Αλλη μια χώρα ενδέχεται να προστεθεί από σήμερα στον αστερισμό των προοδευτικών κυβερνήσεων που αποτελούν πια την πλειοψηφία στη Λατινική Αμερική. Αν επαληθευθούν τα προγνωστικά, οι πρώην αντάρτες του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου Φαραμπούντο Μαρτί (FMLN) θα κυβερνήσουν το Ελ Σαλβαδόρ.
Μια τέτοια εξέλιξη αναμένεται να βάλει -και ουσιαστικά- τέλος στον 12ετή εμφύλιο πόλεμο που έληξε τυπικά το 1992, με περισσότερους από 70.000 νεκρούς.
Το FMLN, το οποίο μετά την ειρήνευση μετεξελίχθηκε σε πολιτικό κόμμα, προσπάθησε χωρίς επιτυχία άλλες τέσσερις φορές να κερδίσει τις εκλογές. Υστερα, όμως, από τόσα χρόνια νεοφιλελεύθερης πολιτικής που καταδίκασαν στο τέλμα μια από τις φτωχότερες χώρες της Λατινικής Αμερικής, οι ψηφοφόροι, ενθαρρυμένοι και από τις πολιτικές εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή, φαίνεται πως θέλουν να δοκιμάσουν μια πιο αριστερή οδό.
Επικεφαλής του FMLN και υποψήφιος πρόεδρος είναι ο 49χρονος Μαουρίσιο Φούνες, διάσημος ρεπόρτερ τηλεοπτικών εκπομπών.
Ο Φούνες, παρεμπιπτόντως, δεν είχε λάβει μέρος στο αντάρτικο. Και αυτή δεν είναι η μόνη αλλαγή που έχει συντελεστεί. Μπορεί το FMLN να είχε στο παρελθόν μια μαρξιστική ατζέντα και αρκετά στοιχεία της να έχουν επιβιώσει και στη σημερινή της ρητορεία, όμως είναι εμφανής μια στροφή προς την κεντροαριστερά.
Ο υποψήφιος πρόεδρος Φούνες θεωρεί τον εαυτό του «Ομπάμα του Ελ Σαλβαδόρ», ένα φορέα ελπίδας και αλλαγής σε μια χώρα που βρίσκεται μέσα στη φτώχεια και την εγκληματικότητα (μαζί με τη Γουατεμάλα κρατά τα σκήπτρα σε αυτούς τους τομείς στην αμερικανική ήπειρο).
Καμπάνια αλά Ομπάμα
Για του λόγου το αληθές μάλιστα, ο Φούνες και το FMLN χρησιμοποίησαν κατά κόρον φωτογραφίες του Μπαράκ Ομπάμα κατά την προεκλογική τους εκστρατεία -παρά τις αντιρρήσεις του Στέιτ Ντιπάρτμεντ- ενώ ένα από τα κυρίαρχα συνθήματα στις συγκεντρώσεις ήταν το «Ναι, μπορούμε»!
Αυτό, ωστόσο, δεν εμποδίζει τη δεξιά, η οποία κατέχει ώς τώρα την εξουσία, να έχει επιδοθεί σε μια υστερική αντικομμουνιστική προπαγάνδα και να καλεί τους ψηφοφόρους να μην επιτρέψουν να γίνει το Ελ Σαλβαδόρ μια νέα Κούβα. Αντίθετα, η Εθνικιστική Δημοκρατική Συμμαχία (ARENA), που έχει συγκεντρώσει στους κόλπους της όλα τα αντιδραστικά απομεινάρια του ψυχρού πολέμου, δεν φαίνεται να ενοχλείται με το γεγονός ότι το Ελ Σαλβαδόρ αποτελεί μέχρι σήμερα δορυφόρο των ΗΠΑ.
Ο απερχόμενος πρόεδρος Ελίας Αντόνιο Σάκα επισκεπτόταν τακτικά τον Λευκό Οίκο του Μπους και είχε αποστείλει 6.000 στρατιώτες στο Ιράκ -οι τελευταίοι 200 επαναπατρίστηκαν μόλις πρόσφατα- για να αποδείξει την πίστη και την υποταγή του.
Ο επίδοξος διάδοχός του και υποψήφιος του ARENA, Ροδρίγο Αβιλα, σπούδασε στην Αμερική, εκπαιδεύτηκε στο FBI και διατέλεσε αρχηγός της αστυνομίας του Ελ Σαλβαδόρ. Δηλώνει ότι «θα διατηρήσει την ίδια στενή σχέση με τις ΗΠΑ».
Ελπίζει μάλιστα ότι στο τέλος οι αναποφάσιστοι θα διαψεύσουν τα γκάλοπ που τον δείχνουν να υπολείπεται έως και 15% έναντι του υποψηφίου της αριστεράς.
Πάντως, το κοινό συμπέρασμα στο οποίο καταλήγουν όλοι οι αναλυτές είναι ότι όποιος κι αν είναι ο νικητής των εκλογών, θα αναγκαστεί να επιδιώξει εθνική συναίνεση στο θέμα της οικονομίας. Αν, πάντως, κρίνουμε από το έκρυθμο προεκλογικό κλίμα, η δεξιά, σε περίπτωση ήττας, δύσκολα θα ακολουθήσει το δρόμο της συναίνεσης.