Ελευθεροτυπία - Χωρίς «τρομοκράτες» ο Ομπάμα

Στην περίπτωση του Αφγανιστάν, ο Ομπάμα αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο μυστικών επαφών με ομάδες και στελέχη -ακόμη και της Αλ Κάιντα- που «ανοήτως» είχαν ταξινομηθεί συλλήβδην ως «τρομοκράτες» από την κυβέρνηση Μπους (φωτ. Reuter)

Επίσης, φέρεται να τυγχάνουν αντικείμενο σοβαρής μελέτης οι εσφαλμένες αντιλήψεις ομαδοποίησης και ταξινόμησης ισλαμιστών, που είχαν αποτέλεσμα κακούς χειρισμούς σε ποικίλα μέτωπα και συνέβαλαν στον οικτρά αποτυχημένο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας του κ. Μπους, με πλήρη ενσάρκωση το φιάσκο του Αφγανιστάν.

Οπως λένε στην «Ε» κύκλοι με άμεση πρόσβαση σε επιτελείς του κ. Ομπάμα, στο Σικάγο οι σύμβουλοι του εν αναμονή προέδρου, που έχουν, τώρα, μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα των «τραγικών λαθών» της απερχόμενης διοίκησης, φέρονται ν' αντιλαμβάνονται πως απαιτείται «δραστική αλλαγή» στην κατεύθυνση του πολέμου στο Αφγανιστάν, δίνοντας μεγαλύτερη προσοχή στη δυναμική των εκεί εσωτερικών συνθηκών.

Εκ των πραγμάτων, μια τέτοια αντίληψη σημαίνει πως αύξηση των αμερικανικών και ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων εκεί δεν εγγυάται την επιτυχία των στρατιωτικών επιχειρήσεων και είναι, συνεπώς, καταδικασμένη σε αποτυχία.

Ολοι «τρομοκράτες»

Η πηγή του προβλήματος ξεκινά από το γεγονός ότι κατά την αντίληψη ομαδοποίησης της κυβέρνησης Μπους, οι Παστούν αντάρτες, η Αλ Κάιντα και οι Ταλιμπάν ήταν «ένα και το αυτό», παρά το γεγονός ότι υπήρχαν σαφή δείγματα αναγκαίου διαχωρισμού των διαφορετικών αυτών ομάδων, αν μη τι άλλο εκ του γεγονότος και μόνο ότι τα κίνητρά τους είχαν τελείως διαφορετικές αφετηρίες στην οποιαδήποτε δράση τους.

Οπως έχει επισημανθεί από πλείστους αναλυτές και γνώστες της περιοχής, που, στην καλύτερη περίπτωση, ελήφθησαν κατ' ελάχιστον υπ' όψιν αν δεν αγνοήθηκαν παντελώς, οι Παστούν αντάρτες υποκινούνται στη δράση τους από τη φυσιολογική αποστροφή τους σε ξένους εισβολείς και είναι φυσικό ν' αγκαλιάζουν τους Ταλιμπάν που, μετά την αμερικανική εισβολή στο Αφγανιστάν, αναζήτησαν καταφύγιο στις περιοχές τους (σ.σ. οι Παστούν είναι κομμένοι στα δύο και ζουν κατά μήκος των συνόρων Αφγανιστάν και Πακιστάν).

Στο επιτελείο Ομπάμα, απ' ό,τι λέγεται, υπάρχουν τώρα σκέψεις αναπροσανατολισμού της αμερικανικής τακτικής ως προς την αντιμετώπιση της κατάστασης και αφήνεται ανοικτό το ενδεχόμενο μυστικών επαφών με ομάδες και στελέχη που «ανοήτως» είχαν ταξινομηθεί συλλήβδην ως «τρομοκράτες» από την απερχόμενη κυβέρνηση.

