Βρίσκεστε στο παλαιό site του www.enet.gr

Το www.enet.gr άλλαξε.

Το Web site της Ελευθεροτυπίας και της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας άλλαξε και βρίσκεται στη διεύθυνση www.enet.gr.

Στο παρόν site βρίσκεται μόνο το αρχείο των εκδόσεων από τις αρχές του 2001 ως και τις 30 Μαρτίου 2009.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

*Καθώς Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά πέφτουν Δευτέρα, εμείς θα τα ξαναπούμε πια το Νέο Χρόνο!

ΧΑΘΗΚΕ

Το εικονιζόμενο σκυλάκι χάθηκε (26/11) στο Περιστέρι. Είναι ημίαιμο και το χαρακτηριστικό του είναι ότι κουτσαίνει σ' ένα από τα «χεράκια» του (ή μπροστινό πόδι). Τηλ.: 210-5728012 και 6972-243089.

Του ΜΕΝΙΟΥ*

Σήμερα, κυρίες και κύριοι, θα σας μιλήσω για το Γυμνάσιό «μου», το 7ο Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών. Λεγόταν έτσι διότι πήγαιναν σ' αυτό μόνον αγόρια - τα κορίτσια πήγαιναν στο 4ο Γυμνάσιο Θηλέων, που συστεγαζόταν με το 7ο. Βρίσκεται ακόμα στο Παγκράτι, μεταξύ των οδών Σπύρου Μερκούρη και Πρατίνου. Λεγόταν μεν Γυμνάσιο, αλλά περιελάμβανε και το σημερινό Λύκειο, που τότε δεν υπήρχε: Μετά το Δημοτικό έμπαινες -με εξετάσεις- στην Γ' Γυμνασίου και αποφοιτούσες όταν τελείωνες την Η', τη σημερινή Γ' Λυκείου. Πρόκειται για ένα μεγάλο κτιριακό συγκρότημα, που όταν χτίστηκε δεκαετία του '30, πρέπει να φάνταζε τεράστιο. Ακριβώς δίπλα του, σαν προέκτασή του, βρίσκεται το Α' Δημοτικό σχολείο Αθηνών, αρχαίο κι αυτό. Κι απέναντι το Αλσος Παγκρατίου, ιδανικός τόπος συγκέντρωσης των «κοπανατζήδων»: Εκεί μαζευόμασταν για να αποφασίσουμε πού θα περάσουμε τις 5-6 ώρες της κοπάνας. Σε αντίθεση με το 4ο, που είχε όσο να 'ναι μια φήμη (καλή, διότι έβγαλε τη Γλύκατζη-Αρβελέρ και κακή, διότι έβγαλε τη Δέσποινα, σύζυγο του δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλου), το 7ο δεν είχε φήμη -ούτε καλή ούτε κακή. Να, όμως, που έβγαλε τώρα Πρόεδρο Δημοκρατίας (τον Κάρολο Παπούλια), οπότε μπορούν να ζηλεύουν όσο θέλουν οι Αναστάσιος Αλβανίας, Λευτέρης Παπαδόπουλος, Οδυσσέας (Κάκτος) Χατζόπουλος, που κοκορεύονταν για το «δικό τους», το 2ο Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών! Από «παιδαγωγική» άποψη, το Γυμνάσιό «μου» έσκιζε: Το ξύλο (από καθηγητές σε μαθητές, αλλά -μία φορά- και από μαθητή σε καθηγητή) έπεφτε βροχή. Ενας θεολόγος -τρομάρα του!- ο Κοτζαμάνης, ήταν ο πιο προχωρημένος απ' όλους: Ετσι και σ' έπιανε να κρατάς στυλό στα χέρια σου όταν παρέδιδε μάθημα, το 'κλεβε! Κατέβαινε από την έδρα, σ' το 'παιρνε και το 'βαζε στην τσέπη του. Κι όχι μόνον αυτό, αλλά σε πλάκωνε και στις μπουνιές! Εμείς δεν ανησυχούσαμε τόσο για τις... μπουνιές (αν και πονούσαν οι πλάτες μας μετά) όσο για τα κλεμμένα στυλό. Ετσι, πιάναμε φιλία με το γιο του -και συμμαθητή μας-, του περιγράφαμε το κλεμμένο στυλό κι εκείνος μας το 'φερνε πίσω, κλέβοντάς το από το γραφείο του πατέρα του. Το χάος! Καθώς μιλάμε για τα τέλη της δεκαετίας του '50, τα πάθη από τον Εμφύλιο δεν είχαν ακόμα καταλαγιάσει. Ετσι, όταν ο «φυσικός» μας -ο φυσιογνώστης Μελισσάρης- ήθελε να μας μαλώσει, διότι κάναμε φασαρία στην τάξη, μας αποκαλούσε... «παλιοσυμμοριτάκια του ΕΛΑΣ, παλιοκουκουεδάκια»! Εμείς παίρναμε την εκδίκησή μας στο χημείο, μια ειδικά διασκευασμένη αίθουσα, όπου, υποτίθεται, υπήρχαν «όργανα» για πειράματα, ώστε να καταλάβουμε καλύτερα τη Χημεία. Οργανα μεν υπήρχαν, αλλά ήταν όλα χαλασμένα. Με αποτέλεσμα, μια φορά, ο ταλαίπωρος «φυσικός» μας να προκαλέσει μια έκρηξη, μίνι μεν, ικανή όμως να μας κάνει να ξεσπάσουμε σε τρανταχτά γέλια! Τελικά, η ανεξήγητη επιμονή του να μας κάνει ένα συγκεκριμένο «πείραμα» του είχε κοστίσει, θυμάμαι, τρία κοστούμια. Και το πείραμα δεν έγινε ποτέ... Παρ' όλο το ξύλο που τρώγαμε από τους καθηγητές μας, δεν πάθαμε απολύτως τίποτα, κανένας μας. Εδώ που τα λέμε, κι εμείς, μεταξύ μας, όλο ξύλο παίζαμε. Βγαίναμε στο διάλειμμα, υποτίθεται, για να πάρουμε αέρα και να... ξεκουραστούμε, κι εμείς τρέχαμε στο σκάμμα και πλακωνόμασταν. Ο πιο ζόρικος της Γ' τάξης (δηλαδή της σημερινής Α' Γυμνασίου) ήταν ο Σταύρος ο Ψυχάρης, ο σημερινός εκδότης του «Βήματος»: Πού τον έχανες, πού τον έβρισκες, όλο και κάποιο συμμαθητή του σάπιζε στο ξύλο. Η φήμη του διαδόθηκε γρήγορα κι άρχισαν να τον αποφεύγουν, ακόμα και τα μεγαλύτερα παιδιά. Α! Εκτός από τον «φυσικό» μας, ακόμα ένας καθηγητής μας είχε πέσει θύμα του καθηκόντος: ο γυμναστής μας, Μπεζαντές το όνομα. Την ώρα της γυμναστικής, αντί να μας κάνει λίγη «σουηδική» και, μετά, να μας δίνει μια μπάλα να κοπανιόμαστε, είχε τη φαεινή ιδέα να μας μάθει αγωνίσματα στίβου! Τη μια φορά πήρε ένα ακόντιο, το ζύγιασε καλά και πηδώντας σαν μπαλαρίνα, με το κοστούμι του πάντα και τη γραβάτα, το πέταξε τόσο μακριά, που το 'φτασε ώς το προαύλιο του (διπλανού μας) Δημοτικού σχολείου, από το οποίο η αυλή του δικού μας χωριζόταν με κάγκελα. Ο χαμός! Οι πιτσιρικάδες και οι πιτσιρίκες του Δημοτικού έβαλαν τα κλάματα και με το δίκιο τους -το 'παν στο διευθυντή κι εκείνος, μια και δυο, ήρθε στο γυμνασιάρχη μας, τον Δημόπουλο. Αγριεμένος, που λέτε, ο Δημόπουλος, κατέβηκε στην αυλή και μας ρώτησε αργά αργά και με απειλητικό τόνο:

