Ελευθεροτυπία - Η διπλωματία των όπλων

Η ΕΡΕΥΝΑ που δημοσιεύουμε σήμερα δεν είναι σκανδαλοθηρική. Δεν είναι καταγγελτική. Αναπτύσσει την οικονομική διάσταση και τις διπλωματικές διασυνδέσεις της αμυντικής μας πολιτικής. Τα επιχειρηματικά συμφέρονται που συμπλέκονται με τα κρατικά και εξυπηρετούνται από την πολιτική των εξοπλισμών είναι νόμιμα. Ή περίπου. Το σύστημα είναι αδιαφανές. Η έρευνα παρουσιάζει επομένως μόνο την κορυφή του παγόβουνου. Ο αναγνώστης όμως διαβλέπει τα υπόλοιπα.

ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ είναι: Προς τι η κούρσα των εξοπλισμών; Η απάντηση είναι το παλιό αξίωμα που προβάλλουν βετεράνοι διπλωμάτες - αυτοί που μεταθέτουν την ευθύνη της ειρήνης από το υπουργείο Εξωτερικών στο υπουργείο Αμυνας: «Αν θέλεις ειρήνη, ετοίμασε πόλεμο». Το λένε και στα λατινικά: «Si vis pacem, para bellum».

ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ παρουσιάζονται στην έρευνα. Τα παράδοξα διαδέχονται το ένα το άλλο:

*Είμαστε μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Μιας Ενωσης που έχει για πρώτη φορά στην ιστορία επιτύχει την ειρήνη στον γεωγραφικό της χώρο. Και τα κράτη-μέλη της ανταγωνίζονται στην προσφορά όπλων σε ένα άλλο κράτος-μέλος. Σε μας. Και σ' ένα υποψήφιο κράτος. Την Τουρκία. Κατά τα λοιπά, μας καλούν σε ειρηνική διευθέτηση των όποιων διαφορών μας.

* Η Ε.Ε., Ενωση Επιχειρήσεων μάλλον παρά πολιτική οντότητα, είναι σε ανταγωνισμό με τις Ηνωμένες Πολιτείες, την αυτοκρατορική δύναμη που στηρίζεται στο στρατιωτικοβιομηχανικό της σύμπλεγμα. Δεν θα σας χρηματοδοτούμε εμείς για να αγοράζετε όπλα από τις Ηνωμένες Πολιτείες, είχε πει ο Γκέρχαρντ Σρέντερ.

*Οι ΗΠΑ υποστηρίζουν σθεναρά την ευρωπαϊκή υποψηφιότητα της Τουρκίας. Κυριαρχούν στο ΝΑΤΟ, όπου είμαστε σύμμαχοι με την Τουρκία, και ανταγωνίζονται με τις ευρωπαϊκές χώρες (ή μάλλον τις εκπροσωπούμενες από τους πρεσβευτές τους ευρωπαϊκές επιχειρήσεις) στην πώληση των όπλων προς τη μία και την άλλη χώρα. Σε σχέση με το ΑΕΠ, οι ΗΠΑ είναι πρώτες στους εξοπλισμούς (αυτοί βέβαια δεν είναι και τόσο αμυντικοί), δεύτερη η Τουρκία, τρίτη η Ελλάδα...

*Η διπλωματία, με τις δημόσιες σχέσεις της, διασυνδέεται με μέσα ενημέρωσης, με επιχειρηματίες, με διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Ελεύθερη ιδιωτική οικονομία έχουμε. Προβάλλονται τεχνικά και οικονομικά επιχειρήματα: το αξιόμαχο των όπλων, οι τιμές, τα ανταλλακτικά, τα αντισταθμιστικά οφέλη. Σε βάθος χρόνου. Και το επιχείρημα της ειρήνης: οι Τούρκοι έχουν παραγγείλει καλύτερα. Πώς θα τους αποτρέψετε; Και αιμορραγούμε οικονομικά. Και αυτοί και εμείς. Αλλά η Ευρωπαϊκή Ενωση θα μας επιβάλει κυρώσεις αν δεν τηρήσουμε το σύμφωνο σταθερότητας...

*Ξοδεύουμε αμύθητα ποσά για τους εξοπλισμούς, από τη μία και την άλλη πλευρά του Αιγαίου, για να διασφαλίσουμε τα δικαιώματά μας στην υφαλοκρηπίδα. Χωρικά ύδατα και βραχονησίδες συνδέονται με αυτήν, ως προϋπόθεση για την οριοθέτησή της. Για το πετρέλαιο, ενδεχομένως ανύπαρκτο ή αντιοικονομικό, πάντως βλαβερό και επικίνδυνο, ξοδεύουμε δισεκατομμύρια ευρώ, χωρίς να μπορούμε καν να το αναζητήσουμε. Και εξυπηρετούμε επιχειρηματικά συμφέροντα τρίτων, ενδοευρωπαϊκά, υπερατλαντικά, ιδιωτικά.

Η ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ με την Τουρκία και η ειρηνική διαμόρφωση των σχέσεών μας μαζί της είναι ο μόνος τρόπος να ξεφύγουμε από τα γρανάζια των εξοπλισμών και από τα παράδοξα της διπλωματίας των όπλων.

ΤΟ ΠΑΛΙΟ αξίωμα έχει και το αντίστροφό του: si vis pacem, para pacem. Αν θέλεις ειρήνη, ετοίμασε ειρήνη. Για τον κοινό θνητό μοιάζει πιο λογικό...