Βρίσκεστε στο παλαιό site του www.enet.gr

Το www.enet.gr άλλαξε.

Το Web site της Ελευθεροτυπίας και της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας άλλαξε και βρίσκεται στη διεύθυνση www.enet.gr.

Στο παρόν site βρίσκεται μόνο το αρχείο των εκδόσεων από τις αρχές του 2001 ως και τις 30 Μαρτίου 2009.

Ο ΙΟΣ του Σαββάτου

Οι «τρομοκράτες» μαθητές της Λάρισας

ios@enet.gr / www.iospress.gr *ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ: ΤΑΣΟΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΜΗΣ, ΑΝΤΑ ΨΑΡΡΑ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΑΡΡΑΣ

Η σοβαρότερη θεσμική εκτροπή που σημειώθηκε τον τελευταίο μήνα του 2008 για να αντιμετωπιστεί η νεολαιίστικη έκρηξη ήταν ασφαλώς η άσκηση δίωξης στη Λάρισα εναντίον ανηλίκων και ενηλίκων διαδηλωτών για παράβαση της αντιτρομοκρατικής νομοθεσίας (άρθρο 187/Α του Π.Κ.). Οι ανήλικοι είναι έντεκα μαθητές Γ' Γυμνασίου και των δύο πρώτων τάξεων του Λυκείου και αφέθηκαν ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους, ενώ από τους οκτώ ενηλίκους οι τέσσερις προφυλακίστηκαν. Το κατηγορητήριο αναφέρεται σε «συμμετοχή σε δημόσια συνάθροιση πλήθους», «συγκρότηση δομημένης και με διαρκή δράση ομάδας/εγκληματικής οργάνωσης, η οποία λειτουργούσε σε οργανωμένη βάση και με κατανεμημένους ρόλους, με διαρκή λειτουργία προς τα έξω, που επεδίωκε τη διάπραξη εμπρησμών [...] η οποία δεν σχηματίστηκε περιστασιακά αλλά με μόνιμο και σταθερό χαρακτήρα και με υποδομή τέτοιας έκτασης και δυναμικής, που διέθετε ποικίλα τεχνικά μέσα πάσης φύσεως [...] με δυνατότητα της ομάδας να εναλλάσσεται και να αντικαθιστά τα μέλη της χωρίς να υφίσταται αλλαγή». Και βέβαια, οι κατηγορούμενοιδιέπραξαν ακόμη ένα έγκλημα: «απηύθυναν προς τους αστυνομικούς τις φράσεις "μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι", προσβάλλοντας έτσι την τιμή και την υπόληψή τους». Το πλήρες κατηγορητήριο μπορεί κανείς να αναζητήσει στο μπλογκ της Πρωτοβουλίας Συμπαράστασης και Αλληλεγγύης στους συλληφθέντεςνεολαίουςτης Λάρισας (http:// protobouliapoliton.blogspot.com).

Η υπόθεση της Λάρισας επιβεβαιώνει με τον πιο πειστικό τρόπο τους φόβους εκείνων που αντέδρασαν κατά την περίοδο που ψηφίζονταν οι δύο «τρομονόμοι» (2001 και 2004). Είχε διατυπωθεί τότε η αντίρρηση ότι μπορεί οι νόμοι αυτοί να χρησιμοποιηθούν από την εκτελεστική εξουσία για την περιστολή δικαιωμάτων πολιτών που διαμαρτύρονται (έστω και χρησιμοποιώντας ακραίες μεθόδους), αλλά δεν έχουν βέβαια καμιά σχέση με τρομοκράτες.

