Βρίσκεστε στο παλαιό site του www.enet.gr

Το www.enet.gr άλλαξε.

Το Web site της Ελευθεροτυπίας και της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας άλλαξε και βρίσκεται στη διεύθυνση www.enet.gr.

Στο παρόν site βρίσκεται μόνο το αρχείο των εκδόσεων από τις αρχές του 2001 ως και τις 30 Μαρτίου 2009.

μέσα & media

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΞΑΝΘΑΚΗ

Συχνότητες: Εκδοση του Ινστιτούτου Οπτικοακουστικών Μέσων.

ΘΥΜΑΣΤΕ μια φορά κι έναν καιρό που ήταν τζάμπα η «SportDay», τώρα ετοιμαστείτε να ζήσετε ανάλογες μέρες: μια ημερήσια δωρεάν αθλητική εφημερίδα ετοιμάζεται για την περιοχή της πρωτεύουσας, με πρώτη ημέρα κυκλοφορίας την 30 Αυγούστου, ατάκα με την έναρξη του πρωταθλήματος. Θα κυκλοφορεί 5 ημέρες την εβδομάδα, με 24 σελίδες ταμπλόιντ, όνομα ξενόγλωσσο και τιράζ κοντά στα 50.000 φύλλα. Η ομάδα που την ετοιμάζει διαθέτει εμπειρία από το χώρο, συν ισχυρούς υποστηρικτές. Παρεμπιπτόντως, στο χώρο των εξειδικευμένων free εκδόσεων σκοπεύει να δραστηριοποιηθεί και η νεοσύστατη Platform 8.

ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΜΙΛΑΜΕ, όμως, για το χώρο των αθλητικών media, να σημειώσουμε ότι εδώ και μερικές ημέρες κυκλοφορεί με την τσέπη γεμάτη ο Κώστας Κυριακόπουλος (ή όπως αλλιώς τον λένε αυτόν τον άνθρωπο...), του πάλαι ποτέ κραταιού συγκροτήματος Sportime. Σε όσους ρωτούν, απαντά ότι πούλησε την εταιρεία Impatatour Α.Ε., στην οποία, ως γνωστόν, είχαν ενοικιασθεί οι τίτλοι του Sportime και της Αθλητικής Ηχούς. Με το ποσό που έλαβε πάντως, δεν έσπευσε να πληρώσει τους ουκ ολίγους πιστωτές της Impatatour, αλλά εξόφλησε τους 5 δημοσιογράφους και τους 10 τεχνικούς του ραδιοφωνικού Sportime. Το γεγονός γεννάει υποψίες για ολοκλήρωση της εξαγοράς του σταθμού από τους «γνωστούς υπόπτους», αν και ο ίδιος ο Κ. Κυριακόπουλος επιμένει στις επαφές του με τους εργαζόμενους ότι πληρώνονται απ' αυτόν και όχι από τρίτους.

ΚΙ ΑΦΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ σε χωράφια του ραδιοφώνου, δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στο στόρι με τον City FM. Οπου ξαφνικά μας προέκυψε θέμα απομάκρυνσης 8 δημοσιογράφων και 4 παραγωγών (Β. Περάκης, Γ. Κουλουκάκος, Ν. Σταθούλης και Κ. Μιχαήλ) του σταθμού, με προσφορά της αποζημίωσής τους συν έναν μισθό για να αποχωρήσουν οικειοθελώς. Η πρόταση έγινε δεκτή με σχετική ψυχρότητα που μετατράπηκε σε θυμηδία όταν ακούστηκε από τη διεύθυνση ότι μπορεί να φεύγουν 12 αλλά στη θέση τους θα έρθουν άλλοι 23! Στη διαδρομή, βέβαια, προέκυψαν αντιδράσεις, προέκυψε ότι κάποιοι έχουν σύμβαση κλειστή ώς το 2009, προέκυψε ότι και σε κάποιους άλλους βασίζεται το μισό πρόγραμμα του σταθμού και επικράτησε σχετική αμηχανία. Εντέλει, από τους δημοσιογράφους αποχώρησε ο Γ. Τσαούσης, ενώ για τους υπόλοιπους ακούστηκαν αρκετές φορές οι φράσεις «μισό λεπτό, ρε παιδιά», «να το ξαναδούμε». Εξ ου και οι εργαζόμενοι ανέβαλαν δι' ολίγες ημέρες την συνέλευσή τους, που είχε προγραμματιστεί για την περασμένη Πέμπτη.

ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ, ανέτειλε και στην Ελλάδα ο αστερισμός του multi platform! Το οποίον στα μέρη μας σημαίνει ότι επιτυχημένες σειρές, ντοκιμαντέρ, τηλεταινίες και ό,τι τέλος πάντων πακετάρεται από το πρόγραμμα ενός καναλιού, θα αντιγραφεί σε ψηφιακούς δίσκους και θα λάβει την άγουσα για τα περίπτερα και τα βιβλιοπωλεία. Το χορό ανοίγει από φθινόπωρο το Mega, που σκοπεύει να τιμολογήσει τα προϊόντα αυτού του είδους όχι παραπάνω από 2 ευρώ έκαστον. Εννοείται ότι η πρωτοβουλία θα υποστηριχθεί σφόδρα από ΔΟΛ και Πήγασο κι ότι σημαντική θα είναι η παρουσία χορηγών. Η τεχνογνωσία είναι αμερικανική και ήδη δουλεύεται το σχετικό post production στο κανάλι.

MINIMAL: Το ωραιότερο σύνθημα για τις εκπτώσεις το είδα στον πεζόδρομο της Κτενά: «Οσα και εάν αγοράζεις, εγώ θα σε φαντάζομαι γυμνή»! * Περίμενε λίγο, αλλά τελικά το άρχισε το τζιχάντ η νέα διοίκηση της ΠΟΣΠΕΡΤ. Το θέμα δεν είναι τι θέλουν να κερδίσουν, αλλά ποιον προσπαθούν να καρατομήσουν. * Θετικά τα μηνύματα από τη συνάντηση του Γιάννη Αλαφούζου με την Ελεονώρα Μελέτη. Οχι για πρωινάδικο όμως, για αξιοποίηση σε άλλους τομείς, με συνακόλουθη αλλαγή του προφίλ της. * Παραλίγο να έχουμε θύματα την περασμένη Πέμπτη στον ΔΟΛ. Ηταν πολύ καυστικά τα οξέα... * Αποχώρησε από την εφημερίδα Metro ο διευθύνων σύμβουλος Κ. Στεργιόπουλος. Πληροφορίες τον θέλουν να μετακινείται (μαζί με την τεχνογνωσία των δωρεάν φύλλων...) σε υψηλή οργανωτική θέση στον Πήγασο. * Αμα θέλει η διευθύντρια (που φέρνει ετησίως τουλάχιστον 7 μύρια διαφημιστικά έσοδα στον όμιλο) να κοπεί το γυναικείο ένθετο, ποιος είναι αυτό, που θα της πει όχι; * Μετεγγραφή του Ευγ. Κατραβά από την Ανωση στην Ena Productions, που βγαίνει με αξιώσεις στην ελεύθερη αγορά. * Ετοιμη και η εταιρεία entertainment του πολύ υψηλά ιστάμενου τηλεοπτικού στελέχους. Και θα βγει στην αγορά προγραμμάτων και φορμά. * Μπορεί να μην το γυρίζει το σίριαλ για την ΕΡΤ ο Γ. Σμαραγδής, αλλά η δημόσια τηλεόραση θα χρηματοδοτήσει την ταινία που ετοιμάζει και το ντοκιμαντέρ που θα τη συνοδεύει.

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ κυκλοφορίες κυριακάτικων εφημερίδων στις 13 Ιουλίου: «Βήμα»: 187.720 (από 188.220 στις 6/7), «Πρώτο Θέμα»: 177.800 (178.120), «Καθημερινή»: 161.060 (129.260), «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία»: 138.700 (140.120), «Εθνος»: 111.510 (120.440), «Ελεύθερος Τύπος»: 74.330 (79.200), «Espresso»: 30.000 (27.790), «Ριζοσπάστης»: 16.370 (24.770), «Αδέσμευτος Τύπος»: 9.950 (10.480), «Απογευματινή»: 7.750 (7.990).

