Ελευθεροτυπία - Μέχρις εσχάτων

Ηταν 14η Νοεμβρίου, και τους κεντρικούς δρόμους του παγωμένου Παρισιού διέσχιζε η διαδήλωση των απεργών. Μπροστά πήγαινε το άρμα της CGT -του μεγαλύτερου γαλλικού συνδικάτου- στολισμένο με σημαίες και αφίσες.

Πάνω του, ένας ξανθός εργάτης ο οποίος φορούσε μαύρο... στρινγκ και πορτοκαλί μπέρτα. Εψαχνε να βρει... τη Σεσίλια, την πρώην σύζυγο του Σαρκοζί. Βλέπετε, η Σεσίλια είχε παρατήσει τον Νικολά στις 18 Οκτωβρίου, ημέρα της προηγούμενης κινητοποίησης των σιδηροδρομικών και από πολλούς αυτό θεωρήθηκε πρώτο χαστούκι στο πρόσωπο του ατσαλάκωτου «βοναπάρτη».

Οταν ο ημίγυμνος απεργός αντίκρισε τον προεδρικό υποψήφιο της τροτσκιστικής LCR Ολιβιέ Μπεζανσνό να μοιράζει προκηρύξεις, αναφώνησε «Ολιβιέ, σου' ρχομαι!» και πήδηξε από το άρμα του, για να ζητήσει αυτόγραφο. Δεν ήταν ο μόνος που ενθουσιάστηκε που τον είδε. Γύρω του έστηναν γιορτή οι παρέες των διαδηλωτών. Από τότε που ξεκίνησε η απεργία, στις δημοσκοπήσεις, είναι ο δημοφιλέστερος ηγέτης της αριστεράς.

* Ενα από τα πράγματα που έχουν αλλάξει με αυτή την απεργία είναι και οι πρωταγωνιστές της αντιπαράθεσης: Στα ΜΜΕ οι αναφορές στα πιο μαχητικά συνδικάτα όπως η αναρχική CNT, τα Sud και τη FO πληθαίνουν εις βάρος των πιο θεσμικών και έτοιμων να συνδιαλλαγούν με την κυβέρνηση -όπως η CGT ή η σχετιζόμενη με το Σοσιαλιστικό Κόμμα CFDT - η οποία έχει ήδη υποχωρήσει.

Στο επίπεδο των προσώπων πάλι, δεν πρωταγωνιστούν, όπως θα περίμενε κανείς, στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ήτοι των σοσιαλιστών. Τα μίντια συναγωνίζονται για το ποιο θα έχει περισσότερες δηλώσεις από στελέχη της άκρας αριστεράς, όπως ο Αλέν Κριβίν ή η Αρλέτ Λακιγέ.

* Στην πορεία, πεντακόσια μέτρα πιο κάτω, τα κανάλια περιτριγύριζαν, τον Μπερνάρ Τιμπό, τον γενικό γραμματέα της CGT, που την προηγούμενη της απεργίας είχε καλέσει τον Νικολά Σαρκοζί για διάλογο. Ωστόσο, οι εργαζόμενοι δεν μοιράζονταν τον ενθουσιασμό των δημοσιογράφων...

Ηταν μια εβδομάδα που συγκλόνισε τη Γαλλία: από τη μια μεριά οι ηγεσίες των συνδικάτων και το ΚΚΓ να παρακαλάνε την κυβέρνηση για διάλογο. Από την άλλη η κυβέρνηση να ζητάει να σταματήσει η απεργία.

* Στο πλάι τους από την αρχή το φοιτητικό κίνημα, που παλεύει ενάντια στο νόμο για την αυτοτέλεια των πανεπιστημίων (LRU), που θέλει να τα μετατρέψει σε εταιρείες. Οι φοιτητές μπλόκαραν τις γραμμές των τρένων, διακόπτοντας την κυκλοφορία κατά την προσφιλή τακτική που αναπτύχθηκε στο κίνημα αντι-CPE, και δέχτηκαν την επίσκεψη των CRS (γαλλικών ΜΑΤ) και της gendarmerie (μονάδα του στρατού) που εκκένωσαν κατειλημμένα πανεπιστήμια. Μια αντι-μεταρρύθμιση στην οποία η υπουργός Παιδείας, Βαλερί Πεκρές, πέρα από τη στήριξη του Σαρκοζί έχει μια αναπάντεχη σύμμαχο: τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ, που δήλωσε ότι δεν πρέπει να ακυρωθεί αυτή η «ωραία μεταρρύθμιση».

Κάπως έτσι φτάσαμε στην κοινή απεργία δημοσίου τομέα, σιδηροδρομικών, φοιτητών, μαθητών που παρέλυσε τη Γαλλία στις 20 Νοέμβρη. Μετρήθηκαν 70.000 διαδηλωτές στο Παρίσι και 700.000 σε όλη τη χώρα.

Η αποφασιστικότητα των εργαζομένων ερχόταν συνεχώς σε σύγκρουση με την αμηχανία των συνδικαλιστικών ηγεσιών. Ο Σαρκοζί έκανε την εμφάνισή του υποσχόμενος καρότο αυξήσεων, αρνούμενος όμως να αφήσει το μαστίγιο του ασφαλιστικού.

Οι απεργίες, ωστόσο, συνεχίζονται με τον Τιμπό να δηλώνει ότι η συνομοσπονδία του δεν είναι «εξαρχής» με τη συνέχιση των απεργιών, τον Μπεζανσνό ότι «οι απεργίες πρέπει να συνεχιστούν μέχρι να αποσύρει τα μέτρα η κυβέρνηση» και ότιτο κίνημα «έχει μια γεύση από '95» και εμάς στην Ελλάδα να παρακολουθούμε με μεγάλο ενδιαφέρον, αφού μια σύγκρουση για το ασφαλιστικό είναι πολύ κοντά.