Ελευθεροτυπία - Αμαρτίαι γονέων φυλακίζουσι τέκνα

- Τα τατουάζ, τι σημαίνουν Γιώργο;

**Γιώργος (16 χρόνων, έγκλειστος στις φυλακές ανηλίκων Αυλώνα): «Είναι της φυλακής... Στο δάχτυλο ο σταυρός με την παράλληλη γραμμή στη βάση του σημαίνει: αδιόρθωτος... Ξέρεις, πέφτω στα ίδια και στα ίδια, δεν μπορώ να ξεφύγω από την παρανομία, τις σφαίρες και την πρέζα. Στα χέρια μου τα σχήματα δεν έχουν εικόνα, λέγεται τράιμπαλ, δηλαδή ανακατεμένη ζωή. Δείχνουν το χάος και το σκοτάδι της φυλακής. Στον ένα καρπό έχω τα ρωσικά αρχικά COC. C:σούκι=οι μπάτσοι, Ο:αντιέλι=μας πήραν, C:σφαμπόντα=την ελευθερία μας...».

Η ανατομία της ψυχής 32 εγκλείστων στον Αυλώνα καταγράφεται με συγκλονιστικές μαρτυρίες από επιστημονική ομάδα του Παντείου Πανεπιστημίου. Τα λένε όλα: για τις αιτίες που τους οδήγησαν μέσα στην τούφα (στη φυλακή δηλαδή), για τους νόμους της φυλακής, «σκληρούς για παιδιά» και για τη μηδενική ανοχή της κοινωνίας μας να τους δεχθεί, αφού αποφυλακισθούν.

Η έρευνα άρχισε το Μάρτιο του 2006, από τους καθηγητές Αντ. Μαγγανά, Γρ. Λάζο, ενώ το πρωτογενές υλικό συγκέντρωσε με συνεντεύξεις η δόκτωρ Δέσποινα Σβουρδάκου.

Οι αρχηγοί και τα «λεκένια»

Τα παιδιά που της μίλησαν είναι ηλικίας 14-16 χρόνων, καταδικασμένα για διακίνηση και χρήση ναρκωτικών, ληστείες με φόνο ή χωρίς, αλλά και ανθρωποκτονίες. Και τα είπαν όλα... Τα βιώματά τους, τη μαγκιά που τους πουλάνε κάποιοι μέσα στη φυλακή, την αργκό που χρησιμοποιούν, τα τατουάζ και τα σύμβολά τους. Κυρίως, όμως, είπαν για τη ζωή τους πριν μπουν εκεί μέσα. Ζωή με αλκοολικούς γονείς, με πολύ ξύλο.

Η καθημερινότητα των εγκλείστων στον Αυλώνα φαίνεται να έχει βελτιωθεί. Οι έλεγχοι για τα ναρκωτικά έχουν ενταθεί, οι εξεγέρσεις έχουν μειωθεί και οι τσαμπουκάδες είναι πλέον λιγότεροι. Οχι, πάντως, ότι δεν υπάρχουν οι αρχηγοί, που έχουν ο καθένας τους το «λεκένι», το παιδί για όλες τις δουλειές. Κάποιες φορές, βέβαια, αυτό το παιδί είναι και ο ρουφιάνος της διοίκησης...

**Ανήλικος αλλοδαπός εξομολογείται: «Η φυλακή έχει νόμους και εμείς τους τηρούμε, πληρώνουμε σκληρά τα λάθη μας και όταν βγούμε πληρώνουμε ακόμα περισσότερο. Είναι ένας κύκλος που ποτέ δεν αλλάζει, δεν μπορούμε να βγούμε από μέσα και απλά πηγαίνουμε χωρίς να ξέρουμε πού, γνωρίζουμε όμως καλά το τέλος: τα κάγκελα!».

**Καθημερινά οι περισσότεροι από αυτούς πηγαίνουν σχολείο, κάνουν γυμναστική, βλέπουν τηλεόραση. Ποιοι είναι οι εχθροί τους; Κυρίως η αδράνεια. Ετσι, όπως ομολογούν οι ίδιοι, «προσπαθούν να δημιουργήσουν αφορμές για να περνάει η ώρα»...

