Ελευθεροτυπία - Τα αστέρια του 2007

Πήχτωσε το βράδυ. Λιγόστεψε κι ο αχός από τα κυπαρίσσια. Ανάψανε οι λαμπάδες τ' ουρανού. Ολα ήταν γάλα γάλα λουλακί και σπίθες. Το ποτάμι μουρμούριζε μες στον ύπνο του κρυφά παραμιλητά. Το παιδί κείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκε ολόκληρο το βράδυ. Εγραψε το πιο πικρό, το πιο μεγάλο του παραμύθι. Την αυγή ξεκίνησε. Ηταν παρηγορημένο. Είχε καταφέρει όλη τη νύχτα να μετρήσει τ' άστρα. Να τα μετρήσει όλα σιγά σιγά ένα ένα Ολα. Και τα βρήκε σωστά».

«Ενα παιδί μετράει τ' άστρα», Μ. Λουντέμης

Στη διαστημική μας γειτονιά δεν είναι μόνο η Σελήνη, οι πλανήτες και οι δορυφόροι που βλέπουμε τα βράδια όταν είναι ξάστερος ο ουρανός, όταν σβήνουμε την τηλεόραση και τον υπολογιστή, όταν αφήνουμε το βλέμμα μας να χαθεί στο απέραντο φυσικό πλανητάριο, όταν από το παράθυρο αντικρίζουμε το άπειρο κοιτάζοντας τις φωτεινές κηλίδες, διάσπαρτες στο μαύρο βελούδο. Ο χάρτης του ουρανού πάντοτε χρησίμευε στον προσανατολισμό των ταξιδιωτών, στο ονειρικό ταξίδι, στην απαλλαγή από τη μονοτονία των τοπίων του μικρόκοσμού μας.

Η ανάγκη να κοιτάς ψηλά στον έναστρο ουρανό -καμιά σχέση με το star system- μας βοηθά να συνειδητοποιήσουμε τη λαμπρότητα των αστεριών, τις συγκινήσεις της έκπληξης, τη δυνατότητα ονειροπόλησης, το σημείο φυγής από μια αβάσταχτα επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα. Ο άνθρωπος από τους αρχαιότατους χρόνους, μέχρι και σήμερα ακόμη, έχει συνυφασμένη τη ζωή του με τα ουράνια σώματα και τα αστρονομικά φαινόμενα. Ποια να είναι άραγε η φύση των άστρων αυτών; Γιατί λάμπουν;

Για τα δέκα αστέρια του 2007 δεν χρειάζονται ραδιοτηλεσκόπια, διαστημοσυσκευές και λεξικά αστρονομίας. Είναι συνάνθρωποί μας στους οποίους η χρονιά που φεύγει επιφύλαξε μόνο ευχάριστες εκπλήξεις. Το όνειρό τους έγινε πραγματικότητα. Ελαμψαν με τη δράση τους και τα κατορθώματά τους.

Μια 30χρονη που μέσα στην ατυχία της βρήκε μόσχευμα, ένας μαθητής που συμμετείχε σε Ολυμπιάδα Αστρονομίας, μια βιολόγος βραβευμένη από την Ακαδημία, ένας 58χρονος που αποφυλακίστηκε, 28 μαθητές της Ε' Δημοτικού που πρώτευσαν σε παγκόσμιο διαγωνισμό νουβέλας, ο δήμαρχος ενός αιγαιοπελαγίτικου νησιού με αειφορική ανησυχία, η μαμά της Μελίτας, μια εθελόντρια στα καμένα της Πελοποννήσου, μια 27χρονη που διαπρέπει στο Χόλιγουντ, μια φοιτήτρια της Ιατρικής που κέρδισε στο Deal. Ολοι τους στο γαλαξιακό στερέωμα του 2007, αν μη τι άλλο λάμπουν από ευτυχία

* ΜΑΘΗΤΗΣ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΕ ΣΤΗΝ ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑΣ * ΒΙΟΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΒΡΑΒΕΥΤΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΙΑ

* ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΒΡΗΚΕ ΜΟΣΧΕΥΜΑ * ΕΝΑΣ 58ΧΡΟΝΟΣ ΠΟΥ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΤΗΚΕ * 28 ΜΑΘΗΤΕΣ ΠΟΥ ΑΡΙΣΤΕΥΣΑΝ ΣΕ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΝΟΥΒΕΛΑΣ * ΕΝΑΣ ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΠΟΥ ΒΡΑΒΕΥΤΗΚΕ * ΜΙΑ ΝΕΑ ΜΗΤΕΡΑ * ΜΙΑ ΕΘΕΛΟΝΤΡΙΑ ΣΤΑ ΚΑΜΕΝΑ ΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ

* ΜΙΑ 27ΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΠΟΥ ΔΙΑΠΡΕΠΕΙ ΣΤΟ ΧΟΛΙΓΟΥΝΤ * ΜΙΑ ΦΟΙΤΗΤΡΙΑ ΠΟΥ ΚΕΡΔΙΣΕ 260.000 ΣΕ ΤΗΛΕΠΑΙΧΝΙΔΙ

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΒΙΔΑΛΗ

«Το 2007 μού έδωσε πίσω τη ζωή που έχασα πριν από έξι χρόνια, όταν ένα αυτοκίνητο με χτύπησε και ένα δεύτερο με παρέσυρε, αφήνοντάς με σε κώμα τέσσερις μήνες».

Είναι τα λόγια της Κατερίνας Βιδάλη, η περιπέτεια της οποίας ξεκίνησε το 2001, όταν στην επιστροφή από τη βραδινή της βόλτα συνέβη το ατύχημα που την οδήγησε για έξι μήνες στην εντατική και λόγω του οποίου έχασε τελείως την ακοή της. Καταστράφηκε το ένα της νεφρό, κάνοντας επιτακτική την ανάγκη για μεταμόσχευση. Οπως περιγράφει η ίδια, όταν ξύπνησε από το κώμα δεν θυμόταν τι της είχε συμβεί, ούτε γνώριζε πόσο καιρό ήταν στο νοσοκομείο.

«Είχα καταλάβει αλλά δεν ρωτούσα γιατί δεν ήθελα να το παραδεχτώ. Οταν βγήκα από το νοσοκομείο, έμαθα όλη την αλήθεια για το ατύχημα και ότι χρειάστηκε να βάλω ενενήντα μπουκάλια αίμα. Ολο αυτό τον καιρό έκανα πολλές εγχειρήσεις και πήρα πολύ βαριά φάρμακα, εξαιτίας των οποίων χάλασαν τα νεφρά μου. Επρεπε να κάνω αιμοκάθαρση τρεις φορές την εβδομάδα, κάτι που μου δυσκόλευε πολύ τη ζωή. Δεν μπορούσα να πίνω νερό, έπρεπε να τρώω συγκεκριμένα πράγματα και, το κυριότερο για εμένα, δεν μπορούσα να πάω ένα ταξίδι, κάτι που λατρεύω και στο παρελθόν έκανα συνέχεια».

Μπήκε στη λίστα για αναζήτηση δότη, χρειάστηκε να περιμένει δυο χρόνια και να απορρίψει δύο για να βρεθεί ο κατάλληλος. Καθοριστική για εκείνη, η στιγμή που χτύπησε το τηλέφωνο. Ενα μεσημέρι του Μαΐου, ο γιατρός της ανακοίνωσε ότι είχε επιτέλους βρεθεί. Πήγε στο νοσοκομείο χωρίς να πιστεύει ότι θα γίνει τελικά η εγχείρηση. Οταν ξύπνησε από το χειρουργείο, χρειάστηκε να της το πουν πολλές φορές για να το πιστέψει.

Σήμερα, η περιπέτειά της έχει τελειώσει και η ίδια κάνει τον απολογισμό της: «Καταλαβαίνω ότι έχω αλλάξει πολύ. Πριν δεν μπορούσα ούτε εμβόλιο να κάνω και δεν είχα καθόλου υπομονή. Αλλαξε ο χαρακτήρας και ο τρόπος σκέψης μου. Εγινα καλύτερος άνθρωπος. Η ευχή που θέλω να κάνω για το 2008 είναι κατ' αρχήν να έχει όλος ο κόσμος υγεία και να υπάρχει περισσότερη αλληλεγγύη».

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΜΑΥΡΟΣ

Τα άστρα, που όταν η νύχτα είναι καθαρή κρέμονται σαν λαμπερά κοσμήματα, κέντρισαν την προσοχή του Στέφανου Μαύρου από τότε που ήταν μόλις τριών ετών. Καθοριστική για εκείνον η στιγμή που, για πρώτη φορά, από το σπίτι του στην Ανω Πόλη Θεσσαλονίκης, αντίκρισε τον μεγαλειώδη αστερισμό του Ωρίωνα. Τον γέμισε ένα σωρό απορίες για το τι υπάρχει εκεί έξω και στάθηκε η αφορμή, στα πέντε του χρόνια, να αρχίσει να διαβάζει προσχολικά βιβλία αστρονομίας, τα οποία αποτέλεσαν και την πρώτη του επαφή με τον κόσμο του Διαστήματος.