Ο «τρομονόμος» (κατά την έκφραση που χρησιμοποίησε πρώτος ο Φοίβος Ιωαννίδης) που ισχύει σήμερα, δηλαδή η νέα διατύπωση του άρθρου 187 του Π.Κ., όπως τροποποιήθηκε με τους νόμους 2928/2001 και 3251/2004 δεν έπαιξε όπως είναι γνωστό κανένα ρόλο στην εξιχνίαση των υποθέσεων για τις οποίες υποτίθεται ότι είχε θεσπιστεί. Ούτε η «ανακριτική διείσδυση» ούτε οι ανώνυμες καταθέσεις προστατευόμενων μαρτύρων δεν βοήθησαν στην εξάρθρωση των οργανώσεων της ένοπλης βίας. Οσο για την ηλεκτρονική παρακολούθηση υπόπτων που διευκολύνει ο νόμος του 2001, γνωρίζουμε πολύ καλά τι συνέβη λίγες μέρες μετά τη συμπλήρωσή του το 2004, με τις μαζικές υποκλοπές που έμειναν για πάντα ανεξιχνίαστες.

Η μόνη πραγματική επίδραση του ισχύοντος τρομονόμου ήταν μέχρι σήμερα στη δικαστική αντιμετώπιση των υποθέσεων αυτών, μέσω των ρυθμίσεων που προβλέπει για την κατάργηση των ενόρκων στην εκδίκαση των «τρομοκρατικών» αδικημάτων και τον αμετάκλητο χαρακτήρα των σχετικών βουλευμάτων. Αλλά η εφαρμογή και αυτών των ρυθμίσεων έχει κατακριθεί ως αντισυνταγματική παρέκκλιση και ευθεία προσβολή δικαιωμάτων των πολιτών.

Αποχωρώντας από τη νομοπαρασκευαστική επιτροπή το 2001, ο καθηγητής Μανωλεδάκης είχε προειδοποιήσει: «Ολοι οι πολίτες μπορούν κάτω από κάποιες συγκυρίες να γίνουν δυνάμει ύποπτοι και να υποστούν τις συνέπειες των ανελεύθερων ρυθμίσεων του σχεδίου αυτού αν γίνει νόμος του κράτους». Τα λόγια του επιβεβαιώνονται σήμερα από τον δρόμο που άνοιξαν οι αστυνομικές και εισαγγελικές αρχές της Λάρισας.

Οι υποστηρικτές του τρομονόμου και κατά τις δύο φάσεις του είχαν διαψεύσει κατηγορηματικά αυτό το ενδεχόμενο. Ο εισηγητής του 2001, υπουργός Δικαιοσύνης της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ Μιχάλης Σταθόπουλος, είχε υποστηρίξει: «Φυσικά μένουν απέξω από την έννοια αυτής της εγκληματικής οργάνωσης δραστηριότητες πολιτών, απεργίες συνδικάτων -ακούστηκαν τέτοια πράγματα- αν επιδιώκουν και πετυχαίνουν φθορά ξένης ιδιοκτησίας ή διακοπή λειτουργίας των μέσων μαζικής μεταφοράς. Αυτό είναι αυτονόητο. Εδώ το πολύ να τιμωρείται το τετελεσμένο έγκλημα, η φθορά ξένης ιδιοκτησίας, η παρακώλυση συγκοινωνιών, εάν βέβαια οι εισαγγελικές αρχές δεν δείξουν κάποια ανοχή. Είναι γνωστό ότι δείχνουν ανοχή πολλές φορές και καλά κάνουν για λόγους κοινωνικής ηρεμίας. Οι προπαρασκευαστικές πράξεις όμως ασφαλώς δεν τιμωρούνται γι' αυτές τις περιπτώσεις». Ο Νικόλαος Γκατζής του ΚΚΕ του θύμισε ότι πριν από λίγο καιρό δικάζονταν παιδιά για τις μαθητικές καταλήψεις, για να λάβει την καθησυχαστική απάντηση του υπουργού: «Πρέπει να είναι εγκληματική οργάνωση που επιδιώκει την τέλεση κακουργήματος».

