Βρίσκεστε στο παλαιό site του www.enet.gr

Το www.enet.gr άλλαξε.

Το Web site της Ελευθεροτυπίας και της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας άλλαξε και βρίσκεται στη διεύθυνση www.enet.gr.

Στο παρόν site βρίσκεται μόνο το αρχείο των εκδόσεων από τις αρχές του 2001 ως και τις 30 Μαρτίου 2009.

Περί σκηνωμάτων

elet@enet.gr

*«Οχι μόνο στο νησί του Μουράνο, στη Βενετία, αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη, κομμάτια από αγίους και συχνά ολόκληρα σώματα διετηρούντο κατά μεγάλους αριθμούς. Ευγενείς που πηγαίνουν στην Ιερουσαλήμ δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για λείψανα των αγίων από τους Αγίους Τόπους, δεν γνωρίζω για ποιο λόγο. Ομως, διετίθεντο προς πώληση μόνο στο Κάιρο όπου ο (Αγγλος) λόρδος Soldan τα είχε στην κατοχή του. Ηταν προφανώς η πιο επικερδής δραστηριότητα στο εμπόριο των λειψάνων. Κάθε γυναίκα της οποίας το παιδί πέθανε στη γέννα ή πέθαινε τις λίγες πρώτες εβδομάδες, μπορούσε να πουλήσει το σώμα στα τουριστικά εργαστήρια, όπου τεμαχιζόταν καταλλήλως και ταριχευόταν. Κανείς δεν μπορεί να πει πόσα από τα σώματα που προσκυνώνται στη δυτική χριστιανοσύνη ήταν στην πραγματικότητα μικροί Αραβες, Σύροι, Ελληνες ή Αιγύπτιοι. ("Memoirs of a Medieval Woman", Louise Collis, Perenial Library, 1983, σελ. 107, 108).

Βλέπουμε ότι δεν είναι μόνον ο δικός μας σημερινός Παρασκευαΐδης "τσακάλι" παπάς. Πιο "τσακάλι" ήταν ο λόρδος Soldan που "έδρασε" γύρω στο 1400 μετά Χριστόν, όπως περιγράφει το παραπάνω απόσπασμα».

Νίκος Ράπτης

Χαλάνδρι

«Συνδικαλιστές»

elet@enet.gr

*«Ο συνδικαλισμός, με την κακοήθη μορφή που πήρε τα τελευταία χρόνια, αμαύρωσε όλες τις εργατικές και ηθικές κατακτήσεις του εργαζόμενου λαού.

Κάποτε υπήρχε "ο νόμος του εργάτη". Και αυτό το δίκιο του εργάτη δεν ήταν αδικία για το κοινωνικό σύνολο. Για να πετύχει μια απεργία πρέπει να έχει στόχο και απήχηση στο λαό κι όχι να εκδηλώνεται όταν πονά ο λαός. Καταντήσαμε ένα ανίσχυρο κράτος απέναντι στην διαφθορά που φθείρει όλους.

Η ανάπτυξη της οικονομίας για την παραοικονομία δεν αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά, μια και τα κρατικά όργανα έγιναν "παρακρατικά". Το κράτος απειλείται από τα όργανά του που το βλέπουν σαν ιδιωτική επιχείρηση, σαν βιλαέτι κι όχι ως οργανισμό κοινής ωφελείας. Κατάντησε ένα γιγάντιο πτώμα φάλαινας που το κατασπαράζουν μερικοί καρχαρίες. Ενα τέτοιο κράτος δεν μπορεί να γεννήσει πολίτες με ανάστημα. Γεννά πολίτες πυγμαίους. Δεν εμπνέει ούτε φόβο ούτε σεβασμό ούτε τίποτα, απλώς προκαλεί το χλευασμό των ίδιων των υπηκόων του.

Κανείς δεν πρόκειται να αγωνιστεί και να θυσιαστεί για ένα τέτοιο κράτος. Και όταν το κράτος καταντήσει έτσι, σέρνεται σαν το πτώμα του Εκτορα πίσω από το άρμα του Αχιλλέα. Οπου Αχιλλέας είναι οι εργατοπατέρες συνδικαλιστές μας. Αυτοί αποτελούν την αχίλλειο πτέρνα του κράτους. Ζουν απ' αυτό τρώγοντας τις σάρκες του. Τρώνε εν ονόματι του συνδικαλισμού. Από το χρήμα του ελληνικού λαού σιτίζονται χιλιάδες κηφήνες εργατοπατέρες "παρασιτικοί σε κρατικούς λειμώνες"».