Σήμερα ο Στέφανος είναι 17 ετών, μαθητής του 2ου Ενιαίου Λυκείου Θεσσαλονίκης, και το δικό του άστρο έχει ήδη αρχίσει να λάμπει. Η φετινή χρονιά τού ανήκει δικαιωματικά, αφού στον 12ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Αστρονομίας και Αστροφυσικής, όπου συμμετείχαν 255 μαθητές, αναδείχθηκε στην πρώτη πεντάδα και κέρδισε το εισιτήριο για την Ταϊλάνδη, όπου εκπροσώπησε τη χώρα μας στην πρώτη Ολυμπιάδα Αστρονομίας και Αστροφυσικής και είχε την ευκαιρία να μετρήσει τις δυνάμεις του σε διεθνές επίπεδο. Από εκεί γύρισε με τις καλύτερες εντυπώσεις, γεμάτος όνειρα και στόχους, εκ των οποίων πρώτος είναι η καλή προετοιμασία του για τις σχολικές πανελλήνιες εξετάσεις, αφού έχει σκοπό να εισαχθεί στο Πολυτεχνείο ή τη Φυσικομαθηματική Σχολή. Απώτερος στόχος του είναι να συνεχίσει τις σπουδές του στο εξωτερικό, καθώς στην Ελλάδα δεν υπάρχουν πανεπιστήμια εξειδικευμένα στο αντικείμενο που θέλει να σπουδάσει, δηλαδή την Αστροφυσική.

Ο ίδιος μας λέει: «Με ευχαριστεί αυτό που κάνω και θα ήθελα να ασχοληθώ επαγγελματικά, αλλά μόνο στο εξωτερικό. Ονειρό μου είναι να κάνω ανακαλύψεις. Δεν θα με ενδιέφερε τόσο να εργαστώ στη NASA, περισσότερο θα μου άρεσε να ασχοληθώ με την πανεπιστημιακή έρευνα, ιδίως στην Πυρηνική Φυσική». Ο ίδιος ομολογεί ότι ένα ταξίδι στο Διάστημα είναι ένα μεγάλο ρίσκο το οποίο δεν θα ήθελε να πάρει. Στο μπαλκόνι του βρίσκεται ένα ευμέγεθες τηλεσκόπιο, το οποίο απέκτησε πριν από ενάμιση χρόνο με δικά του χρήματα. Το δωμάτιό του έχει μετατραπεί σε μια βιβλιοθήκη εγχειριδίων και περιοδικών αστρονομίας, ενώ ήδη έχει αποκτήσει μερικά από το πιο σημαντικά επιστημονικά συγγράμματα. Αγαπημένο του βιβλίο είναι το «Περί Αστέρων και Συμπάντων» του Β. Ξανθόπουλου, τον οποίο θεωρεί και έναν από τους κορυφαίους φυσικομαθηματικούς.

Επίσης, πολύ χρηστικό και βοηθητικό έχει βρει το «Εισαγωγή στη Σύγχρονη Αστρονομία» του κ. Σειραδάκη, καθηγητή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης στο τμήμα της Φυσικής, συνοδού της αποστολής στην Ταϊλάνδη, καθώς συνέβαλε στη δημιουργία του νέου αυτού θεσμού και είναι ένας από τους επιστήμονες-πρότυπα, σύμφωνα με τον Στέφανο, του οποίου μάλιστα μαθήματα είχε ξεκινήσει να παρακολουθεί κατά την προετοιμασία του για την Ολυμπιάδα. Από τους αρχαίους αστρονόμους, πολύ σημαντικό θεωρεί τον Ιππαρχο, ο οποίος συνέταξε τον πρώτο κατάλογο των άστρων του ουρανού.

Ενας υπολογιστής, πολλά χαρτιά και βιβλία απλωμένα στο γραφείο της και στις βιβλιοθήκες, που καλύπτουν τους τοίχους. Σε μια γωνία, διακρίνονται μερικά κορνιζαρισμένα άρθρα εφημερίδων που μιλούν για την Ακαδημία, την ομάδα της ή και για την ίδια. Η Δέσποινα Σανούδου είναι μόλις 30 χρόνων. Παρά το νεαρό της ηλικίας της, είναι ερευνήτρια Γ' στο Ιδρυμα Ιατροβιολογικών Ερευνών της Ακαδημίας Αθηνών, διδάσκει σε πέντε μεταπτυχιακά προγράμματα σε ελληνικά πανεπιστήμια και σε ένα στη Γερμανία και έχει υπάρξει λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, με πολλές δημοσιεύσεις και μεγάλη θητεία στο χώρο της έρευνας. Φέτος έλαβε το βραβείο της UNESCO «Για τις γυναίκες στην επιστήμη», στον τομέα των Βιοεπιστημών.

