Ελευθεροτυπία - Ο λαϊκισμός της κοινοτοπίας

« Με ψέματα σοβαρή πολιτική δεν γίνεται, είτε είναι κανείς στην κυβέρνηση είτε στην αντιπολίτευση»

Κώστας Καραμανλής

Στην πολιτική υπάρχουν πολλοί τρόποι να κρύψεις την προγραμματική αμηχανία σου, την έλλειψη σχεδίου και την απουσία επιτευγμάτων. Ο συνηθέστερος είναι να λες ψέματα, όσο πιο χοντρά τόσο πιο αποτελεσματικά, γιατί οι πολίτες είναι καχύποπτοι στις μισές αλήθειες, αλλά ευάλωτοι στις μεγάλες παραμυθίες. Δυσπιστούν για το περιεχόμενο, αλλά γοητεύονται από το περιτύλιγμα. Κι ας έχουν φάει κατάμουτρα του κόσμου τις τερατολογίες κι ας έχουν διαψευστεί από τα «ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα».

Μια διαδεδομένη μέθοδος είναι η καταστροφολογία, όταν αναφέρεσαι στα έργα του αντιπάλου σου και η εξιδανίκευση όταν μιλάς για τα δικά σου πεπραγμένα. Τα μέσα είναι γνωστά: ακατάσχετος βερμπαλισμός -στα όρια της μπουρδολογίας- αφόρητες κοινοτοπίες, μαζική χρήση πομπώδους ορολογίας, φράσεις-κλισέ, δαιμονοποίηση του «απέναντι». Ολα αυτά, σε γερές δόσεις, «συχνάζουν» στον κυβερνητικό λόγο και κυρίως στις παρεμβάσεις του πρωθυπουργού. Στόχος, η εξαπάτηση της κοινωνίας και η εξημέρωση των αγανακτισμένων.

Για ό,τι κακό συμβαίνει στη χώρα από το 2004 και μετά την ευθύνη την έχουν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, το φαύλο και διεφθαρμένο πράσινο σύστημα, τα ράκη του οποίου επιβιώνουν. Ο,τι καλό το πιστώνεται ο «καταλληλότερος». Τα παραδείγματα πολλά: Μας απέπεμψε ο ΟΗΕ από τη συνθήκη του Κιότο, γιατί παραβιάσαμε το 2007 τη συμφωνία; Φταίνε κάποια στελέχη του αστεροσκοπείου που είναι στην επιρροή του ΠΑΣΟΚ. Πουλάμε εμείς τώρα τον ΟΤΕ στους Γερμανούς; Ναι, αλλά και το ΠΑΣΟΚ έψαχνε για στρατηγικό επενδυτή. Φουντώνει η ακρίβεια επί των ημερών μας; Εντάξει, αλλά το ΠΑΣΟΚ δεν έκανε τίποτα για να αντιμετωπίσει τις δομικές ανεπάρκειες του συστήματος. Συλλαμβάνονται ορισμένοι δικοί μας να βάζουν το δάχτυλο στο μέλι; Καλά, και οι πασόκοι δεν ήταν άγιοι. Ολα αυτά επενδύονται με βαρύγδουπες κουβέντες, που μπαίνουν επαναληπτικώς στο στόμα του πρωθυπουργού στις δημόσιες εμφανίσεις του.

Οι κειμενογράφοι του Κ. Καραμανλή, όταν δεν του πασάρουν τις ίδιες ακριβώς ομιλίες που είχε κάνει σε προγενέστερο χρόνο και με άλλες αφορμές, αποδεικνύονται μετρ στις μεγαλόστομες τιποτολογίες στις οποίες δίνει υπόσταση ο Κ. Καραμανλής με το μυώδες ύφος του και τον εικονοκλαστικό τόνο του. Προς την αξιωματική αντιπολίτευση και προς τον ΣΥΡΙΖΑ, που εσχάτως έχει αρχίσει να γίνεται επικίνδυνος, ο Κ. Καραμανλής απευθύνει συστηματικά ένα στερεότυπο κατηγορητήριο, γυμνό από κάθε φαντασία.

Δεν μπαίνει καν στον κόπο ν' απαντήσει στην κριτική τους και τους εγκαλεί για «στείρο και ανεύθυνο λαϊκισμό», λες και ο λαϊκισμός μπορεί να είναι δημιουργικός και υπεύθυνος! Ταυτοχρόνως, επιχειρώντας να εμψυχώσει τους οπαδούς του και να περάσει στην κοινωνία το μήνυμα ότι παραμένει σταθερός στις θέσεις του, σε αντίθεση με τους άλλους, που παλινωδούν μεταξύ φτηνού εντυπωσιασμού και ποζάτου αρνητισμού, εκστομίζει κάθε φορά τα ίδια και τα ίδια: «Ακολουθούμε το δρόμο που οδηγεί τον τόπο μπροστά», «προχωράμε με καθαρές κουβέντες και στέρεα βήματα», «είμαστε στην πρώτη γραμμή του αγώνα», «θα κερδίσουμε το μεγάλο στοίχημα», «είμαστε δύναμη εμπιστοσύνης». Τέτοια πρωτοτυπία!

Εκεί όμως όπου αποθεώνεται ο γραβατωμένος λόγος είναι στο μέτωπο της διαφθοράς. Ο πρωθυπουργός εδώ και τέσσερα χρόνια δείχνει μηδενική ανοχή στη διαφθορά, εδώ και τέσσερα χρόνια βάζει βαθιά το μαχαίρι στο κόκαλο, για να μην επιτρέψει να κακοφορμίσουν οι πληγές που κληρονόμησε από τους προηγούμενους, εδώ και τέσσερα χρόνια δίνει τον υπέρ πάντων αγώνα για να τσακίσει τη διαπλοκή.

Το γεγονός ότι στελέχη του κόμματός του σύρονται στις εισαγγελίες ή αποπέμπονται από κρατικές θέσεις, για να μη χρεωθεί η κυβέρνηση τις πομπές τους, το γεγονός ότι η χώρα επί νέας διακυβερνήσεως κατρακύλησε στις τελευταίες θέσεις του σχετικού πίνακα, συναγωνιζόμενη τα αφρικανικά κράτη, το γεγονός ότι η ομάδα των νταβατζήδων αντί να εξαφανιστεί απέκτησε κι άλλα μέλη, είναι ασήμαντες λεπτομέρειες, που δεν μπορούν να σκιάσουν τις αγνές προθέσεις του αδέκαστου και άτεγκτου πρωθυπουργού και της θεοσεβούμενης και αδιάλλακτης, σε θέματα ηθικής, γαλάζιας αρμάδας.

Ο «λαϊκισμός της κοινοτοπίας», η ρητορική του συμψηφισμού, ο επιτηδευμένος θυμός, ο εισαγγελικός στόμφος και ο ηθικός ακτιβισμός είναι τα όπλα του δεξιού καθεστώτος. Οι πάντες τα χρησιμοποιούν. Ο πρωθυπουργός όμως είναι ο καλύτερος και ο πιο αποτελεσματικός χειριστής. Γι' αυτό άλλωστε και επιπλέει. Οταν ο μέσος όρος της πολιτικής έχει πέσει πολύ χαμηλά, οι «μέτριοι» φαντάζουν «κολοσσοί».