Οχι άλλα e-mails

Για φαντασθείτε το μισό λεπτό: Ενα ολόκληρο πρωινό στο γραφείο χωρίς ούτε ένα κουδούνισμα τηλεφώνου, ούτε ένα μπλινκ μπλινκ e-mail, ούτε καν μια σύσκεψη για το ξεκάρφωμα: Τίποτε απολύτως! Τέσσερις ολόκληρες ώρες άνευ περισπασμών. «Ησυχος Χρόνος», όπως τον βάφτισαν αυτοί που εμπνεύστηκαν το πρότζεκτ.

Και δεν μιλάμε για καμιά «εναλλακτική» επιχείρηση που συσκευάζει βιολογικές τροφές. Μιλάμε για μια γιγαντιαία εταιρεία, τον μεγαλύτερο κατασκευαστή τσιπ για κομπιούτερ παγκοσμίως. Τη φοβερή και τρομερή Intel, η οποία είδε και απόειδε με την κουλτούρα του info-νέφους και αποφάσισε να λάβει μέτρα δραστικά.

Δεν έχει και πολύ άδικο: Το 2000 κυκλοφορούσαν 15.100.000.000 (ναι, ναι, για δισεκατομμύρια πρόκειται) e-mails ημερησίως στο Διαδίκτυο. Επτά χρόνια αργότερα, ο αριθμός τους διογκώθηκε στα 97.300.000.000 e-mails και έκτοτε δεν σταματάει να ανεβαίνει. Αν υπολογίσει κανείς ότι οι ειδικοί κάθησαν και μέτρησαν πόσο χρειάζεται κανείς για να συγκεντρωθεί ξανά στη δουλειά του έπειτα από το τσεκάρισμα του ηλεκτρονικού του γραμματοκιβωτίου και βρήκαν ότι μπορεί να απαιτηθούν έως και 4 λεπτά, καταλαβαίνετε με τι συγκλονιστική απώλεια εργατοωρών έχουμε να κάνουμε.

Να ξαναγυρίσουμε, όμως, στον «Ησυχο Χρόνο», άλλως «Quiet Time», πείραμα που διαχειρίστηκε στην Intel ο ερευνητής της εταιρείας Νέιθαν Ζέλντες. Ολα ξεκίνησαν πέρυσι τον Σεπτέμβριο, όταν μπήκαν στο κόλπο γύρω στους 300 τεχνικούς υπολογιστών και μάνατζερ της εταιρείας. Ενα μήνα αργότερα, ακολούθησε το πρότζεκτ «Zero E-mail Friday» με άλλους 150 τεχνικούς υπολογιστών να αποφεύγουν την ηλεκτρονική αλληλογραφία μόνο τα πρωινά της Παρασκευής και να επικοινωνούν, όσο αυτό ήταν δυνατόν, μόνο πρόσωπο με πρόσωπο.

Τα αποτελέσματα; Οπως σημείωσε, προ ημερών, ο Ζέλντες, 45 % των συμμετεχόντων βρήκαν χρήσιμο τον «Ησυχο Χρόνο» και 71 % πρότεινε την επέκτασή του! Τα αντίστοιχα ποσοστά για τις «Zero E-mail Fridays» ήταν 29% και 60%.

Και τώρα; «Μέσα στον Αύγουστο», μας είπε μέσω κυβερνοδιαστήματος ο Ζέλντες, «θα παρουσιάσουμε τα αποτελέσματα σε διάφορα τμήματα της εταιρείας που ενδιαφέρονται να υιοθετήσουν το πρότζεκτ. Οι πρώτες ανεπίσημες απαντήσεις που έχω από τους κατά τόπους υπευθύνους είναι ενθαρρυντικές».

Πιστεύει, άραγε, ότι κι άλλες μεγάλες εταιρείες θα ακολουθήσουν το παράδειγμα της Intel; «Δεν είμαι προφήτης, αλλά είμαι σίγουρος ότι η δουλειά μας θα υποψιάσει αρκετό κόσμο. Το γεγονός ότι μια πασίγνωστη εταιρεία αναζητεί λύσεις για το info-νέφος θα βοηθήσει να πεισθούν οι μάνατζερ σε άλλες επιχειρήσεις ότι κάτι πρέπει να γίνει. Οσον αφορά στην παραγωγικότητα και στην ποιότητα ζωής των εργαζομένων, είναι σαφώς το μεγαλύτερο πρόβλημα. Ηρθε η ώρα, νομίζω, να του δώσουμε μια κατραπακιά!»