Οταν αναφέρεται στη βιολογία και στην έρευνα, δεν μπορεί να κρύψει το χαμόγελό της: «Ξετρελάθηκα με τη βιολογία γύρω στα 14 μου, στο Γυμνάσιο, εμπνευσμένη από την καθηγήτρια που μου έκανε μάθημα στο σχολείο. Με συνεπήρε το ότι μπορούσαμε να ξέρουμε πολλά για κάτι που δεν βλέπαμε με το μάτι. Και όσο πιο πολύ διάβαζα για αυτό, ήθελα να μάθω όλο και περισσότερα». Για την ίδια το βραβείο ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. «Σήμαινε πάρα πολλά, γιατί τα τελευταία χρόνια έχω παλέψει πάρα πολύ σκληρά για να φτιάξω κάτι στη χώρα μου και επειδή ήταν κάτι που κατάφερα να μοιραστώ με την οικογένειά μου. Ολα αυτά τα χρόνια, όλες τις χαρές και τις επιτυχίες τις μοιραζόμουν με τους δικούς μου τηλεφωνικά ως επί το πλείστον, λόγω απόστασης. Τώρα ήμασταν μαζί» υποστηρίζει και προσθέτει: «Δεν νιώθω όμως ότι κάνω κάτι διαφορετικό ή μοναδικό. Συνεχίζω να κάνω αυτό που κάνουν και πολλοί άλλοι ερευνητές σε όλο τον κόσμο».

Με εξειδίκευση στη Μοριακή Βιολογία και τη Γενετική Διαγνωστική-Συμβουλευτική, η Δέσποινα Σανούδου μαζί με την υπόλοιπη ερευνητική ομάδα μελετούν μοριακούς μηχανισμούς που εμπλέκονται στη λειτουργία της καρδιάς και των σκελετικών μυών. Στόχος τους είναι να βρουν τι είναι αυτό μέσα στα κύτταρα που προκαλεί παθήσεις της καρδιάς και του μυϊκού συστήματος, με αποτέλεσμα καλύτερη πρόγνωση και νέες θεραπευτικές μεθόδους. «Είναι κάτι από το οποίο βρισκόμαστε μακριά στο διεθνή χώρο. Εμείς είμαστε στο πρόωρο στάδιο της διαδικασίας, όμως βάζουμε τα δικά μας λιθαράκια», υπογραμμίζει η βραβευμένη ερευνήτρια.

Οσο για τα επόμενα βήματά της, εκτός από την έρευνα, όνειρό της είναι να κάνει κάτι για την εκπαίδευση: «Να ξυπνήσω στους φοιτητές τον ενθουσιασμό και την αισιοδοξία για οτιδήποτε θέλουν να κάνουν. Δεν υπάρχει τίποτα πιο λυπηρό από το να βλέπεις άτομα που δεν ξεκίνησαν καν να είναι ήδη απογοητευμένα».

Μαζί με τη βαριά καγκελόπορτα και το 2007 που φεύγει ο Γρηγόρης Κ. κλείνει και ένα κεφάλαιο που θέλει να ξεχάσει στη ζωή του. Τέσσερα χρόνια ταλαιπωρήθηκε στις φυλακές, παρέστη σε δεκάδες δικαστήρια για μια υπόθεση ακάλυπτων επιταγών. Το δρομολόγιο ήταν Κορυδαλλός, Χαλκίδα, Κασσαβέτεια. Με αγανάκτηση θυμάται την εμπλοκή του στα «παιχνίδια» επιτήδειων που είχαν εταιρεία-«μαϊμού», όπου από την τυπική θέση του διευθύνοντος συμβούλου, με μισθό λιγότερο από 1.000 ευρώ, υπέγραφε επιταγές χωρίς αντίκρισμα από εργοστάσιο στα Καλάβρυτα.

