Ελευθεροτυπία - Και στο βάθος μειονότητες...

Ο ένας, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γ. Παπανδρέου, χάραξε τις κόκκινες γραμμές του στα κρίσιμα -πέρα από το Σκοπιανό- θέματα της εξωτερικής μας πολιτικής, που βρίσκονται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος του ΝΑΤΟ και βέβαια των ΗΠΑ. Από τον ρόλο των Αμερικανών και τη δική μας στάση στο Σκοπιανό και το Κόσοβο ώς την από 'δω και πέρα στρατηγική και τακτική μας στο Αφγανιστάν και την αντιπυραυλική ζώνη στην Ευρώπη.

Προχώρησε, μάλιστα, σε θέσεις που, εκ των πραγμάτων, μείωσαν τις αποστάσεις, κυρίως από τον ΣΥΝ και άμβλυναν τις όποιες διαθέσεις για αντιπαράθεση από τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Αλαβάνο. Μια και ο Γ. Παπανδρέου ζήτησε ξεκαθάρισμα της νομιμοποιητικής βάσης των στρατευμάτων του ΝΑΤΟ στο Κόσοβο, με ενδεχόμενο την απόσυρση της ελληνικής δύναμης, δεν άφησε ενδεχόμενο εμπλοκής Ελλήνων στρατιωτών σε επιχειρήσεις εκτός Καμπούλ, τάχθηκε κατά της αντιπυραυλικής ασπίδας και απέρριψε το καπέλωμα των διαπραγματεύσεων στο Σκοπιανό από τους Αμερικανούς. Ο άλλος, ο πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής, αρκέστηκε στην κεφαλαιοποίηση του βέτο στο Βουκουρέστι. Κινήθηκε σε χαμηλούς, ενωτικούς τόνους και απέφυγε να καταστήσει σαφή την πολιτική του σε όλα τα ζητήματα. Ακριβέστερα, άφησε να πλανάται η θολούρα.

Φρόντισε, εξ αρχής, με τη φράση «ό,τι κάνουμε το λέμε και ό,τι λέμε το κάνουμε» να επενδύσει στο βέτο, ώστε να κυριαρχεί στο πίσω μέρος του μυαλού του, ήταν να μετατρέψει την απήχηση του βέτο στην κοινωνία σε ομπρέλα που θα καλύψει τη δυσαρέσκεια από την αντιλαϊκή πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνησή του. Το θέμα της χθεσινής μέρας, ωστόσο, ήταν αυτό για τις μειονότητες. Το ανέσυρε από το κάτω μέρος του χαλιού, όπου κρατιέται καταχωνιασμένο, η γεν. γραμματέας του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα, υποχρεώνοντας την κυβέρνηση να μην κάνει πλέον πως δεν βλέπει.