Βρίσκεστε στο παλαιό site του www.enet.gr

Το www.enet.gr άλλαξε.

Το Web site της Ελευθεροτυπίας και της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας άλλαξε και βρίσκεται στη διεύθυνση www.enet.gr.

Στο παρόν site βρίσκεται μόνο το αρχείο των εκδόσεων από τις αρχές του 2001 ως και τις 30 Μαρτίου 2009.

4 ΠΟΔΙΑ και ουρά...

Του ΜΕΝΙΟΥ*

Πολύ φοβάμαι, κυρίες και κύριοι, ότι δύσκολα, πολύ δύσκολα θα βγάλω αυτό το καλοκαίρι: λόγω ηλικίας, βλέπετε, ο καύσωνας του Ιουλίου με τσάκισε. Χωρίς υπερβολή, μέσα σε 15 μέρες έγινα ερείπιο. Από 'κεί που έτρεχα σαν παλικαράκι μόλις ο δικός μου έπαιρνε το λουρί για τη βόλτα, τώρα, εδώ και λίγες μέρες, μόλις και μετά βίας κρατιέμαι στα πόδια μου. Κι από κει που με καμάρωναν και... μ' έφτυναν (μη βασκαθώ) σήμερα άρχισαν να συζητάνε την ευθανασία. Βρε, ουστ!

Οχι ότι με τρομάζει, εδώ που τα λέμε. Το πιστεύω και το υπογράφω ότι, προκειμένου να μην υποφέρει και να μην ταλαιπωρείται ένας σκύλος, ο οποίος βρίσκεται στα τελευταία του -λόγω ηλικίας ή ανίατης ασθένειας-, είναι σκόπιμο να του χαρίζουν την ευθανασία. Αυτό, άλλωστε, συνέβη και στην περίπτωη του Αρη μας, αλλά και της Φέης, διότι και οι δύο είχαν φτάσει στο τέλος - δεν πήγαινε άλλο. Και δεν υπήρχε και ελπίδα βελτίωσης.

Εγώ ακόμα δεν έχω φτάσει εκεί. Εχω όρεξη και καταβροχθίζω μια κονσέρβα στην καθισιά μου, πίνω άφθονο νερό, κοιμάμαι πολύ και, κάπου κάπου, κόβω μερικές βόλτες στον πίσω κήπο. Α, και το έντερό μου δουλεύει καλά! Εντάξει, δεν βλέπω καλά, δεν ακούω καλά, δεν περπατάω σταθερά (τρακάρω πού και πού) και συχνά στέκομαι όρθιος και ακίνητος για ώρα πολλή, κοιτάζοντας το υπερπέραν. Ε, και;

Η ουσία είναι ότι ζω, ότι χαίρομαι και απολαμβάνω αυτό το λίγο, αυτό το μικρό κομμάτι απ' τη ζωή. Και μου αρκεί. Αλλοτε θεωρούσα «ζωή» το να τρέξω έξω, να κυνηγήσω γάτες και αυτοκίνητα, να πλακωθώ με άλλους σκύλους, να φλερτάρω σκύλες. Σήμερα, και που τα σκέφτομαι αυτά ...κουράζομαι.

Θέλω να πω ότι «όλα θα γίνουν στην ώρα τους» - που λέει κι ο Καραμανλής για τις εκλογές. Το πότε θα 'ρθει η ώρα μου δεν το ξέρω. Εκείνο που ξέρω είναι ότι ακόμα μ' αρέσει που έρχεται από πάνω μου ο δικός μου, που με χαϊδεύει, μου βρέχει το κεφάλι και το κορμί μου, με βοηθάει να σταθώ στα πόδια μου και μου ανεβάζει ψηλά -με ειδική τουβλοκατασκευή- το πιατάκι μου, ώστε να μη χρειάζεται να σκύψω πολύ για να φάω.

Γενικά, για να θυμηθώ και τον Τσακνή, «κουφάλες, δεν ξοφλήσαμε / αυτό έχω μόνο να σας πω / κι αυτοί που μας προδώσανε / ανέραστοι να μείνουν»! Γουάου!

