Ελευθεροτυπία - Τέσσερα «γιατί» για μία «επιτυχία»

Ο Αλβάρο Ουρίμπε, που καρπώνεται την απελευθέρωση της Μπετανκούρ.

1 Η απελευθέρωση της Μπετανκούρ και άλλων 14 ομήρων αποτελεί πλήγμα, όχι όμως και ήττα για το FARC. Οι δυνάμεις του μπορεί να έχουν μειωθεί, θα ήταν παράλογο ωστόσο να ισχυριστεί κανείς ότι οι αντάρτες βρίσκονται ένα βήμα πριν απ' το τέλος.

Εχουν περίπου 9.000 μέλη, ενώ κρατούν ακόμα εκατοντάδες ομήρους, αγνώστων λοιπών στοιχείων. Οπως άγνωστη θα ήταν και η Ινγκριντ Μπετανκούρ αν δεν είχε γαλλική υπηκοότητα, χάρη στην οποία η Γαλλία ξεκίνησε διεθνή καμπάνια για την απελευθέρωσή της, αναδεικνύοντάς την σε όμηρο Α' κατηγορίας και στο ισχυρότερο διαπραγματευτικό χαρτί για αντάρτες και κυβέρνηση.

2 Λίγους μήνες νωρίτερα, με τη διαμεσολάβηση του προέδρου της Βενεζουέλας, Ούγο Τσάβες και σε συνεργασία με τον γάλλο πρόεδρο, Νικολά Σαρκοζί, οι αντάρτες φαίνονταν διατεθειμένοι να την αφήσουν ελεύθερη μαζί με άλλους 10-15 ομήρους.

Περιέργως, την 1η Μαρτίου, λίγο πριν από την επικείμενη απελευθέρωση των ομήρων, ο κολομβιανός στρατός βομβάρδισε στρατόπεδο των ανταρτών στα σύνορα με το Εκουαδόρ, δολοφονώντας 24 άτομα, ανάμεσά τους και τον υπαρχηγό των FARC, Ραούλ Ρέγες και προκαλώντας έντονη διπλωματική κρίση με τη γειτονική χώρα. Με ποια λογική;

Ισως γιατί ο δεξιός πρόεδρος της Κολομβίας, Αλβάρο Ουρίμπε, και οι αμερικανοί μέντορές του δεν ήθελαν να αναβαθμιστεί σε επίπεδο έγκυρου συνομιλητή το FARC, το οποίο οι ΗΠΑ και Ε.Ε. έχουν κατατάξει στη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων, ούτε το μαύρο πρόβατο, Τσάβες, να αναλάβει δυναμικό ρόλο διαμεσολαβητή στην περιοχή.

H Μπετανκούρ με τα παιδιά της.

3 Η επιχείρηση για την απελευθέρωση της Μπετανκούρ, η οποία, σύμφωνα με τον κολομβιανό πρόεδρο, «μπορεί να συγκριθεί με τις ηρωικότερες εποποιίες της ιστορίας», συνέπεσε με την επίσκεψη του ρεπουμπλικανού υποψήφιου για τον Λευκό Οίκο Τζον Μακέιν. Ηταν, άραγε, τυχαία;

Ενδεχομένως, να «συντονίστηκε». Ή και να εξαγοράστηκε, αν αληθεύει το ρεπορτάζ του ελβετικού ραδιοφωνικού σταθμού Suisse Romande, σύμφωνα με το οποίο οι FARC πληρώθηκαν γενναία για τους ομήρους.

Ο Ουρίμπε είχε ενημερώσει τον Τζορτζ Μπους για την επιχείρηση, η οποία πραγματοποιήθηκε με την αμερικανική και ισραηλινή συνδρομή. Οχι, όμως, και τον Σαρκοζί, ο οποίος μάλλον αιφνιδιάστηκε από τις εξελίξεις. Μήπως ο γάλλος πρόεδρος τιμωρήθηκε επειδή προτίμησε τη διπλωματική οδό και διέπραξε το σφάλμα να συνεργαστεί με τον Τσάβες στην υπόθεση Μπετανκούρ;

4 Η «εποποιία» της απελευθέρωσης των ομήρων συνέπεσε, επίσης, με μια σοβαρή εσωτερική πολιτική κρίση. Ο Ουρίμπε κατηγορείται ότι εξαγόρασε τις ψήφους βουλευτών προκειμένου να επιτύχει τη συνταγματική μεταρρύθμιση που θα του επέτρεπε να διεκδικήσει και δεύτερη θητεία. Το Ανώτατο Δικαστήριο απειλούσε να κηρύξει άκυρη την επανεκλογή του το 2006, ενώ εκείνος, με τη σειρά του, δήλωνε ότι θα καταφύγει σε δημοψήφισμα.

Τώρα, όμως, με τον «άσο» της Μπετανκούρ στο μανίκι του, μπορεί να προβληθεί ως λαϊκός ήρωας, να αποσοβήσει το σκάνδαλο για την εξαγορά των ψήφων, να κάνει τον κόσμο να ξεχάσει ότι περίπου το ένα τρίτο των μελών του Κογκρέσου της χώρας ανακρίνεται από τη Δικαιοσύνη για διασυνδέσεις με τους ακροδεξιούς παραστρατιωτικούς, να πείσει ότι η βία και όχι ο διάλογος είναι η ενδεδειγμένη λύση κατά των ανταρτών και να βαδίσει ανενόχλητος στο δρόμο για την επανεκλογή του το 2010.

Ετσι, ούτε η Ουάσιγκτον θα ανησυχεί μήπως χάσει το μοναδικό πιστό της σύμμαχο στη Νότια Αμερική και αντίβαρο απέναντι στο τρίπτυχο Τσάβες - Κορέα (Εκουαδόρ) - Μοράλες (Βολιβία).