Το ποιοτικό εκείνο στοιχείο που διαφέρει μεταξύ εισερχόμενης και απερχόμενης διοίκησης και σ' αυτό ακριβώς έγκειται και η σοβαρότητα των σχετικών πληροφοριών, είναι πως οι επιτελικοί του κ. Ομπάμα φέρονται να 'χουν ως σημείο αναφοράς το κατά πόσον οι κατά Μπους «τρομοκράτες» διέπονται από καθαρά αντιαμερικανική αντίληψη ή αν οδηγήθηκαν σε αντιαμερικανική δράση από τις συγκυρίες.

Ετσι, λέγεται πως αυτό μπορεί να ισχύει πέραν των Παστούν, επί παραδείγματι, ανάμεσα στους Ταλιμπάν και ακόμη και μέσα στην ίδια την Αλ Κάιντα σημειώνεται εγκύρως και πιστεύεται πως θα υπάρξουν σχετικές μυστικές προσεγγίσεις.

Κάτω από διαφορετικές συνθήκες κι αφού η κυβέρνηση Ομπάμα δώσει τα πρώτα της δείγματα στο Παλαιστινιακό, αναμένεται πως μπορεί να υπάρξουν ανάλογες προσεγγίσεις με τη Χαμάς και άλλες οντότητες στην περιοχή, της Σαουδικής Αραβίας συμπεριλαμβανομένης, όπως έχουν δείξει τα «νεύματα» που έχει κάνει στον κ. Ομπάμα ο βασιλιάς Αμπντάλα, μετά τις αμερικανικές εκλογές.

Η Σαουδική Αραβία

Δεν διαφεύγει, εξ άλλου, της προσοχής στην καθ' όλα «ιδιόρρυθμη» σχέση ΗΠΑ και Σ. Αραβίας, πως η δεύτερη έχει κάνει σοβαρά ανοίγματα, κυρίως προς Κίνα, για τη διάθεση μεγάλου μέρους του πετρελαϊκού της πλούτου, εξαρτωμένη, έτσι, λιγότερο από την υπερατλαντική της σύμμαχο, και υπενθυμίζεται η «στρατηγική σχέση» που διακήρυξαν προ διετίας Πεκίνο και Ριάντ.

Ολα αυτά βέβαια δεν χωρούν απαραίτητα στο ίδιο «καζάνι», ενώ παράλληλα θα πρέπει ν' αναμένονται για λίγους μήνες και κάποιες εκλογικές - πολιτικές εξελίξεις στον ευρύτερο μεσανατολικό χώρο, αλλά οπωσδήποτε έχουν έναν κοινό παρονομαστή που είναι το «νέο σκεπτικό» του επιτελείου Ομπάμα.

Μια άλλη συνισταμένη, βέβαια, είναι η δυναμική που έχει αναπτυχθεί ανάμεσα σε σιίτες και σουνίτες ισλαμιστές, μετά την κατάρρευση του Ιράκ από την αμερικανική εισβολή, και ανατροπή, έτσι, των μεταξύ τους ισορροπιών, με αποτέλεσμα, όπως πιστεύεται, αυτό να 'χει, εν τέλει, αποβεί σε βάρος των αμερικανικών συμφερόντων.

Η τοποθέτηση του νέου Αμερικανού απεσταλμένου για το Μεσανατολικό θα 'ναι ένα περαιτέρω δείγμα υφισταμένων διαθέσεων.

Κατά πληροφορίες, η νέα ΥΠΕΞ Χίλαρι Κλίντον φέρεται να πρότεινε για τη θέση αυτή τον πρώην πρέσβη στο Ισραήλ Μάρτιν Ιντικ, αλλά η εισήγηση αυτή λέγεται πως απορρίφθηκε από τον Ομπάμα, γιατί ο Ιντικ θεωρείται «πολύ κοντά» στο Ισραήλ.

Τώρα συζητείται το όνομα του Ντένις Ρος που και παλαιότερα είχε παρόμοια καθήκοντα, χωρίς αυτός να διαφέρει επί της ουσίας κατά πολύ από τον Ιντικ.