Ελευθεροτυπία - Τρεις εκλογικοί μύθοι

Η ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ περίοδος που έχει ήδη αρχίσει οδηγεί την προπαγάνδα και των δύο κομμάτων εξουσίας στην κατασκευή μύθων ισχύος που αποπροσανατολίζουν. Τα πραγματικά προβλήματα του πολίτη συγκαλύπτονται από την προεκλογική μυθοπλασία. Η δημοκρατική συνέπεια του πολιτικού λόγου αναιρείται. Τρεις μύθοι είναι χαρακτηριστικοί:

Ο ΠΡΩΤΟΣ μύθος κατασκευάστηκε από τη Νέα Δημοκρατία. Ζήτησε από το ΠΑΣΟΚ να συμφωνήσει στην αλλαγή του εκλογικού νόμου για τις εκλογές που έρχονται ώστε να είναι βέβαιη η ισχυρή αυτοδυναμία του πρώτου κόμματος. Το ΠΑΣΟΚ, που είχε ψηφίσει το νέο εκλογικό νόμο, αρνήθηκε. Η Ν.Δ. απέδωσε την άρνηση του ΠΑΣΟΚ σε ομολογία μελλοντικής του ήττας. Ο Γιώργος Παπανδρέου είπε στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ ότι από το αίτημα αλλαγής του εκλογικού νόμου, ενώ βρισκόμαστε ήδη σε προεκλογική περίοδο, «καταλάβαμε ότι τους έχει πιάσει πανικός». Λεκτικό προεκλογικό τένις χωρίς αντίκρισμα στην πραγματικότητα. Αλλο παράσταση νίκης και άλλο εκλογική νομοθεσία.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ είναι ότι και η ισχνή αυτοδυναμία είναι αρκετή για μια τετραετή κοινοβουλευτική δικτατορία. Με μία έδρα του κ. Κατσίκη και μία από το εκλογοδικείο, η κυβέρνηση Μητσοτάκη διατηρήθηκε επί τριάμισι χρόνια. Παρά τις εσωτερικές διαφωνίες (Εβερτ, Δήμας, Κανελλόπουλος), την αποπομπή Σαμαρά, το «μακεδονικό», την αθώωση του Ανδρέα Παπανδρέου, τον τυποκτόνο τρομονόμο... Η συνεκτική δύναμη της εξουσίας είναι η πραγματικότητα.

Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ μύθος είναι η ανάγκη των ισχυρών μονοκομματικών κυβερνήσεων. Δεν ήταν, ίσως, μύθος άλλοτε. Είναι σήμερα, που η οικονομία είναι σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένη από τις δομές και τις αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ενώ η συναίνεση στην εξωτερική πολιτική δεν παρουσιάζει ιδιαίτερες δυσχέρειες. Οσο και αν η προεκλογική αντιπαράθεση εμφανίζει τα πράγματα διαφορετικά. Οι κυβερνήσεις συνεργασίας, με τη μία ή την άλλη μορφή, είναι, άλλωστε, ο κανόνας και όχι η εξαίρεση στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Ο ΤΡΙΤΟΣ μύθος είναι κατασκευασμένος από το ΠΑΣΟΚ. Πρόκειται για την επιδίωξη συνεργασίας του με την ανανεωτική αριστερά. Ο κ. Σημίτης στη συνέντευξή του στην «Κ.Ε.» που δημοσιεύουμε σήμερα διαπιστώνει συμφωνία στις αρχές, του ΠΑΣΟΚ και του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, «ακόμη και σε πολλούς από τους στόχους τους». Παρατηρεί όμως ότι «μέχρι τώρα η ανανεωτική αριστερά επέμενε σε προγραμματικές συμφωνίες μεταξύ ηγεσιών και απέκλειε χωρίς αυτήν την προϋπόθεση τη συνεννόηση σε άλλα επίπεδα».

ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ, ο προηγούμενος εκλογικός νόμος απέκλειε τη συνεργασία των κομμάτων διότι έδινε την πλειοψηφική πριμοδότηση της τρίτης κατανομής μόνο σε αυτοτελή κόμματα. Ο νέος εκλογικός νόμος του κ. Σημίτη δίνει το «δώρο» των 40 εδρών και σε συνασπισμό κομμάτων. Ο

αναγνώστης θυμάται τον κ. Σημίτη, στο μέγαρο Μαξίμου, να εκθειάζει το νόμο διότι επιτρέπει τις προεκλογικές συνεργασίες ώστε να εγκρίνονται από το εκλογικό σώμα. Αντιθέτως προς την απλή αναλογική, που επιβάλλει μετεκλογικές συμφωνίες των κομμάτων.

ΤΙ ΕΚΑΝΕ, όμως, η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ για να συνεργαστεί με την ηγεσία του Συνασπισμού; Ποιες ήταν οι τακτικές υποχωρήσεις, σύμφωνες οπωσδήποτε με τους κοινούς στόχους; Ποια υπουργεία (δύο ή τρία) προσέφερε στον Συνασπισμό σε περίπτωση νίκης ενός κοινού συνδυασμού; Η

συμφωνία των ηγεσιών θα διαμόρφωνε το κοινό πρόγραμμα που θα ενέκρινε ο λαός. Η «συνεννόηση σε άλλα επίπεδα» θα ευνοούσε μόνο το ΠΑΣΟΚ και θα έθετε ενδεχομένως τον Συνασπισμό εκτός Βουλής...

Η ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑ της προεκλογικής περιόδου ενισχύει τον δικομματισμό. Και αυτός δεν είναι μύθος...