπανδρέου, αναλαμβάνουμε και την υποχρέωση ενός είδους μετώπου για την προστασία και τη διεύρυνση του κοινωνικού κράτους, όπου έχουν θέση αγωνιστές που πριν από λίγες μέρες ήταν έτοιμοι να ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ. Παίρνει και μια άλλη όμως διάσταση η είσοδος του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς στη Βουλή: ως σημείου συνάντησης δυνάμεων από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ που θα συγκρουσθούν με την ηγεσία του. Να το θυμάστε αυτό που σας λέω τώρα.
*Γιατί να σας προτιμήσει ο ψηφοφόρος, αφού δεν του δίνετε προοπτική εξουσίας;
- Αν δυσκολεύονται πια να απολύουν εγκύους από τα ΚΕΠ, αν το θέμα των συμβασιούχων βαίνει προς τη λύση του μέσω του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, αν σώζεται η λίμνη Καϊάφα, αυτά δεν οφείλονται σε υπουργικές αποφάσεις. Οφείλονται στην κοινοβουλευτική δράση του Συνασπισμού. Είμαστε μια εναλλακτική, αδέσμευτη «εξουσία» που αντλεί δυνάμεις από την κοινωνία. Και δεν πρόκειται να γίνουμε γλάστρα.