* Ο κ. Μένιος είναι σκύλος, ημίαιμος, γερό σκαρί και... απέθαντος. Εχει σπάσει κάθε ρεκόρ μακροζωίας, αλλά, καθώς το λέει η «περδικούλα» του, βάλθηκε να μας τρελάνει. Κάθε πρωί, εδώ και 10 μέρες, κάνει τον ψόφιο κοριό και κάθε βραδάκι σηκώνεται, τρώει και αρχίζει τις βόλτες στον κήπο! Ή μας κάνει πλάκα ή όντως πήρε την κάτω βόλτα και απλώς το τρενάρει όσο μπορεί, ο γλυκός μας. Βάστα, Μένιο!

Παντσέτες καύσωνα!

Ηταν μέρα μεσημέρι του Ιουλίου, πάνω στον 10ήμερο καύσωνα. Οι γιατροί, στα έντυπα και στις τηλεοράσεις, συνιστούσαν «ελαφρά γεύματα, χωρίς ζωικά λίπη, άφθονες σαλάτες, πολλά φρούτα και νερό, νερό, νερό». Οδηγίες επιβίωσης, και μάλιστα επείγουσες -το θερμόμετρο χτύπαγε 46άρια!

Κολλημένος πάνω στον ανεμιστήρα, προσπαθώ να τη βγάλω καθαρή με παγωμένο καρπούζι, οπότε ακούω απ' το ραδιόφωνο (Σκάι) τον συμπαθέστατο -κατά τα άλλα- Ηλία Μαμαλάκη να μου προτείνει το... αγαπημένο του φαγητό:

* Βάλτε λαδάκι στο τηγάνι και όταν κάψει, ρίχτε μέσα τις... παντσέτες. Πιέστε τες με το πιρούνι να τηγανιστούν καλά καλά. Μετά, ρίξτε μια τηγανιά πατάτες. Κόψτε μια σαλάτα μαρούλι (προφανώς για να τρώμε... υγιεινά) και μετά φάτε κι ένα ωραίο παγωτό!

Αμ, κύριε Ηλία μας, αν ήταν να πλακωνόμαστε στα λίπη, τα τηγανητά και τα παγωτά, δεν χρειαζόμαστε δα και τη βοήθειά σου, τα ξέρουμε κι εμείς. Και οι συκωταριές είναι νόστιμες -ειδικά τα γλυκάδια- αλλά σε στέλνουν πριν την ώρα σου. Αυτά -άκου... τηγανητές παντσέτες!- βρήκες να προτείνεις, καλοκαιριάτικα, σ' έναν υπέρβαρο λαό;

Ο σκοπός είναι -για όλες αυτού του είδους τις εκπομπές- να προτείνουν φαγητά υγιεινά, ελαφρά και με θρεπτική αξία. Και όχι να διαφημίζουν την παχυσαρκία που, ως γνωστόν, είναι ασθένεια.

Επειδή, ως σκύλος, είμαι «φαν» του Μαμαλάκη, περιμένω απ' αυτόν καλύτερες ιδέες -και πιο υγιεινές. Αντε μπράβο.

«Δεν μας ακούει κανείς»

Στη μνήμη των τεσσάρων σκυλιών του Δημοτικού Σχολείου και των σκυλιών της οδού Χρυσανθέμων στην Παλαιά Φώκαια Αττικής. Χρύσα Αθανασιάδου - ΕΠΑΖ - Εθελοντές Περίθαλψης Αδέσποτων Ζώων

«Ξυπνήσαμε σήμερα, καλή μου Ρωξάνη, και κάποιος μας είχε αφήσει φαγητό. Ηταν νωρίς, οι άνθρωποι κοιμούνταν ακόμα. Πήγαμε και φάγαμε, η αδελφή μου, η μαμά μου, εγώ και τα δύο αρσενικά φιλαράκια μας. Ζούσαμε όλοι μαζί στον ίδιο δρόμο, στη Χρυσανθέμων. "Προστατευόμενα αδέσποτα", μας έλεγαν, ό,τι και αν σημαίνει αυτό. Σε λιγάκι άρχισε να πονάει η κοιλιά μου. Ο πόνος μεγάλωνε, τα μάτια μου θόλωναν, τρέμουλο ασταμάτητο μ' έπιασε, τα ίδια όλοι. Είδα την αδελφούλα μου, μια τόση δα, μικροσκοπική σκυλίτσα, να πέφτει και να μένει ακίνητη. Ο καφετής το ίδιο. Υστερα ήρθε η σειρά μου, θόλωσαν τα μάτια μου τελείως, μαύρισαν όλα και ξαφνικά είδα το σώμα μου κάτω και εγώ πετούσα σαν πουλί. Από ένα σπίτι βγήκε μια κυρία που μας αγαπούσε, έτρεξε κοντά μας. Ηρθαν κι άλλοι, μα δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα. Είχαμε πεθάνει, είπαν.