Ο νόμος του 2001 δεν θα ψηφιζόταν χωρίς την πρόθυμη συνεργασία της Νέας Δημοκρατίας, εφόσον εκτός από το ΚΚΕ και τον Συνασπισμό που είχαν αποχωρήσει, μεγάλο μέρος των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ είχε τότε αντιταχθεί στο νομοσχέδιο. Ο Παναγιώτης Κρητικός υποστήριξε ότι «το νομοσχέδιο θυμίζει σκληρά νομοσχέδια του παρελθόντος, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν κατά καιρούς εναντίον ιδεολογιών, εναντίον φρονημάτων, ενώ είχαν άλλο στόχο. Ετσι σε μια κακή και αυταρχική διοίκηση μπορεί να εξελιχθεί και αυτό το νομοσχέδιο σε μέσα παραβίασης των ατομικών δικαιωμάτων».

Ο Διονύσης Γκούσκος δήλωσε «περισσότερο από βέβαιος ότι θα τύχει αντικείμενο έωλης ερμηνείας, κακών χειρισμών, θα πέσει σε κακά χέρια». Την υπεράσπιση του νομοσχεδίου (του ΠΑΣΟΚ) ανέλαβε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης: «Γιατί είστε τόσο βέβαιος;» Η Αννα Ψαρούδα-Μπενάκη είχε τότε διατυπώσει την απορία: «Τελικά ποιοι ψηφίζουν το νομοσχέδιο, ποιοι στηρίζουν τον κύριο υπουργό και ποια παράταξη τάσσεται με το νομοσχέδιο; Τελικά, κύριε υπουργέ, πρέπει να οφείλετε μεγάλες χάριτες στη Νέα Δημοκρατία».

Ο Προκόπης Παυλόπουλος είχε προφητικά δηλώσει ότι «δεν είναι ο νόμος η αιτία που μπορεί να δημιουργήσει τα προβλήματα σε βάρος των δικαιωμάτων του ανθρώπου, αλλά η καταχρηστική εφαρμογή του νόμου». Και προκαλούσε τους συναδέλφους του της τότε συμπολίτευσης: «Δεν εμπιστευόμαστε, λοιπόν, τα όργανα του κράτους που έχουν ακριβώς την ευθύνη αυτής της εφαρμογής για να το κάνουν; Αν δεν τα εμπιστεύεστε, καταγγέλλετε ευθέως το κράτος, το οποίο εσείς στηρίζετε και την κυβέρνηση την οποία εσείς στηρίζετε. [...] Μα, ποιος ευθύνεται αν λειτουργεί αυτό το παρακράτος;».

Την απάντηση καλείται να μας δώσει ο ίδιος σήμερα.

Η δεύτερη φάση σύνταξης του τρομονόμου έγινε επί Νέας Δημοκρατίας, παραμονές των Ολυμπιακών Αγώνων, κάτω από το κλίμα αντιτρομοκρατικής πανστρατιάς.

Και πάλι τα δύο κόμματα της Αριστεράς κατήγγειλαν ότι στόχος του νόμου μπορεί να γίνουν διαδηλωτές ή ομάδες διαμαρτυρόμενων πολιτών, ενώ και το ΠΑΣΟΚ διατύπωσε τον φόβο ότι η εφαρμογή του νόμου θα παραβιάσει τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Στην απάντησή του ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης Αναστάσης Παπαληγούρας εξανέστη: «Είναι αδιανόητο να ακούει κανείς ότι το νομοσχέδιο ποινικοποιεί τάχα το ακραίο φρόνημα, όταν εξ ορισμού τιμωρείται μόνο η τέλεση τρομοκρατικής πράξης και η απειλή για τέλεση συγκεκριμένης πράξης που μπορεί να τρομοκρατήσει τους πολίτες και να διαταράξει την ομαλή ζωή. Είναι παράλογο να κινδυνολογούν ορισμένοι αποφαινόμενοι ότι εφεξής η Κυβέρνηση θα αντιμετωπίζει τον απεργό, τον διαδηλωτή, τον καταληψία ως τρομοκράτη τάχα».