media

Μυστικά μιας φωτογραφίας

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΞΑΝΘΑΚΗ

Σινεμά δεν πήγαινε πια. Φρόντιζε επίσης να αποφεύγει τις κλειστές, θορυβώδεις αίθουσες. Στα μπεργκεράδικα έπιανε θέση με την πλάτη στον τοίχο, σε σημείο που μπορούσε εύκολα να ελέγχει την είσοδο. Πέρναγε νύχτες ολόκληρες κλεισμένος στην ντουλάπα του σπιτιού του, αγκαλιά με ένα μαχαίρι. Και ένα σπρέι γεμάτο με καθαριστικό για κομπιούτερ. Οι βαθιές εισπνοές του χημικού, τον βοηθούσαν να κοιμηθεί. Υπνο βαθύ, γεμάτο παραισθήσεις. Οπως και η ζωή του. Αμέτρητες φορές είχε βγει με το αμάξι απ' το δρόμο, γιατί φανταζόταν ότι ήταν σπαρμένος νάρκες.

Τον Οκτώβριο του 2005 αμπαρώθηκε στην οικία του, πυροβολώντας τους τοίχους. Φώναζε ότι τον είχαν περικυκλώσει οι Ιρακινοί, ήταν έτοιμοι να τον σφάξουν. Υστερα από 3 ώρες αστυνομικής πολιορκίας, παραδόθηκε. Οι εφιάλτες, όμως, δεν σταμάτησαν. Συνέχισαν να κυβερνούν τη ζωή του και τον πήραν οριστικά μαζί τους στις 28 Ιουνίου: Ο Τζόζεφ Ντουάιερ, 31 ετών, αμερικανός βετεράνος του πολέμου στο Ιράκ, άφησε την τελευταία του πνοή μέσα σ' ένα ταξί! Η νεκροτομή έδειξε υπερβολική δόση χαπιών και σπρέι...

Μία στιγμή, ένα δράμα

Μία ακόμα απώλεια πολέμου. Και λοιπόν; Τόσοι και τόσοι πρώην φαντάροι των ΗΠΑ κατέληξαν στα ναρκωτικά και στο θάνατο. Μόνο που η περίπτωση Ντουάιερ είναι ιδιαίτερη. Δεν πρόκειται για έναν τυχαίο βετεράνο του Ιράκ, αλλά για ένα εξαιρετικά προβεβλημένο πρόσωπο που έφτασε να συμβολίζει την «ανθρώπινη» πλευρά της εισβολής.

Πώς συνέβη αυτό; Ως εξής: *Στις 25 Μαρτίου 2003 το 7ο μηχανοκίνητο Σύνταγμα είχε διεισδύσει ώς το Μισκάμπ. Τις πρώτες πρωινές ώρες αντιμετώπιζε σποραδικές επιθέσεις ιρακινών από το κοντινό χωριό. Τη λύση την έδωσε η αεροπορία που ανέλαβε να βομβαρδίσει δικαίους και αδίκους.

*Ο φωτογράφος Γουόρεν Ζιν διηγείται τα υπόλοιπα: «Μόλις που είχα ανοίξει τα μάτια μου. Αρπαξα την κάμερα, βούτηξα το κράνος μου και το αλεξίσφαιρο γιλέκο και σύρθηκα έξω απ' το όχημα μεταφοράς προσωπικού. Είδα τις φλόγες να ζώνουν τους φοίνικες. Λίγα λεπτά αργότερα, εμφανίσθηκε από την κατεύθυνση του χωριού ένας άνδρας. Κράδαινε μια αυτοσχέδια λευκή σημαία. Ηταν ταραγμένος και είπε στους στρατιώτες ότι υπήρχαν τραυματίες στο χωριό που είχαν ανάγκη άμεσης ιατρικής βοήθειας. Φοβούμενος παγίδα, ο διοικητής τού απάντησε ότι έπρεπε από μόνοι τους να φέρουν τους τραυματίες».