Φάνηκε τρεμάμενος στα πόδια του ο μαυρο-καφέ αρσενικός και σε λίγα λεπτά ένα αυτοκίνητο σταμάτησε, πετάχτηκε έξω μια μεγαλύτερη κυρία. Πήρε φάρμακα και με την άλλη έτρεξαν μαζί στον φιλαράκο μας. Μα αυτός, τρέμοντας, αφρίζοντας, βογκώντας, έφευγε όλο και πιο μακριά. Του φώναξα "πήγαινε, πήγαινε, είναι καλές, θα σε βοηθήσουν", μα πώς να με ακούσει; Ηρθε ακόμη ένα αυτοκίνητο, βγήκε μια νέα κοπέλα. Και οι τρεις μαζί προσπάθησαν να τον φέρουν κοντά τους. Αδύνατον, εξαφανίστηκε.

Η νέα κοπέλα είπε με σπασμένη φωνή. "Ισως να βαρέθηκε πια και να θέλει να τελειώνει μ' αυτή τη ζωή". Η μεγάλη κυρία ταράχτηκε. "Ισως να έχεις δίκιο", είπε. Μίλησαν λίγο και για τα σκυλάκια του σχολείου που είχαν και αυτά πεθάνει μια-δυο μέρες πριν. Τότε φάνηκε η μαμά μου. Ετρεξαν, την πήραν, τις έκαναν ενέσεις, τηλεφώνησαν στον κτηνίατρο. "Ισως να σωθεί", είπαν. Και εκεί που έβλεπα, Ρωξάνη, ένας αέρας άρχισε να με σηκώνει ψηλά, ψηλά και ακόμη ψηλότερα. Επιασα την αδελφή μου από το χέρι σφιχτά, έκλεισα τα μάτια μου και είπα: "Ισως να πηγαίνουμε στα αστέρια".

Κι αφέθηκα. 20.07.2007»

Ζήτω η τρέλα!

Τριάντα χρόνια στη Γερμανία ο κύριος Αγγελής Τελούδης μάς γράφει τον πόνο του για τα αδέσποτα που έχουν την ατυχία να γεννηθούν και να ζουν στην Ελλάδα:

«Είμαι 30 χρόνια, αναγκαστικά, στη Γερμανία, αλλά τα τελευταία χρόνια έρχομαι τα καλοκαίρια στην πατρίδα να δω τους δικούς μου. Το πρώτο πράγμα που με στεναχώρησε ήταν τα αδέσποτα σκυλιά που συναντήσαμε όπου πήγαμε - Ορεστιάδα, Αλεξανδρούπολη, Θεσσαλονίκη, Καβάλα κ.λπ.

Αναρωτιέμαι τι φταίει και δεν βρήκε η Ελλάδα λύση σ' αυτό το θέμα. Εψαξα μέσω του Ιντερνετ και των ελληνικών εφημερίδων και να τι βρήκα:

* Η Ευρωπαϊκή Ενωση, λέει, προστατεύει μόνο τα ζώα που γίνονται μπριζόλες και κεφτέδες. Τα άλλα ζώα, λέει, τα προστατεύουν τα κράτη-μέλη της ξεχωριστά. Ομως η Ελλάδα και άλλα κράτη της Μεσογείου δεν βρήκαν τη λύση.

* Η Ελλάδα, έμαθα, έχει έναν νόμο (3170/2003) για τα αδέσποτα. Ο νόμος αυτός δίνει την ευθύνη και την αρμοδιότητα στους δήμους για να κάνουν καταφύγια μικρών ζώων. Και τους δίνει και χρήματα γι' αυτό το σκοπό!

* Οι δήμοι, όμως, δεν πάνε να πάρουν τα χρήματα κι έτσι δεν φροντίζουν για τα ζωάκια. Γιατί;

* Καταφύγια για μικρά αδέσποτα ζώα φτιάχνουν οι ζωοφιλικές οργανώσεις. Ομως, δεν μπορούν να πάρουν χρήματα διότι ο νόμος τα δίνει μόνο σε δήμους, οι οποίοι δεν τα παίρνουν!