Ο τότε εισηγητής της Ν.Δ. Κωνσταντίνος Τσιπλάκης είχε πάντως παραδεχτεί ότι «βεβαίως υπάρχουν αξιολογικές έννοιες, βεβαίως έχουν τον κίνδυνο υπερμέτρου διεύρυνσης του αξιόποινου, αλλά λαμβανομένων όλων υπόψη καθώς επίσης και της δυνατότητας τελεολογικής συστολής από πλευράς των δικαιοδοτικών αρχών, νομίζω ότι δεν υφίσταται διακινδύνευση προσβολής δικαιωμάτων».

Η υπόθεση της Λάρισας αποδεικνύει ότι οι εγγυήσεις αυτές ήταν κενό γράμμα και ότι οι «δικαιοδοτικές αρχές» έχουν λάβει το λάθος μήνυμα.

Και τώρα τι γίνεται; Μα αυτό που είχε προβλέψει ο εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας στη συζήτηση του 2001 Χρήστος Μαρκογιαννάκης: «Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει κίνδυνος ενδεχόμενης κατάχρησης. Ομως [...] υπάρχει και η Βουλή που μπορεί ανά πάσα στιγμή να πάρει διορθωτικές πρωτοβουλίες».

Η ίδια η Βουλή -δηλαδή τα κόμματα- καλούνται να αντιληφθούν το λάθος και να καταργήσουν τον ανελεύθερο «τρομονόμο» που έχει τα γνωστά αποτελέσματα.

Γιατί αλλιώς κινδυνεύουμε όλοι να μας πάρει της Λαρίσης το (αντιδραστικό) ποτάμι. *

IOSPRESS

**Το δημοσίευμα της στήλης «Η κυριότητα της αλήθειας» (20/12/08) προκάλεσε την ακόλουθη επιστολή του κ. Σεραφείμ Κοτρώτσου, διευθυντή της εφημερίδας «Ελεύθερος Τύπος»:

**«Δηλώνω πραγματικά εντυπωσιασμένος από το γεγονός ότι αφιερώσατε δύο σελίδες της Σαββατιάτικης Ελευθεροτυπίας (20/12/2008) για να περιγράψετε την
υπόθεση της διακοπής της συνεργασίας του φωτορεπόρτερ Κ. Τσιρώνη με τον "Ελεύθερο Τύπο". Και για να προσδώσετε σοβαρότητα στην επιλογή σας αυτή, ανακαλύψατε θεωρίες συνωμοσίας και πολιτικές σκοπιμότητες. Επικαλεστήκατε, για παράδειγμα, ανύπαρκτα περιστατικά και παντελώς ανακριβείς "πληροφορίες", με μοναδικό σκοπό να καταλήξετε σε ένα βολικό για εσάς συμπέρασμα».

**«Διερωτώμαι, απλώς: δεν θεωρείτε πως θα ήταν λογικό και δεοντολογικά ορθό να ζητήσετε τη γνώμη μου πριν τη δημοσίευση; Δεν το πράξατε -διότι, ας μην κρυβόμαστε, η αναδημοσίευση σχετικού συνοπτικού ενημερωτικού σημειώματος προς τους συνεργάτες μου στον "Ελεύθερο Τύπο" δεν συνιστά απάντηση σε όσα ψευδή μου καταλογίζετε, υιοθετώντας άκριτα την άποψη της μιας μόνο πλευράς. Δεν θα σας παραδώσω μαθήματα δεοντολογίας, όπως εσείς -με περισσή ευκολία- παραδίδετε μαθήματα δημοσιογραφίας».

**«Οσο για εκείνους που αφειδώς διοχέτευσαν, σε εσάς και άλλους, ψεύδη και "μισές αλήθειες",

κάνουν λάθος να εκλαμβάνουν την ευγένεια και την ηπιότητα ως αδυναμία. Καθείς πορεύεται, άλλωστε, με τη συνείδησή του. Ιδιαίτερα όταν δεν χαίρει
"ασυλίας", αλλά εκτίθεται καθημερινά και κρίνεται γι' αυτό».