*Ο άνδρας έφυγε. Πέρασαν λίγα λεπτά και εμφανίσθηκε πάλι τρέχοντας, με ένα τετράχρονο αγόρι στην αγκαλιά, τον Αλί Σατάρ. «Ο Αλί ήταν γυμνός από τη μέση και κάτω και το αριστερό του πόδι ήταν τυλιγμένο με ένα μαντύλι βουτηγμένο στο αίμα. Οπως έτρεχε προς το μέρος μου ο άνδρας, άρχισα να τραβάω φωτογραφίες. Εξαφνα, ένας νοσοκόμος έτρεξε προς τον Ιρακινό και πήρε το τραυματισμένο παιδί στην αγκαλιά του.

*»Ο νοσοκόμος ήταν ο Ντουάιερ. Οπως άρχισαν και οι δυο να απομακρύνονται, συνέχισα να φωτογραφίζω. Σκεφτόμουν: "Μακάρι να πέτυχα την εστίαση, να πέτυχα το φως, Θεούλη μου, Γουόρεν μην τα κάνεις μαντάρα!". Ηξερα ότι είχα μπροστά μου μια στιγμή που έπρεπε να τη δει ο κόσμος όλος. Μια στιγμή αμερικανικού ηρωισμού, αμερικανικής αφοσίωσης στην ανάγκη να σωθεί ένας λαός, να σωθούν ζωές».

*Η φωτογραφία του Γουόρεν Ζιν (ήταν ενσωματωμένος στην εισβολή ως φωτορεπόρτερ των «Army Times») έκανε το γύρο της υφηλίου και κατέληξε πρωτοσέλιδο στην «USA Today», την μεγαλύτερη εφημερίδα των ΗΠΑ.

*Ο Ντουάιερ έγινε διάσημος. Οταν τέλειωσε η τρίμηνη θητεία του στο Ιράκ, τον δέχθηκαν στην πατρίδα με ενθουσιασμό. Η προσωπολατρία τού προκάλεσε αμηχανία. «Για να λέμε την αλήθεια, ντράπηκα λίγο», έλεγε. «Οταν ήμουν στο Ιράκ, είδα ένα σωρό ηρωικές πράξεις. Το ενσταντανέ με έκανε να ξεχωρίσω, αλλά δεν ήμουν μόνος μου, ήμασταν μια ομάδα ενωμένη σε μια μάχη».

Μια ομάδα με ψυχικές απώλειες. Σύμφωνα με έρευνα του υπουργείου Αμύνης, σχεδόν ένας στους 6 φαντάρους που επιστρέφουν απ' το Ιράκ υποφέρει από σύνδρομο μετατραυματικού στρες. Ενα ποσοστό που κυμαίνεται από 23 έως 40% τυγχάνει ιατρικής βοήθειας και οι υπόλοιποι αντιμετωπίζουν μόνοι τους δαίμονες.

*Οπως ο Τζόζεφ Ντουάιερ. Για λίγο καιρό μετά την αποστράτευσή του, διατήρησε επικοινωνία με τον Ζιν. Την 1η Αυγούστου 2004, του έστειλε ένα τελευταίο e-mail. Σημείωνε εκεί για το περιστατικό: «Ηταν ένα απ' σπουδαιότερα πράγματα που έκανα ποτέ. Εύχομαι να αισθάνεσαι κι εσύ το ίδιο».

Η κατάρα του πολέμου

Πώς αισθάνεται ο Ζιν; Το έγραψε την περασμένη Κυριακή στην «Washington Post»:

«Εκείνες τις μέρες, η φωτογραφία του Τζόζεφ αντιπροσώπευε την ελπίδα. Την ελπίδα ότι οι φαντάροι μας βοηθούσαν τον κόσμο. Την ελπίδα ότι φαντάροι όπως ο Τζόζεφ νοιάζονταν πάνω απ' όλα για την ανθρώπινη ζωή. Τώρα, όμως, όταν την κοιτάω, δεν μου βγάζει καμιά ελπίδα η φωτογραφία. Καταλαβαίνω τώρα ότι τόσοι και τόσοι φαντάροι αντιμετωπίζουν σωματικά και ψυχικά προβλήματα και γι' αυτούς η ελπίδα μεταμορφώθηκε σε απελπισία. Κι αυτό νομίζω συνέβη στον Τζόζεφ Ντουάιερ. Δεν μπόρεσε ποτέ ν' αφήσει πίσω του τα πεδία των μαχών...».