-Ποιος -πέταξε-το ακόντιο-στο Δημοτικό; Τι-θα γινόταν-αν-σκότωνε-κάποιο παιδί; Ε;

-Ε, ε, εγώ, κύριε γυμνασιάρχα - ψέλλισε ο γυμναστής μας, κι εμείς μόλις και μετά βίας δεν σκάσαμε στα γέλια. Ηταν αξιολύπητος.

Εκεί που έγινε, όμως, ο χαμός, ήταν όταν ο Μπεζαντές πήγε να μας διδάξει... άλμα εις μήκος. Πήρε φόρα - με το κοστούμι πάντα-, πάτησε σε μια νοητή «βαλβίδα», γλίστρησε κι έπεσε κακήν κακώς στο σκάμμα! Ευτυχώς γλίτωσε μ' ένα απλό λουμπάγκο, αρκετό όμως για να τον κρατήσει 15 μέρες στο σπίτι του. Φυσικά, από τα γέλια, εμείς κάναμε καινούργιο συκώτι...

* Ο κ. Μένιος είναι σκύλος, ημίαιμος, πανέμορφος αν και σιτεμένος -ο γλυκός μου- και περίεργος. Ερχονται φορές που νομίζει ότι είναι... εγώ! Και γράφει πράγματα που μ' έχει ακούσει να τα λέω σε ανύποπτο χρόνο, λες και τα 'χει ζήσει ο ίδιος. Πολύ περίεργος σκύλος...

Ενα καλό «Καταφύγιο»

Δύο χρόνια πάλευε το ΚΑΖ (Καταφύγιο Αδέσποτων Ζώων) της Γλυφάδας για να μπορέσει να στήσει το καταφύγιό του στο Μαρκόπουλο Μεσογαίας. Με κόπο συγκεντρώθηκαν τα χρήματα και με ιδρώτα βγήκαν οι άδειες ίδρυσης και λειτουργίας του. Ετσι, λειτουργεί πια νόμιμα και... χωρίς φόβο, κάνοντας στειρώσεις και προσφέροντας θεραπεία σε ασθενή και τραυματισμένα ζωάκια.