* Σύμφωνα με το νόμο, όποιος κακομεταχειρίζεται τα ζώα έχει ποινικές ευθύνες. Γιατί δεν τιμωρούνται οι δήμοι που δεν θέλουν να φροντίσουν τα αδέσποτα αν και ο νόμος το επιβάλλει;».

Αγγελής Τελούδης Am Forsthof 9 193 74 Zolkow Germany

* Απάντηση Μένιου: Εχετε δίκιο. Οταν ο Καραμανλής (ο παλιός, ο θείος) έλεγε ότι η Ελλάδα είναι ένα απέραντο φρενοκομείο, κάτι τέτοια είχε υπόψη του.

Με συγχωρείτε, λάθος

Εγραφα την περασμένη Δευτέρα για έναν συμπατριώτη μας Καλαφάτη, του οποίου το όνομα είναι γραμμένο σε μια μαρμάρινη πλάκα στην εκκλησία του Σεν Ζερμέν, στο Παρίσι, μαζί με άλλα ονόματα ενοριτών «που πέθαναν για τη Γαλλία» μεταξύ των ετών 1939-1945 (στρατιωτών, αντιστασιακών, εκτελεσθέντων κ.τ.λ.). Εκανα λάθος στο όνομα: J. Kafantaris (Καφαντάρης) είναι το σωστό. Επί τη ευκαιρία, αν κάποιος (συγγενής ίσως) γνωρίζει κάτι περισσότερο γι' αυτόν τον Ελληνο-Γάλλο, προφανώς, που υπήρξε ενορίτης του Σεν Ζερμέν και πέθανε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο για τη Γαλλία, ας μας γράψει σχετικά. Τον ευχαριστούμε εκ των προτέρων.

ΕΠΕΙΓΟΝΤΑ

* Παρακαλούμε τις δύο κοπέλες που στις 7/7 επί του κεντρικού δρόμου ανάμεσα σε Πλατύ Γιαλό - Ψαρού (Μύκονος) πήραν μια σκυλίτσα μαλτεζάκι 8 μηνών να επικοινωνήσουν μαζί μας, γιατί η σκυλίτσα είναι η μοναδική συντροφιά κοριτσιού με κινητικά προβλήματα (με επιβεβαίωση). Αυτή τη στιγμή είναι απαρηγόρητη για την εξαφάνιση της αγαπημένης της σκυλίτσας. Είμαστε διατεθειμένοι να χαρίσουμε ό,τι σκυλάκι θέλουν, αρκεί να βρούμε τη δική μας. Σας παρακαλούμε πολύ, πάρτε μας τηλέφωνο. Τηλ.: 6944-665936, 6945-773052, 210-6080153.

* Ο Ιβάν (φωτογρ.) είναι χάσκι 2 ετών και βρέθηκε ταλαιπωρημένος και αφυδατωμένος. Τώρα είναι μια χαρά και ψάχνει μια καινούργια οικογένεια να ζήσει μαζί της όπως του αξίζει. Τηλ.: 6946-055007.

* Ο Φαίδων (φωτογρ.) είναι ένας γλυκύτατος μπόμπιρας 2,5 μηνών, που βρέθηκε στο κέντρο της Αθήνας να ζητιανεύει τροφή. Οποιος θέλει να αποκτήσει ένα φιλαράκι ας τηλεφωνήσει στο 6976-510568.

* Δύο κουταβάκια (αρσενικό - θηλυκό) βρέθηκαν πεταμένα σε μια οικοδομή της Θεσσαλονίκης. Οποιος θέλει να σώσει κάποιο από τα δύο (ή και τα δύο!) ας επικοινωνήσει με τους ανθρώπους που τα φροντίζουν προσωρινά: 6972-907227.

* Χάθηκε το αρσενικό χάσκι που βλέπετε (φωτογρ.). Είναι 2 ετών, με καφέ μάτια και πολύ κοντή ουρά. Είναι φιλικό, αλλά έχει προβλήματα υγείας. Χάθηκε τη μέρα της πυρκαγιάς. Τηλ.: 6974-877390, 6977-582583.