**Ομολογούμε ότι κι εμείς εντυπωσιαστήκαμε από το γεγονός ότι ο κ. Κοτρώτσος δεν κατονομάζει ούτε μία «ανακρίβεια» ούτε ένα «ανύπαρκτο περιστατικό» απ' αυτά που
αποδίδει στο δημοσίευμά μας. Αν δεν αρκεί η δημοσίευση του δικού του σημειώματος προς τους συντάκτες της εφημερίδας του για να εκφράσει την άποψή του, σ' αυτό δεν φταίμε εμείς, αλλά ο συντάκτης αυτού του σημειώματος, δηλαδή ο ίδιος ο κ. Κοτρώτσος. Και ποιος τον εμποδίζει να κατονομάσει αυτά τα «ψευδή» στην επιστολή του;

**Ας μη γελιόμαστε. Η διαφορά μας δεν αναφέρεται σε αμφιλεγόμενα «περιστατικά», και σε διηγήσεις της μίας ή της «άλλης πλευράς», αλλά σε ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός:
τη μη έγκαιρη δημοσίευση ενός σημαντικού ντοκουμέντου, της φωτογραφίας του αστυνομικού των ΜΑΤ που σημαδεύει με το όπλο του διαδηλωτές και την απόλυση του ρεπόρτερ που την τράβηξε. Πουθενά δεν αναφέρουμε συνωμοσίες, ούτε κάνουμε μαθήματα δημοσιογραφίας. Επισημαίνουμε απλά το γεγονός ότι σε τέτοιας σημασίας πολιτικά ντοκουμέντα δεν χωρεί η έννοια της «κυριότητας». Δεν (θα έπρεπε να) είναι μ' άλλα λόγια στη διακριτική ευχέρεια ενός μέσου ενημέρωσης η έγκαιρη δημοσίευση ή όχι ενός ντοκουμέντου που πέφτει στα χέρια του. Και σ' αυτό δεν έχει τίποτα να απαντήσει ο διευθυντής του «Ελεύθερου Τύπου».

**Οπως δεν έχει τίποτα να απαντήσει και στο δεύτερο μέρος του κειμένου μας, στο οποίο αποκαλύπταμε ότι το πρωτοσέλιδο ρητό που απέδιδε η εφημερίδα του στον Ισοκράτη αποτελεί παραποίηση του αυθεντικού κειμένου. Αφού ο κ. Κοτρώτσος αισθάνεται ότι «εκτίθεται καθημερινά και κρίνεται γι' αυτό», θα περιμέναμε να είναι έτοιμος να δεχτεί και να απαντήσει σ' αυτή την κριτική.


Ο ΙΟΣ ΣΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ

«Ο τρομονόμος θα πάρει την τελική του μορφή στην πράξη»

Μιχάλης Χρυσοχοΐδης

(«Ε», 3/6/2001)

Μια αποτυχημένη προβοκάτσια

Δεν είχαν περάσει ούτε λίγες ώρες από τη βραδινή δολοφονική απόπειρα κατά των τριών αστυνομικών στα Εξάρχεια και όλος ο κρατικός μηχανισμός φάνηκε να δουλεύει στην εντέλεια. Οι αρμόδιοι υπουργοί κινητοποίησαν τις υπηρεσίες τους, ενώ και οι ίδιοι ήταν έτοιμοι χαράματα για δηλώσεις. Ο πρωθυπουργός απηύθυνε διάγγελμα από το νοσοκομείο όπου είχε μεταφερθεί ο αστυνομικός. Και τα εγκληματολογικά εργαστήρια έκαναν τις ταυτίσεις των όπλων σε χρόνο -ρεκόρ.