Πρόσφατα, μάλιστα, απέκτησε και αυτοκίνητο, δωρεά του αγγλικού σωματείου RSPCA (κλάδος του Μπέντφορσαϊρ), ενώ, χάρη σε προσφορά φίλου του σωματείου, εξοπλίστηκαν πλήρως το γραφείο, η οικία του φύλακα και η αίθουσα αναμονής.

Βέβαια, υπήρξαν και αναποδιές. Τέλη του περασμένου Μαρτίου παραφύσηξε και πήρε τη μισή στέγη του κτιρίου των ζώων. Επιδιορθώθηκε. Λίγο μετά χάλασε η αντλία της γεώτρησης -φτιάχτηκε κι αυτή. Εκεί που λένε «δόξα σοι ο Θεός», άντε πάλι «βόηθα Παναγιά». Ετσι, όμως, είναι αυτά τα πράγματα. Σύμφωνα με τους ανθρώπους του, το Καταφύγιο, για να λειτουργήσει σωστά, χρειάζεται 6.000-7.000 ευράκια το μήνα. Γι' αυτό κι έχουν βγει στη γύρα, μια και η εθελοντική προσφορά (σε χρόνο) δεν αρκεί από μόνη της.

Ετσι, θέλουν να ευχαριστήσουν τα σωματεία RSPCA, GAWF και Marchig Welfare Animal Trust, την εταιρεία Primus που καλύπτει με τροφές μέρος των τρεχουσών αναγκών και τα καταστήματα Body Shop, Pet Stop, στη Ν. Ερυθραία, και το βιβλιοπωλείο Πρωτοπορία, που φιλοξενούν τους κουμπαράδες τους. (Για όσους θα ήθελαν να συνδράμουν το Καταφύγιο με τον οβολό τους, υπάρχει ειδικός λογαριασμός στην Alpha Bank στο όνομα «Καταφύγιο Αδέσποτων Ζώων»: Δώστε τα στοιχεία σας για να σας σταλεί απόδειξη!)

* Χάθηκε, στα Αμπελάκια Αλίμου, μικρόσωμος άσπρος-καφετής σκύλος. Τηλ.: 6942-462910.

ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ

Οπως κάνουν κάθε χρόνο οι εφημερίδες την ανασκόπηση της χρονιάς, έτσι και ο ΚΥΡ μας -ο Γιάννης Κυριακόπουλος, κατά κόσμον- κάθε τέτοιες μέρες κυκλοφορεί το «Ημερολόγιό» του. Που, στην πραγματικότητα, είναι μια -κατά ΚΥΡ- ανασκόπηση της χρονιάς που φεύγει. Τα, κλασικά πια, ανθρωπάκια του, εμείς δηλαδή, σχολιάζουν τα θέματα και τα γεγονότα που συζητήσαμε τους τελευταίες 12 μήνες. Αλλοτε με σκέτο κι άλλοτε με μαύρο χιούμορ. Παράλληλα -δύο σ' ένα- το άλμπουμ του ΚΥΡ είναι κι ένα ευρύχωρο και χρηστικό ημερολόγιο, ευπρόσδεκτο, άρα, δώρο για κάθ' έναν που έχει πράγματα να σημειώνει σ' αυτό κάθε μέρα του χρόνου. Μια προσεγμένη -ως συνήθως- έκδοση (Καστανιώτης) που τιμά και αυτόν που την προσφέρει και αυτόν που τη δέχεται.

Ο Στάθης -ο Στάθης μας- ήρθε στην «Ε» πριν από 5 χρόνια και εγκαταστάθηκε στο «γραφείο » μας, στο δωμάτιο δηλαδή που στέγαζε ώς τότε τον Γιώργο Βότση, την Ολγα Μπακομάρου κι εμένα. «Ξεναγός» του τις πρώτες μέρες ήταν ο Γιάννης ο Τριάντης, που φρόντισε να «τακτοποιηθεί» καλά ο Στάθης για ν' αρχίσει να δημιουργεί τους «ναυτίλους» του. Σκίτσα και κείμενα, θυμωμένα τις καθημερινές και χαλαρά τα Σάββατα, ωραίος τύπος ο Στάθης. Διότι θυμώνει -και μ' αρέσουν αυτοί που θυμώνουν και δεν «στρογγυλεύουν» τα πράγματα. Τώρα, ο Στάθης έβγαλε ένα άλμπουμ με κάποια -επιλεγμένα- σκίτσα και κείμενά του. Τα εξέδωσε σε μια ωραία έκδοση η «Ε». Είναι αυθεντικά -δηλαδή, όπως γράφτηκαν, τότε που γράφτηκαν όχι ρετουσαρισμένα. Αξίζει να τα 'χει κανείς, να τα θυμηθεί. Πολλά απ' αυτά είναι σαν να γράφτηκαν σήμερα...