«Βγήκα από τη φυλακή τον Μάιο. Είμαι 58 ετών, είχα οικογένεια. Πέρασα πολύ δύσκολα χρόνια, βασανιστικά θα έλεγα. Δεν ήμουν παράνομος, έμπλεξα με κάποιον απατεώνα που άνοιγε "μαϊμού" εταιρείες. Εγώ την πλήρωσα, εκείνος τίποτε. Ετσι γίνεται πάντα, ψάχνουν καθαρούς ανθρώπους και τους βάζουν να κάνουν απατεωνιές. Αμα δεν είσαι ψυλλιασμένος, την πατάς. Ετσι και εγώ, έπεσα στην παγίδα. Τώρα προσπαθώ να βάλω τη ζωή μου σε τάξη, εργάζομαι μαζί με φίλους και με τη βοήθεια του "Ονήσιμου" τα φέρνω βόλτα. Πηγαίνω σε ένα γηροκομείο και βοηθάω, καλύπτω και ανάγκες εργαζομένων που έχουν ρεπό σε ξενοδοχεία, αφού μιλάω και εγγλέζικα. Το στίγμα της φυλακής δύσκολα φεύγει, φίλε μου. Τώρα έχω νοικιάσει ένα σπιτάκι, έχω δουλίτσες που μου δίνουν φίλοι, βλέπω αλλιώς τη ζωή. Τα φετινά Χριστούγεννα θα τα περάσω δουλεύοντας, θα ζητήσω να δω και τα παιδιά μου από την προηγούμενη γυναίκα μου. Αμα μπορέσω θα μαζέψω τίποτα ρούχα από φίλους για να τα στείλω στις φυλακές στους κρατούμενους. Δεν ξεχνώ πώς πέρασα εκεί. Για μένα το 2007 είναι μια νέα αρχή, προσπαθώ να ξεχάσω, πάνω απ' όλα τα λάθη που έκανα. Θέλω να γίνω καλύτερος άνθρωπος, να δω τη ζωή με μεγαλύτερη αισιοδοξία, να μην ξαναμπώ σε τέτοιες περιπέτειες. Θα σταθώ δίπλα σε άλλους ανθρώπους, θέλω να τους βοηθήσω να μην μπλέξουν, θέλω να γνωρίζουν ότι τις παγίδες τις ξεπερνάς με γνώση, εάν δεν την έχεις εσύ τη ζητάς από τους ειδικούς, από μορφωμένους ανθρώπους. Για το 2008 εύχομαι ειρήνη και υγεία, απεύχομαι δυσάρεστα γεγονότα, μακάρι οι άνθρωποι να μη συναντούν στη ζωή τους απατεώνες».

Την πρώτη Ιουλίου του 2007, οι 28 μαθητές της Ε' Δημοτικού της Ελληνογαλλικής Σχολής Αθηνών «Αγιος Παύλος» κατάφεραν να αποσπάσουν το πρώτο διεθνές βραβείο στο διαγωνισμό νουβέλας. Ο διαγωνισμός λαμβάνει χώρα στη Γαλλία, έτσι οι αντιπρόσωποι των σχολών βρέθηκαν στο Παρίσι, στο Chateau Thierry, όπου βρίσκεται το σπίτι όπου γεννήθηκε ο Γάλλος λόγιος La Fontaine. Ακολουθώντας τα λόγια του διευθυντή της σχολής, κ. Δημήτρη Βαρθαλίτη «με το να μην πετύχετε ένα στόχο στη ζωή, αυτή δεν χάνεται, χάνεται όμως όταν δεν έχετε στόχους», οι λιλιπούτειοι μαθητές ξεκίνησαν το έργο τους.

Το θέμα της νουβέλας ήταν το «Καρναβάλι στην Ελλάδα». Οι μαθητές με την καθοδήγηση του δασκάλου τους, Γιώργου Δρούλια, ερευνώντας επί δύο μήνες και αφού συγκέντρωσαν αρκετές πληροφορίες, τις κατέγραψαν σε μορφή κειμένου χωρισμένο σε θεματικές ενότητες. Οταν ολοκληρώθηκε η συλλογή πληροφοριών, το υλικό διαβάστηκε στους μαθητές, οι οποίοι ξεχώρισαν τα πιο αντιπροσωπευτικά κομμάτια της λαϊκής μας παράδοσης σε σχέση με το καρναβάλι στην Ελλάδα και έγραψαν τη νουβέλα πρώτα στα ελληνικά και κατόπιν με τη βοήθεια των καθηγητριών των γαλλικών τη μετέφρασαν στα γαλλικά. Στο τέλος στολίστηκε με ζωγραφιές του νηπιαγωγείου, κάτι που εξέπληξε τους υπεύθυνους του διαγωνισμού, διότι ήταν πρωτότυπο.

Μιλώντας με τους «μικρούς συγγραφείς», σου προκαλούνται έντονα συναισθήματα, διότι το κάθε ένα από αυτά τα παιδιά θυσίασε χρόνο από το παιχνίδι του για να βάλει ένα λιθαράκι στη συγγραφή της νουβέλας.