Λες και ένα αόρατο χέρι μετέβαλε την άβουλη κι ανίκανη εκτελεστική εξουσία του Δεκέμβρη σε υπεύθυνη και αποτελεσματική τον Γενάρη. Εμφανίστηκαν σε απόλυτη ετοιμότητα οι υπουργοί που όταν δολοφονήθηκε ο 15χρονος στα Εξάρχεια βρίσκονταν χαμένοι κάπου στα μπουζούκια, ενώ η Ασφάλεια (η ίδια που τον Δεκέμβρη χρειαζόταν ώρες για να διαπιστώσει ότι ο πυροβολισμός κατά μαθητή στο Περιστέρι προερχόταν από πυροβόλο και όχι αεροβόλο) είναι πανέτοιμη να συγκρίνει Καλάσνικοφ και υποπολυβόλα για να δώσει ταυτότητα στους άγνωστους δράστες.

Οποιοι κι αν είναι αυτοί οι δράστες, προσέφεραν στην κυβέρνηση μια ανέλπιστη ευκαιρία να επανακάμψει στο αγαπημένο της παιχνίδι των εντυπώσεων. Η κυβερνητική προπαγάνδα έσπευσε να τοποθετήσει τον «Διαμαντή» δίπλα στον «Αλέξη», έναν νεαρό αστυνομικό δίπλα στο σύμβολο της χειμωνιάτικης νεολαιίστικης έκρηξης. Η απόπειρα αυτή συμψηφισμού είναι βέβαια εντελώς άστοχη. Γιατί δεν είναι δυνατόν να συγκρίνεται η εν ψυχρώ δολοφονία ενός παιδιού από εντεταλμένο κρατικό όργανο, με την επίθεση αγνώστων κατά αστυνομικών. Το ένα είναι κρούσμα ακραίας κρατικής βίας, το άλλο αφορά τη δράση μιας ομάδας που δρα στο σκοτάδι, όπως και αν την ονομάσει κανείς.

Βέβαια αυτή η απόπειρα συμψηφισμού που επιχείρησε η κυβερνητική προπαγάνδα έδειξε πόσο υποκριτική ήταν η στάση πολιτικών κομμάτων και μέσων ενημέρωσης, που μέχρι την περασμένη βδομάδα συνέπασχαν δήθεν με τη λαϊκή οργή για τη δολοφονία του Αλέξη και τώρα έδραξαν την ευκαιρία να μας πουν όσα δεν τολμούσαν να ξεστομίσουν μέχρι σήμερα: ότι δεν έγινε δα και τίποτα με την «άστοχη ενέργεια» του αστυνομικού, ότι οι μαθητές σ' όλη την Ελλάδα το παράκαναν, ότι καλό είναι, τέλος πάντων, να τελειώνουμε με τις διαδηλώσεις αφού «είδαμε πού καταλήγουν» και εντέλει ας ικανοποιηθούμε όλοι με το ισόπαλο αποτέλεσμα σ' αυτόν τον αγώνα του αίματος.

Το αποτέλεσμα ήταν να εξαπολυθεί ένα πραγματικό πογκρόμ ερευνών και συλλήψεων στον σωρό από την Αθήνα μέχρι την Πτολεμαΐδα, με στόχο όσους πολίτες βρίσκονταν στους νέους φακέλους της Ασφάλειας, ενώ ανασύρθηκαν και όλα τα κατασκευασμένα σενάρια της περιόδου του «Αντιτρομοκρατικού Αγώνα».

Αλλά έτσι κατέρρευσαν όλοι οι μύθοι περί «αμυνόμενης» ΕΛ.ΑΣ. και «μεμονωμένου περιστατικού» αστυνομικής βίας. Και είδαμε σκηνές πραγματικού παρακράτους, με συγκεντρωμένους αστυνομικούς να γιουχάρουν τον Αρχιεπίσκοπο και συνδικαλιστές της ΕΛ.ΑΣ. να εμφανίζονται ως οργισμένοι εκφραστές του κόμματος της τάξης και της ασφάλειας. Στην προσπάθειά της να εκμεταλλευτεί πολιτικά την προβοκατόρικη αυτή ενέργεια, η κυβέρνηση άνοιξε για μια ακόμα φορά τον ασκό του Αιόλου.