Ελευθεροτυπία - Ο Πούτιν είναι πάντα εδώ, ενιαίος, δυνατός

Η νεολαία στηρίζει ανοιχτά τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Και το κάνει με κάθε τρόπο.

Η απόφαση του Βλαντίμιρ Πούτιν να ηγηθεί των ψηφοδελτίων του κυβερνητικού κόμματος «Ενιαία Ρωσία» στις εκλογές της 2ας Δεκεμβρίου και η προαναγγελία της πιθανότατης ανάληψης της πρωθυπουργίας από τον ίδιο με το πέρας της προεδρικής του θητείας την άνοιξη του 2008, αποτελεί χωρίς αμφιβολία την μεγαλύτερη πολιτική έκπληξη της περιόδου.

Το πρόωρο «άνοιγμα των χαρτιών» απογοήτευσε τους αναλυτές που ένιωσαν ότι άλλη μια φορά ο ρώσος ηγέτης βρήκε τον τρόπο να τους διαψεύσει, ωστόσο ικανοποιεί τόσο το διακηρυγμένο στόχο της «σταθερότητας και συνέχειας», όσο και την πιεστική επιθυμία της πλειονότητας των ψηφοφόρων να κρατήσουν ως εγγυητή και με κάθε μέσο τον Β. Πούτιν στην πρώτη γραμμή της πολιτικής ζωής.

Υπάρχει όμως ακόμη χώρος για σεναριολογία, εφόσον ακόμη κανείς δεν μπορεί με βεβαιότητα να πει ποιος τελικά θα είναι ο εκλεκτός του Κρεμλίνου για την προεδρία, με ποιον δηλαδή θα ήθελε να «συνεργάζεται αρμονικά» ο μελλοντικός πρωθυπουργός Πούτιν: με τον σημερινό τεχνοκράτη πρωθυπουργό Ζουμπκόφ, το παλαιό φαβορί της διαδοχής και νυν αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Σεργκέι Ιβανόφ ή με μια πάντοτε πιθανή τρίτη επιλογή-έκπληξη, που σήμερα «εκπαιδεύεται»;

Ρώσικο δίπορτο

Πολύ περισσότερο κανείς δεν βιάζεται να συμπεράνει πόσο μόνιμη θα είναι η αναπόφευκτη μετακύλιση εξουσιών από τον πρόεδρο στον πρωθυπουργό και αν αυτή θα σημάνει οπωσδήποτε αντικατάσταση του σημερινού υπερενισχυμένου προεδρικού μοντέλου από κάποιο πιο πρωθυπουργοκεντρικό.

Κι αυτό θα συμβαίνει όσο τουλάχιστον ο Β. Πούτιν αφήνει επανειλημμένως να εννοείται ότι θα μπορούσε να επιστρέψει στην προεδρία της χώρας, με δικαίωμα τουλάχιστον άλλων δύο τετραετιών.

Μιλώντας στο προεκλογικό συνέδριο της «Ενιαίας Ρωσίας» ο Β. Πούτιν επέμεινε στην άποψή του ότι «το σύνταγμα δεν μπορεί να προσαρμόζεται σε πρόσωπα», αλλά και ότι χρήμα, δηλαδή μπίζνες και εξουσία πρέπει να έχουν διακριτά χωριστές πορείες. Επιλογή, που έστειλε εκτός ψηφοδελτίων αρκετούς επιχειρηματίες ή τελοσπάντων θα αναγκάσει αρκετούς να επιλέξουν να «κρύβουν» τις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες ή να αφοσιωθούν σ' αυτές, χωρίς τον πέλεκυ των πολιτικών και νομικών συνεπειών.

Για τους πιο παρατηρητικούς το κλίμα είχε προετοιμαστεί ειδικά στα μεγάλα αστικά κέντρα με γιγαντοαφίσες που έγραφαν «Σχέδιο τού Πούτιν - Η νίκη της Ρωσίας», άλλοτε με και άλλοτε χωρίς την κομματική υπογραφή της «Ενιαίας Ρωσίας».