«Οταν μάθαμε ότι κερδίσαμε νιώσαμε μεγάλη χαρά, γιατί δείξαμε σε όλους την αξία μας και το σημαντικότερο είναι πως οι ξένοι έμαθαν για τις παραδόσεις της Ελλάδας αρκετά πράγματα», λέει ο Χάρης και η Ελλη συμπληρώνει: «Συνεργαστήκαμε όλοι μαζί και δεθήκαμε περισσότερο». «Μετά τη διάκριση η ατμόσφαιρα στην τάξη ήταν καταπληκτική. Κάναμε κάτι που μας άρεσε πολύ», τόνισε η Μαρία. Τα παιδιά δεν ξέχασαν πάνω στον ενθουσιασμό τους να αναφερθούν στον πολύτιμο δάσκαλό τους. «Εκανε τη διαφορά», είπαν.

ΝΙΚΟΣ ΔΕΜΕΝΑΓΑΣ

Ανάμεσα στα λευκά σπίτια με τα γαλάζια παράθυρα και τα στενά σοκάκια, οι κάτοικοι της Κέας ζουν μια πλούσια καθημερινότητα. Οχι λόγω της τουριστικής ανάπτυξης του νησιού ή των καθαρών ακτών που διαθέτει, αλλά για κάτι σημαντικότερο. Πριν από μερικές εβδομάδες το συγκεκριμένο Κυκλαδονήσι έλαβε βραβείο από το Δίκτυο Αειφόρων Νήσων Αιγαίου «Δάφνη» για τις δράσεις του στην κατεύθυνση της αειφορικής ανάπτυξης.

Οπως είναι απόλυτα φυσικό, ο δήμαρχος του νησιού, Νίκος Δεμέναγας, νιώθει ιδιαίτερα ικανοποιημένος για τη βράβευση, που συνοδεύτηκε και από το ποσό των 30.000 ευρώ, χορηγία του πλοιοκτήτη Γιώργο Προκοπίου, αλλά και επιφορτισμένος με την ευθύνη ώστε να συνεχιστούν και να αναπτυχθούν στο μέλλον ακόμα περισσότερες και ουσιαστικές αειφορικές δράσεις στην Κέα.

«Στο πλαίσιο της συνεργασίας με το Δίκτυο "Δάφνη", με πρωτοβουλία του Δήμου Κέας και με τη συνδρομή των μελετητών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, καταρτίστηκε το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα για την Αειφορία της Κέας», υπογραμμίζει ο δήμαρχος και προσθέτει: «Οι δράσεις του προγράμματος που τελικά προτάθηκαν για να αξιολογηθούν είναι η διαχείριση στερεών αποβλήτων, δηλαδή η ανακύκλωση και η αποκατάσταση των υφιστάμενων ΧΑΔΑ, η προστασία των υδάτινων πόρων, η διατήρηση του τοπίου και ο πολιτισμός».

Σε αυτούς τους τομείς θα επενδυθούν και τα χρήματα που απέκτησε η Κέα από τη βράβευση. Συγκεκριμένα, θα χρηματοδοτηθεί η συμπληρωματική μελέτη «Εφαρμογή Εναλλακτικής Διαχείρισης Οργανικών Οικιακών Απορριμμάτων και Φυτικών Παραπροϊόντων στην Κέα», για την ολοκληρωμένη διαχείριση των απορριμμάτων, αλλά και δαπάνες και προμήθειες βοηθητικών μέσων για την καλύτερη οργάνωση της ανακύκλωσης στο νησί.

Ονειρο του Νίκου Δεμέναγα είναι να κρατήσει η Τζια το χαρακτήρα της και να αναπτυχθεί οικονομικά διατηρώντας τα πλεονεκτήματα που διαθέτει σήμερα: την φύση, το τοπίο, τον πολιτισμό. «Η περαιτέρω εξέλιξη και ανάπτυξη της Κέας πρέπει να σχεδιάζεται μόνο μέσα από το πρίσμα της αειφορίας. Το περιβάλλον του νησιού είναι πεπερασμένο και εξαιρετικά ευαίσθητο. Για να παραμείνει ποιοτικό κάτω από την πίεση του τουρισμού και κυρίως της οικιστικής εξάπλωσης της παραθεριστικής κατοικίας των Αθηναίων και των Ευρωπαίων, πρέπει να ασκείται διαρκής έλεγχος και περιφρούρηση για την προστασία και την εξασφάλιση της αδιατάρακτης συνέχειας στις επόμενες γενιές», αναφέρει ο ίδιος.

