Ελευθεροτυπία - Κοντσέρτο για ψηφοφόρους

Η εκπρόσωπος τύπου του ΠΑΣΟΚ Χρύσα Αράπογλου.

Οπως προκύπτει από το δημόσιο λόγο του Κ. Σημίτη, και πολλών κορυφαίων στελεχών, ο στόχος της εκλογικής στρατηγικής είναι: Οι αναποφάσιστοι (που προέρχονται κυρίως από το ΠΑΣΟΚ), αυτοί που επιστρέφουν στη Ν.Δ. αν και ψήφισαν ΠΑΣΟΚ το 2000, όσοι «φλερτάρουν» με τον ΣΥΝ ή το ΔΗΚΚΙ και, τέλος, εκείνοι που σκέφτονται το λευκό ή την αποχή.

1. Το δέλεαρ για αναποφάσιστους με κεντροαριστερή καταγωγή είναι η αντιδεξιά τους παράδοση: «Η συντηρητική παράταξη δεν έχει αλλάξει», λένε οι παράγοντες του ΠΑΣΟΚ, προειδοποιώντας για μια πιθανή «ρεβάνς» της Ρηγίλλης.

Δεν είναι τυχαίο ότι σπανίως αποκαλούν την αξιωματική αντιπολίτευση με τον ελάχιστα φορτισμένο τίτλο της (Ν.Δ.) αλλά προτιμούν τον έμφορτο αρνητικών συμβολισμών όρο «δεξιά». Η επιδίωξη είναι να ανέβει το ποσοστό συσπείρωσης του ΠΑΣΟΚ (είναι μόλις 70%) και να ενεργοποιηθούν τα αντιδεξιά ανακλαστικά του κόσμου της δημοκρατικής παράταξης. Πώς; Θυμίζοντας (και) την τελευταία τριετία της Ν.Δ. (1990-1993), τότε που η «χώρα πήγε δέκα χρόνια πίσω». Γιατί όπως είπε στην «Κ.Ε.» το μέλος του Ε.Γ. Κ. Γείτονας, «λέμε ναι στη λήθη, αλλά όχι στην αμνησία».

2. Η σχέση διαρροής ψηφοφόρων από το ΠΑΣΟΚ στη Ν.Δ. είναι απογοητευτική για το κυβερνών κόμμα (7:1) και στην περίπτωση αυτή η αντιδεξιά ρητορική κρίνεται αδόκιμη, αφού οι πολίτες αυτής της κατηγορίας «ανακάλυψαν το σοσιαλισμό» επί Σημίτη και πίστεψαν στον ιδεολογικά ουδέτερο εκσυγχρονισμό, στη διαχείριση και στην ευημερία χωρίς περιπέτειες. Και γι' αυτούς, όμως, έχει κάτι ο πράσινος μπαξές: «Δεν μπορεί να κυβερνήσει με έναν άκαπνο αρχηγό και με στελέχη χωρίς διαχειριστική εμπειρία», υπογραμμίζουν στη Χαρ. Τρικούπη. Σ' αυτήν ακριβώς τη γραμμή, ο Θ. Πάγκαλος προειδοποιεί σήμερα από την «Κ.Ε.» (σελ. 8) ότι «οι πειραματισμοί είναι επικίνδυνο πράγμα» και καλεί «τους έλληνες νοικοκυραίους να υπερασπιστούν το μικροαστικό όνειρό τους», γιατί μόνο το ΠΑΣΟΚ μπορεί να εγγυηθεί ένα καθεστώς σχετικής ευημερίας.

3. Ενας συνδυασμός αντιδεξιού, πολωτικού λόγου και υποσχέσεων κυβερνητικής συνεργασίας, είναι το μέσο προσέλκυσης των πολιτών που εγκαταλείπουν το ΠΑΣΟΚ προς τον ΣΥΝ και το ΔΗΚ.ΚΙ. Τα «όπλα», εδώ, είναι η προβολή των νεοδημοκρατικών απόψεων που παραπέμπουν στο γνωστό κράτος της δεξιάς (κατάργηση ΑΣΕΠ, ΣΔΟΕ), οι καταγγελίες περί υπάρξεως «κρυφού προγράμματος της Ν.Δ.», η ανάδειξη του ρόλου των ακροδεξιών πυρήνων στο εσωτερικό της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Την ίδια στιγμή το φλερτ προς τα κόμματα της αριστεράς καλά κρατεί: «Με τον ΣΥΝ δεν έχουμε τίποτε να χωρίσουμε», λέει ο Γ. Παπαντωνίου. «Αντίπαλός μας είναι η δεξιά και όχι η αριστερά. Τελείωσε η περίοδος των αυτοδύναμων κυβερνήσεων», πλειοδοτεί ο Α. Τσοχατζόπουλος.

4. Ισως το πιο δύσκολο εγχείρημα για το επιτελείο του ΠΑΣΟΚ είναι η μείωση της αποχής, καθώς η μεγάλη συμμετοχή στις κάλπες ευνοεί, κατά κανόνα, τα κόμματα που έχουν χαμηλή συσπείρωση. Οι «στρατηγοί» του ΠΑΣΟΚ πιστεύουν, λοιπόν, ότι για να πείσουν τους απογοητευμένους από την πολιτική να ψηφίσουν «πρέπει να κάνουμε ξανά την πολιτική στα μάτια τους ελκυστική».

Πώς γίνεται αυτό; «Με την προώθηση νέων προσώπων, με την ανάδειξη της κρισιμότητας της εκλογικής μάχης όπου διακυβεύονται οι κατακτήσεις των εργαζομένων και με την προβολή της ικανότητας του ΠΑΣΟΚ να διαμορφώνει την πολιτική ατζέντα».

Υστερόγραφο. Αν το παραπάνω «πακέτο» σάς φαίνεται ως απόπειρα «τετραγωνισμού του κύκλου», έχετε δίκιο. Αλλωστε το ίδιο εκτιμούν και στο ΠΑΣΟΚ. Το πρόβλημα είναι να εκτελεστούν σωστά όλες μαζί οι «συγχορδίες» στο δημόσιο λόγο: «Και αντιπαράθεση προγραμμάτων και αποκάλυψη των προθέσεων της Ν.Δ. και κινδυνολογία και αίσθηση ασφάλειας για το μέλλον». Αναζητείται ο μαέστρος για την ορχήστρα.