Και απ' αυτήν την άποψη η επιλογή Πούτιν δεν μπορεί να είναι απλώς μια συγκυριακή απάντηση στις πολιτικές ανάγκες διατήρησης των υπαρχουσών ισορροπιών, αλλά μια σχεδιασμένη παρέμβαση με εμφανείς προθέσεις ανακατάταξης ολόκληρου του πολιτικού σκηνικού.

Στόχος οι 300 έδρες

Εφόσον, μάλιστα, προϋποθέτει από την πλευρά του την ανάληψη αρκετών ρίσκων, με σοβαρότερο την «καυτή» έως σήμερα καρέκλα του πρωθυπουργού, που κατά τη ρωσική συνήθεια πληρώνει τις συνέπειες των ανεπαρκειών και της πολιτικής φθοράς, αλλά και τη φιλοδοξία να απομακρυνθεί η επιχειρηματική διαπλοκή από την Κρατική Δούμα (Κάτω Βουλή), η οποία έχει σχεδόν αποκλειστικά ταυτιστεί στη λαϊκή συνείδηση μόνο με τις μπίζνες.

Η στράτευση Πούτιν ως υποψηφίου θα σημάνει σε κάθε περίπτωση ότι η «Ενιαία Ρωσία» θα συγκεντρώσει, κατά τις εκτιμήσεις, ποσοστό «μπόνους» 15-20 μονάδων μεγαλύτερο από το σημερινό 40-47%, στο οποίο κινείται στις δημοσκοπήσεις, άρα θα αγγίξει, αν δεν εξασφαλίσει άνετα, τη συνταγματική πλειοψηφία των 2/3, δηλαδή των 300 εδρών. Ο δρόμος τότε θα είναι ανοιχτός για όποιες τυχόν αλλαγές επιθυμεί το Κρεμλίνο, το οποίο, σε αντίθεση με τους σχολιαστές των κινήσεών του, δεν δείχνει να βιάζεται, παρά μόνο ως προς την ανάκαμψη της οικονομικής και πολιτικής ισχύος της Ρωσίας ως διεθνούς δύναμης.

Μια από τις πολλές παρενέργειες της απόφασης Πούτιν μοιάζει να είναι και η κατάρρευση του πολιτικού σχεδίου του προέδρου της Ανω Βουλής Σεργκέι Μιρόνοφ, ο οποίος δήλωσε ξαφνικά «σοσιαλιστής» και έβαλε πρόσφατα σκοπό να δημιουργήσει τον κεντροαριστερό πόλο της «Δίκαιης Ρωσίας», χωρίς ομολογουμένως θεαματικά αποτελέσματα.

Η αναμενόμενη υπερτροφική ενίσχυση του κυβερνητικού πόλου της «Ενιαίας Ρωσίας» απειλεί με εξαφάνιση τα υπόλοιπα κόμματα του «πουτινικού» χώρου και θα μπορούσε να καταστεί «θείο δώρο» για τους κομμουνιστές του Γκενάντι Ζιουγκάνοφ, που φυλλοροούν επί χρόνια, αλλά αποκτούν τώρα τη δυνατότητα να γίνουν το μοναδικό κοινοβουλευτικό κόμμα της αντιπολίτευσης που θα υπερβεί το όριο εισόδου του 7% στο Κοινοβούλιο.

Ο Β. Πούτιν κατέφερε με τις επιλογές του τα τελευταία επτά χρόνια να ανασυγκροτήσει τη ρωσική εκτελεστική εξουσία και πιθανώς με την εμπλοκή του να δώσει νέα πνοή στον χωλαίνοντα ρωσικό κοινοβουλευτισμό, ενισχύοντας τον αδύναμο έως κάποτε γραφικό ρόλο της Κρατικής Δούμας στο πολιτικό σύστημα.

Αναπόφευκτα πολλοί θυμήθηκαν τις τελευταίες ημέρες ένα παλαιότερο χαριτολόγημα, που ήθελε, ως μοναδική ελπίδα για τη ρωσική δημοκρατία, να αποφάσιζε κάποια στιγμή, μετά την κυβέρνηση, να αναλάβει με τον ίδιο επαγγελματισμό και τις τύχες της αντιπολίτευσης ο «εθνικός μάνατζερ». Ισως και να βαδίζουμε ήδη προς τα εκεί...