Για να το πετύχει όμως αυτό, η Δημοτική Αρχή του νησιού θα πρέπει να σκύψει πάνω στα κύρια ζητήματα που απασχολούν την Τζια και έχουν να κάνουν αποκλειστικά με την αειφορική διαχείριση του περιβάλλοντος: «Τρία είναι τα σημαντικότερα προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε: η ρύπανση του περιβάλλοντος από τα σκουπίδια και τα κάθε λογής απορρίμματα, η ρύπανση της θάλασσας και του υπεδάφους από τα οικιακά λύματα και η υποβάθμιση του τοπίου της Κέας από την ανεξέλεγκτη δόμηση», εξηγεί.

ΕΛΕΝΑ ΠΕΤΡΗ

Με τον ερχομό της κόρης της Μελίτας τον Μάιο, είδε τα πράγματα αλλιώς. «Πριν, είχα να σκεφτώ μόνο τον εαυτό μου, τώρα σκέφτομαι το μωρό, να καλύψω τις ανάγκες του, να το βοηθήσω στην ανάπτυξή του και όταν βρίσκω χρόνο για μένα (κατά τη διάρκεια του ύπνου της), προσπαθώ να ξεκουράζομαι για να εξοικονομώ δυνάμεις γι' αυτήν», μας λέει η Ελενα Πετρή, ιδιωτική υπάλληλος.

«Οταν έμαθα ότι είμαι έγκυος, αφ' ενός χάρηκα πολύ -άλλωστε όταν υπάρχουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις για να δεχτείς τον ερχομό ενός μωρού, δεν μπορεί το συναίσθημα να είναι άλλο σε έναν λογικά σκεπτόμενο άνθρωπο- αφ' ετέρου αγχώθηκα πολύ γιατί η περίοδος της εγκυμοσύνης είναι δύσκολη όταν εργάζεσαι και επίσης έχεις να φροντίσεις και ένα σπίτι. Επειτα είναι και όλες αυτές οι εξετάσεις στις οποίες υποβάλλεσαι για να διαπιστωθεί ότι το μωρό είναι υγιές και μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα έχεις αγωνία. Οι πιο όμορφες στιγμές της εγκυμοσύνης πιστεύω ότι είναι όταν καταλαβαίνεις τις κινήσεις του μωρού, οι οποίες ξεκινούν νωχελικά και καταλήγουν σε rave party!

Δεν μπορώ να περιγράψω με λέξεις το υπέροχο συναίσθημα που ένιωσα όταν ο μαιευτήρας μού ακούμπησε επάνω μου το μωρό μου και το είδα για πρώτη φορά. Η Μελίτα ήταν μια αληθινή κουκλίτσα που ανοιγόκλεινε τα ρουθουνάκια της, για να συνηθίσει τις πρωτόγνωρες γι' αυτή λειτουργίες του καινούργιου περιβάλλοντος. Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να κάνει σαν μωρό, να χορεύω στον ρυθμό κάποιου παιδικού τραγουδιού κουνώντας το κεφάλι μου για να γελάει η Μελίτα, αλλά ομολογώ ότι και εγώ το χαίρομαι ιδιαίτερα. Πολλές φορές την ώρα του ταΐσματος κάνω τον γελωτοποιό, της τραγουδάω για να της τραβάω την προσοχή και να ανοίγει το στόμα της, ενίοτε μπαίνει στο "χορό" και ο μπαμπάς της και όλοι μαζί συμμετέχουμε στην ευωχία».

Παρότι εργάζεται αρκετές ώρες, το μυαλό της είναι στην εφτά μηνών κόρη της. «Η πίεση που υφίσταμαι προκειμένου να τα προλάβω όλα δεν με απασχολεί, αυτό που με ενδιαφέρει αυτό τον καιρό είναι να είναι καλά και ευτυχισμένη η Μελίτα. Πιστεύω ότι θα έπρεπε να υπήρχαν πιο ευνοϊκές συνθήκες στην εργασία για τις νέες μητέρες, όχι τόσο για αυτές αλλά για τα μωρά, γιατί ένα μωρό εξαρτάται από τη μητέρα του, τουλάχιστον μέχρι να κάνει τα πρώτα του βήματα».

ΖΩΗ ΚΑΝΤΑ

«Οταν πήρα σύνταξη από τη δουλειά μου ανακάλυψα ότι μου έμενε πάρα πολύς ελεύθερος χρόνος... Χρόνος που θα πήγαινε χαμένος, αν δεν τον αξιοποιούσα».