**Οι περισσότεροι προσπαθούν να επιβληθούν με τη μαγκιά. «Στην αρχή», εξομολογείται άλλος ανήλικος, «ήταν άσχημα. Σε στριμώχνουν για να σε ψαρώσουν. Τώρα είναι ήσυχα, από τότε που άλλαξε η διεύθυνση και ο αρχιφύλακας...». Αλλος λέει: «Εχω κάνει και 3,5 χρόνια Κορυδαλλό... Κελιά με πολλά άτομα, κοινά μπάνια, καταλαβαίνεις τι γίνεται...».

Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι αιτίες που, παιδιά ακόμα, οδηγούνται στη φυλακή φαίνεται ότι είναι η ενδοοικογενειακή βία, ο αλκοολισμός των γονιών, η φτώχεια, το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο.

**Ο Δ.Ε., βαρυποινίτης, αναφέρεται στην οικογενειακή του κατάσταση: «Η μητέρα μου είναι αλκοολική, τώρα πιστεύω ότι θα πίνει ακόμα περισσότερο. Ο πατέρας μου άνοιγε την πόρτα και έφευγε. Αυτή του πετούσε αντικείμενα, φώναζε και αρκετές φορές τού είχε τραβήξει μαχαίρι. Οταν έλειπε ξεσπούσε πάνω μου. Εχω φάει πολύ ξύλο, μου έχει ρίξει βάζο στο κεφάλι, με έδερνε με ζωστήρα, με ξύλινα ραβδιά και προσπαθούσε πολλές φορές να με μαχαιρώσει. Χάλια κατάσταση στο σπίτι. Η μητέρα μου πίστευε πως την απατάει ο πατέρας μου...».

**Ο Σ.Τ., καταδικασμένος για ανθρωποκτονία από πρόθεση, παραπονείται: «Ο πατέρας, αλκοολικός, δούλευε οικοδόμος. Γύριζε στο σπίτι, τσακωνόταν με τη μητέρα και μετά μας χτυπούσε και έβριζε. Στα 7 μου έφυγε τελείως, ωραίος πατέρας, ε;».

Αλκοολισμός-ναρκωτικά

**Ο Παναγιώτης, καταδικασμένος για εκβιασμούς, διακίνηση ναρκωτικών και όπλων, κατηγορεί τον πατέρα του: «Είναι αλκοολικός, πίνει 4 μπουκάλια την ημέρα. Η μαμά μεγαλώνει παιδιά, όμως ατύχησε, πήρε τον πατέρα μου και τη χτυπούσε αλύπητα... Η μητέρα μου έχει χάσει παιδί από το ξύλο».

**Ο Β.Α., βαρυποινίτης, μιλάει για το σχολείο, που δεν του άρεσε: «Τα παράτησα όλα, σχολείο, σπίτι, μάνα και έφυγα. Την έκανα για να μη βλέπω και να μην ακούω. Περιπλανιόμουνα και οι παρέες μου ήταν το σπίτι μου. Ενας μεγαλύτερος ήταν δίπλα μου και μου έδειξε τη δουλειά».

**Πώς μπορεί, όμως, ένας ανήλικος να οδηγηθεί στο φόνο; Το αποκαλύπτει ένας καταδικασμένος για ανθρωποκτονία: «Μπήκα στον Κορυδαλλό το 1995, ήμουν 14,5 χρόνων... Σε κάποιο καβγά πήγα να βοηθήσω τον κολλητό μου. Από τα 10 άτομα που μπλεχτήκαμε στον καβγά κανένας δεν πήρε την ευθύνη! Μόνο εγώ, τον σκότωσα και έφαγα ισόβια».

Μόνο ένας στους πέντε ανήλικους καταφέρνει να ξεφύγει. Η ετικέτα του εγκληματία και ο κοινωνικός αποκλεισμός τούς αφήνει στο περιθώριο.

**Ο 19χρονος Σ.Κ. παραπονιέται: «Παίρνω τηλέφωνο και μου το κλείνουνε. "Φύγε από δω ρε φυλακισμένε", δεν με αναγνωρίζει κανείς. Και εγώ όποτε παίρνω άδεια δεν τηλεφωνώ σε κανέναν. Βγαίνω μόνος μου. Προσπαθώ να γνωριστώ με καινούριους γνωστούς, όχι φίλους, φίλοι δεν υπάρχουν. Το πρώτο πράγμα που τους λέω, πάντως, είναι ότι είμαι φυλακισμένος και ότι έχω κάνει ανθρωποκτονία».