Ελευθεροτυπία - «Μας βλέπουν σαν ζώα»!

*Μαρίνα, Ελαιώνας, Θήβα: «Για ένα λάθος δεν μπορεί να σε καταδικάζουν για όλη σου τη ζωή. Δικαιούμαστε μια δεύτερη ευκαιρία. Θέλουμε να ζητήσουμε συγγνώμη από όλους όσους έχουμε βλάψει. Οσους δεν μπορούν να μας συγχωρήσουν, το καταλαβαίνουμε. Αλλά πάνω απ' όλα είμαστε άνθρωποι, γυναίκες και άντρες, και μετά κρατούμενοι»...

*Κωνσταντίνος Κατσούβαλος, βαρυποινίτης, φυλακές Κορυδαλλού: «Ολες οι φυλακές είναι χάλια. Δεν σέβονται τον κρατούμενο. Μας βλέπουν σαν ζώα. Ρίχνουν πειθαρχικά με το παραμικρό. Ζούμε εδώ πάνω από 2.600 κρατούμενοι σε φυλακές για 650. Ο ένας κοιμάται πάνω στον άλλο. Στοιβαγμένοι. Σε κελιά του ενός στριμώχνονται τέσσερα και πέντε άτομα».

*Ηλίας Λυρίτης, για τις φυλακές Κέρκυρας: «Είναι τελείως ακατάλληλες. Συνέχεια πλημμυρίζουν τα κελιά μας. Η υγρασία έχει διαποτίσει όλο μας το σώμα. Συνέχεια τρέχουν τα νερά και αυτοί βάζουν ένα μπάλωμα και μετά πλημμυρίζουμε πάλι. Χάλια υποδομή. Η κατάσταση είναι τελείως απελπιστική».

*Νικόλαος Τριανταφύλλου, Αλικαρνασσός: «Μας έχουν σαν τα ποντίκια. Στα κελιά, στα κλουβάκια των μεταγωγών. Πάμε να δικαστούμε και μας εξοντώνουν. Ρίχνουν τις ισόβιες από το πουθενά, λες και μοιράζουν σουβλάκια. Να τιμωρούμαστε, αλλά όχι και να μας παίρνουν το κεφάλι».

*Γεώργιος Μουσταφάς, 45 χρόνων σήμερα, μπαινοβγαίνει στις φυλακές από ανήλικος: «Δεν είναι συνθήκες αυτές αλλά βασανιστήριο. Μπαίνεις λογικός και γίνεσαι τρελός. Δεν μπορείς να φανταστείς σε τι συνθήκες ζούμε, μέσα στη βρώμα και στις αρρώστιες και δεν έχουμε γιατρό...».

*Παναγιώτης Γεωργιάδης, Κορυδαλλός: «Είναι απαράδεκτο αυτό που ζούμε, δεν αξίζει σε ανθρώπους. Και οι υπουργοί μάς εμπαίζουν, το μόνο που μας λένε είναι ότι θα κατασκευάσουν και νέες φυλακές. Για να κλείσουν κι άλλους μέσα. Μας πουλάνε αποσυμφόρηση χρόνια τώρα και μας εξοντώνουν μέσα στα κολαστήρια σε αυτές τις φρικτές συνθήκες. Δεν μας στερούν μόνο την ελευθερία μας αλλά κάθε αξιοπρέπεια, γιατί η ζωή εδώ είναι καθημερινό βασανιστήριο. Στα Ιωάννινα, στην Αμφισσα, στην Αλικαρνασσό οι άνθρωποι δεν χωράνε, κοιμούνται κάτω στο τσιμέντο...».

Διαβατά

*Διαβατά Θεσσαλονίκης. Γυναικείο παράρτημα. Από τις 32 κρατούμενες, οι 27-28 είναι μέσα για ναρκωτικά. Ζουν σε θαλάμους 8-16 ατόμων χωρίς κομοδίνο, ούτε καν ντουλάπα. Με ένα μικρό μπάνιο: εκεί πλένουν ρούχα αλλά και πιάτα. «Για να πάρουμε μια χλωρίνη να καθαρίσουμε γίνεται καβγάς». Κοινό παράπονο, η συμπεριφορά των υπαλλήλων: «Συμπεριφορά που σε κάνει να αναρωτιέσαι ποιοι είναι περισσότερο παράνομοι, οι κρατούμενοι ή οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι;». Γιατί; «Από τη μια, είναι η προκλητική τους συμπεριφορά. Δεν μας δίνουν άδειες με πρόφαση τα πειθαρχικά, που δίνονται ανεξέλεγκτα και λίγο-πολύ όλοι έχουμε: δεν είναι εύκολη η συμβίωση σε αυτές τις συνθήκες. Ακόμη και όσοι δεν έχουν πειθαρχικό, αντιμετωπίζονται επιλεκτικά. Τα πειθαρχικά όμως είναι ανασταλτικός παράγοντας για την υφ' όρων απόλυση, είναι τιμωρία, σου στερούν το επισκεπτήριο και την αλληλογραφία, τα ευεργετικά ημερομίσθια κι από πάνω επιβαρύνεσαι με επιπλέον ποινή».

«Δεν μας αφήνουν να έχουμε ούτε μια αξιοπρεπή εμφάνιση. Μας πέφτουν τα μαλλιά, έχουμε πάθει ξηροδερμία και δεν μας αφήνουν να έχουμε ένα γαλάκτωμα ή μια κρέμα».

*Μαριάνθη: «Στις αρχές του χρόνου πέθανε μια νέα γυναίκα στην απομόνωση του Κορυδαλλού από στερητικά. Πληρώνουμε τα ναρκωτικά με την ίδια μας τη ζωή. Τρώμε ποινές ισοβίων. Πρόσφατα στα Χανιά μια κοπέλα έφαγε ισόβια με 13 γραμμάρια ηρωίνης, κι ας ήταν τοξικομανής. Εξοργίζεσαι, είναι πέρα από κάθε φαντασία. Μετά, για να βγούμε έξω μας αντιμετωπίζουν αλλιώς: πρέπει να εκτίσουμε τα 4/5 και όχι τα 3/5 ποινής. Ζητούμε να σταματήσει αυτός ο διαχωρισμός. Μας πάνε όλους με την κατηγορία της εμπορίας και της υποτροπής που επιφέρουν μεγαλύτερες ποινές, καθείρξεις. Από μόνο του δεν στέκει: είναι δυνατόν να είσαι εξαρτημένος και να μην είσαι υπότροπος; Μπαίνεις φυλακή και σταδιακά η ζωή σου λεηλατείται από τις δικαστικές αρχές: φυλακή ξανά και ξανά...». Περιγράφει με τρόμο τη μεταγωγή που την περιμένει για ένα δικαστήριο.

*Κατερίνα: «Οι περισσότεροι δικαστές λαμβάνουν υπ' όψιν τους τις καταθέσεις των αστυνομικών της δίωξης, δηλαδή σε δικάζει η δίωξη και απλά το δικαστήριο εγκρίνει την ποινή. Δέχεται ό,τι πει η Αστυνομία. Ο χρήστης γίνεται αναγκαστικά μικροδιακινητής για να προμηθευτεί την πανάκριβη δόση του και από τα δικαστήρια δικάζεται σαν έμπορος. Γεμίζουν τις φυλακές χρήστες και ποιο το αποτέλεσμα; Τι άλλο είναι αυτό από μια καλοστημένη επιχείρηση, από την οποία κερδίζουν όλοι, εκτός από τον χρήστη που του καταστρέφουν τη ζωή;».