Ελευθεροτυπία - Τι είχε πει ο Πάτρικ Μποντουέν στη συνέντευξή του στην «Ε»

**Πώς αποφασίσατε ν' ασχοληθείτε με την περίπτωση του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου;

**«Εδώ και μερικά χρόνια διεξάγεται στη Γαλλία ολόκληρη καμπάνια υπέρ του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου, στην οποία συμμετέχουν οργανώσεις Υπεράσπισης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Ταυτόχρονα, η Διεθνής Ομοσπονδία των Ενώσεων Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, της οποίας έχω διατελέσει πρόεδρος, έχει επίσης ασχοληθεί με την περίπτωση του Γιωτόπουλου.

Φυσικά, όπως πάντα, προσπαθούμε κατ' αρχήν να επαληθεύσουμε τις πληροφορίες που διαθέτουμε με διάφορους τρόπους: είτε με τη συνδρομή των τοπικών Ενώσεων, στη συγκεκριμένη περίπτωση με τις ελληνικές, είτε με τα στοιχεία της δικογραφίας που μπορούμε να πάρουμε ώστε να τα εξετάσουμε, είτε, τέλος, συναντώντας και τους συνηγόρους. Είχα την ευκαιρία να συναντήσω προσωπικά τον Αντουάν Κοντ, που είναι ένας από τους συνηγόρους του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου. Εξετάζοντας έστω και επιφανειακά τα στοιχεία της δικογραφίας που μπορεί κανείς να έχει στη διάθεσή του, "βγάζει μάτι" ότι δεν πρόκειται για δίκαιη δίκη. Είναι μια δίκη που δεν εξελίσσεται καν υπό φυσιολογικές συνθήκες, υπό δίκαιες συνθήκες, από την αρχή μέχρι και το τέλος της αλυσίδας.

Αρχή της αλυσίδας είναι οι καταθέσεις. Καταθέσεις που πάρθηκαν από ανθρώπους που διώκονταν, κατηγορούνταν, που αποσπάστηκαν είτε υπό απολύτως παράνομες συνθήκες είτε υπό απολύτως απαράδεκτες σωματικές και ψυχολογικές πιέσεις. Επομένως είναι μια δικογραφία η οποία εξ αρχής σχηματίστηκε με απόλυτα παράνομο τρόπο. Θα έλεγα ότι αυτό είναι μια μέθοδος που χαρακτηρίζει κάτι το οποίο ονομάζουμε "δικαιοσύνη δικτατορίας". Με άλλα λόγια, συλλέγουμε τις ομολογίες, αποσπούμε τις ομολογίες και μετά λέμε "ορίστε, ελάτε, δεν υπάρχει τίποτα άλλο να δείτε, η δικογραφία σχηματίστηκε". Ετσι λοιπόν, ό,τι και να προκύψει εκ των υστέρων, δεν έχει πλέον κανένα ενδιαφέρον. Επομένως, μας δόθηκε η αίσθηση μιας δικογραφίας η οποία ήταν, για ακόμη μία φορά, ηθελημένη και κλεισμένη από πριν.

Μετά, εάν κοιτάξουμε τη συνέχεια της διαδικασίας, στην πρώτη δίκη είχαμε και εκεί την ευκαιρία να καταγγείλουμε μια σειρά ανωμαλιών και παρατυπιών μιας διατεταγμένης Δικαιοσύνης, ενός δικαστηρίου χωρίς ενόρκους, που αποτελούνταν κυρίως από δικαστικούς που είχαν διοριστεί την εποχή της δικτατορίας, το οποίο σε καμία στιγμή δεν επέτρεψε πραγματικά την άσκηση των δικαιωμάτων της υπεράσπισης, πράγμα που σαφώς καταγγέλθηκε από τους συνηγόρους των κατηγορουμένων και το οποίο οδήγησε αδιακρίτως σε επιβολή αδιανόητων καταδικαστικών ποινών. Ειδικά για τον Γιωτόπουλο η ποινή ήταν 21 φορές ισόβια».

**Ποια είναι η γνώμη σας για τη διαδικασία στο Εφετείο;

**«Προς το παρόν εξετάζουμε τη συμπεριφορά του δικαστηρίου, όπου φαίνεται καθαρά ότι οι αρχές και οι κανόνες μιας δίκαιης δίκης δεν γίνονται σεβαστοί. Η δεύτερη παρατήρηση, πέραν από αυτή της έλλειψης σεβασμού, αν κοιτάξουμε για παράδειγμα την περίπτωση του Γιωτόπουλου, είναι ότι μας εντυπωσιάζει το κενό της δικογραφίας αναφορικά με την προσωπική του ευθύνη, με την άμεση εμπλοκή του σε τρομοκρατικές πράξεις. Στην ουσία υπάρχει κενό ως προς αυτό για το οποίο τον κατηγορούν, τη στιγμή που ανέκαθεν αρνείτο οποιαδήποτε συμμετοχή στις τρομοκρατικές αυτές πράξεις. Θα μου πείτε ότι αυτός δεν είναι ικανός λόγος, ωστόσο αποτελεί μια ένδειξη.

Από τη στιγμή, λοιπόν, που αρνείται οποιαδήποτε συμμετοχή, οι κατήγοροι, από την πλευρά τους, θα έπρεπε ν' αποδείξουν τη συμμετοχή του σε τρομοκρατικές ενέργειες. Επαναλαμβάνω ότι μας συγκλονίζει το κενό της δικογραφίας, αφού οι κατήγοροι δεν καταφέρνουν να αντικρούσουν την ξεκάθαρη γραμμή που υπερασπίζεται ο Γιωτόπουλος.

Είτε λοιπόν εξετάσουμε τη δίκη υπό το πρίσμα τής μη τήρησης των κανόνων της δίκαιης δίκης είτε υπό το πρίσμα μιας δικογραφίας αντικειμενικά κενής περιεχομένου, ως προς ό,τι θα μπορούσε να βαρύνει τον Γιωτόπουλο, έχουμε την αίσθηση μιας δίκης που έγινε εκ των προτέρων, που συμφωνήθηκε εκ των προτέρων, μιας δίκης για την οποία δεν αξίζει τον κόπο να σπαταλήσουμε μακροχρόνιες διαδικασίες, αφού οι καταδίκες είναι δεδομένες από τη στιγμή της έναρξης».