Βασίλης Γιαννάκοβας

Νεάπολη, Αθήνα

Η απολογία ενός πατέρα

elet@enet.gr

*«Στις 7.11.06 δημοσιεύσατε σ' ολόκληρη την πρώτη σελίδα τις απόψεις ενός νέου με καλά ελληνικά. Του Αλέξανδρου Ανδρικόπουλου. Φοβάμαι ότι κάτι ανάλογο δεν έχει γίνει ποτέ άλλοτε. Και θα μου επιτρέψετε να ομολογήσω ότι ήμουν ένας από αυτούς που αμφέβαλα ως προς την γνησιότητα του κειμένου γιατί έπαιρνα ως αφετηρία τη δομή της δικής μου οικογένειας. Παρακολουθούσα όμως αδέξια και χωρίς να θέλω να χρεωθώ τίποτα από όσα εύστοχα μας έλεγε ο Αλέξανδρος, το ταρακούνημα που υπέστη η ελληνική οικογένεια μετά από αυτή τη συγκλονιστική επιστολή, τα σχόλια και το ενδιαφέρον διαφόρων ηλικιών. Γιατί είμαι από αυτή τη ράτσα των ανεκπαίδευτων ελλειμματικών γονέων, των ατζαμήδων που τους αρέσουν τα μεγαλεία, οι προσωρινές απολαύσεις και η υποκουλτούρα. Δεν ήθελα όμως να το παραδεχθώ και κρυβόμουν πίσω από την γκλαμουριά, την καταναλωτική φτήνια και πολλά άλλα που δεν θέλω από ντροπή να κατονομάσω στην επιστολή μου. Και εντελώς τυχαία στις 26.11.2006 ευρέθηκα με τη γυναίκα μου, το γιο μου 12 ετών και την κόρη μου 15 στο πανέμορφο Ναύπλιο και σε κάτι οικογενειακούς φίλους. Μας πρότειναν να πάμε στην πρώτη Βουλή των Ελλήνων όπου θα παρουσίαζε μια βραβευμένη συγγραφέας το βιβλίο της για φιλανθρωπικό σκοπό. Το βρήκα βαρετό και άρχιζα να γκρινιάζω. Αξίζει τον κόπο να παρακολουθήσουν κάτι ποιοτικό και διαφορετικό τα παιδιά μας επέμεναν οι φίλοι μας, γιατί κάτι ήξεραν παραπάνω. Και έτσι το ίδιο απόγευμα ώρα 6 μ.μ. βρεθήκαμε μέσα σε αυτό το επιβλητικό κτίριο με την πανάρχαια ιστορία και το κατάμεστο από κόσμο να ψάχνουμε να βρουμε θέση. Σε λίγο παρουσιάστηκε ένας όμορφος έφηβος με τεράστια πράσινα μάτια και σαρκώδη χείλη που καταχειροκροτήθηκε από το κοινό. Ολοι τον ήξεραν με το μικρό του όνομα. Ολοι άκουγαν τον λαλίστατο νεαρό με προσοχή αλλά και συγκίνηση. Ξεκίνησε με ευθεία βολή σαν ένας εξαίρετος κοινωνικός σκοπευτής κοιτώντας το ακροατήριο με θάρρος.

"Ας είμαστε όλοι στο εμείς και όχι στο εγώ", βροντοφώναξε. Στο επόμενο λεπτό εγώ ο ατζαμής που δεν μπορούσα να προσεγγίσω ποιοτικές και εκλεπτυσμένες απολαύσεις έως σήμερα, γλίστραγα στα αυτιά των άλλων να μάθω με ενδιαφέρον ποιος είναι αυτός ο εξαιρετικός ομιλητής που μου προκάλεσε ρίγη. Ο Αλέξανδρος Ανδρικόπουλος μου ψιθύρισαν, είναι φίλος των παιδιών μας (το παιδί της "Ελευθεροτυπίας"). Το βιολογικό παιδί του γνωστού οικονομολόγου και της γνωστής συγγραφέως που διαθέτει το χρόνο της και την πνευματική της περιουσία στα φτωχά παιδιά για να σπουδάσουν. Αλήθεια δεν το ήξερες; Ελάχιστη σημασία έχει, τη δικαιολογία βρήκα. Εκείνο που θέλω να ομολογήσω δημόσια είναι ότι ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί διότι διαπίστωσα ότι ανήκω σε αυτή τη ράτσα των Ελλήνων που πρώτα σε σταυρώνουν και έπειτα σε προσκυνάν».

Γ. Αντωνόπουλος

επιχειρηματίας, πατέρας

Ελληνικό