Η κυρία Ζωή Καντά ασχολήθηκε για πρώτη φορά με τον εθελοντισμό πριν από περίπου 15 χρόνια. «Είχα μεγάλο απόθεμα αγάπης. Τότε ακόμα δεν είχε γεννηθεί και ο εγγονός μου, συνεπώς, πέρα από τον ελεύθερο χρόνο μου, είχα κι άλλα να προσφέρω»... Η ίδια, ψάχνοντας, ανακάλυψε την ΕΨΥΠΕ, την Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού και του Εφήβου. Η ΕΨΥΠΕ είναι ένας από τους πρώτους φορείς που δραστηριοποιήθηκαν στην Ελλάδα με σκοπό την προώθηση της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης και την ανάπτυξη του μοντέλου της κοινοτικής φροντίδας της ψυχικής υγείας του παιδιού και του εφήβου.

«Ανακάλυψα τότε ότι η εταιρεία είχε δημιουργήσει έναν ξενώνα φροντίδας, το κοινοτικό σπίτι "Θέτις", που είναι εγκατεστημένο εντός των ορίων του Δήμου Χολαργού όπου και διαμένω. Αποφάσισα να ενταχθώ στην ομάδα του προσωπικού που λαμβάνει μέριμνα για τα άτομα που ζουν εκεί». Στον συγκεκριμένο ξενώνα διαμένει κάποιος αριθμός ατόμων τα οποία παρουσιάζουν κινητικές αναπηρίες, μαθησιακές και άλλες δυσκολίες και διαβιούν με την υποστήριξη ομάδας ειδικών ψυχικής υγείας και προσωπικού φροντίδας.

Σήμερα, η ίδια είναι εθελόντρια της ΕΨΥΠΕ και συμμετέχει όπου υπάρχει ανάγκη, στις διάφορες δομές της εταιρείας. «Ασχολούμαστε με την ψυχαγωγία των ενοίκων, την αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου τους, την ανάπτυξη των δεξιοτήτων τους. Ακόμα, όπου μπορούμε, βοηθάμε στις μαθησιακές τους δυσκολίες και, γενικότερα, όπου υπάρχει πρόβλημα. Δεν είμαι μόνο εγώ, είμαστε μια ολόκληρη ομάδα που προσπαθεί να κάνει το καλύτερο. Ξέρετε, δεν είναι ότι βοηθάμε μόνο αυτά τα άτομα. Γεμίζουμε κι εμείς τις "μπαταρίες" μας, παίρνουμε χαρά και αγάπη».

Η κυρία Ζωή δεν είναι καινούργια στον εθελοντισμό. Γι' αυτήν είναι τρόπος ζωής. Αλλά οι καταστροφικές πυρκαγιές του καλοκαιριού, που τόσα δεινά άφησαν πίσω τους, την έκαναν να επανεξετάσει τη στάση των πολιτών απέναντι στο ζήτημα του εθελοντισμού. «Κινητοποιήθηκε μια μεγάλη μάζα ανθρώπων που προσπάθησε να βοηθήσει με κάθε τρόπο, πράγμα πολύ ενθαρρυντικό». Οι ίδιοι οι άνθρωποι της ΕΨΥΠΕ, σε μια προσπάθεια να ανακουφίσουν τον πόνο των ανθρώπων της Πελοποννήσου και της Εύβοιας, θα διαθέσουν στους πληγέντες ένα μέρος των χρημάτων που θα συλλέξουν από την πώληση των χριστουγεννιάτικων καρτών της εταιρείας.

«Ζωή δεν είναι μόνο ο εαυτός μας και οι δικοί μας άνθρωποι. Είναι και οι υπόλοιποι. Ετσι νιώθεις γεμάτος, αλλά και άνθρωπος με την κυριολεκτική έννοια του όρου. Και αυτό προσπαθούμε να κάνουμε και εμείς στην ΕΨΥΠΕ - να έχουμε όραμα, να βάζουμε στόχους και να τους υλοποιούμε. Οχι μόνο για μας, αλλά για όλους».

ΔΑΦΝΗ ΛΑΜΠΡΙΝΟΥ

Ετοίμασε τις βαλίτσες της, έβγαλε τη βίζα, «πακετάρισε» τα κινηματογραφικά όνειρά της και ανέβηκε στο αεροπλάνο με κατεύθυνση τη σχολή κινηματογράφου της Νότιας Καλιφόρνιας... Μεταπτυχιακή φοιτήτρια ακόμη, δεν τολμούσε ούτε να ονειρευτεί την επιτυχία που της επεφύλασσε το μέλλον στις κινηματογραφικές αίθουσες της Αμερικής...

Η Δάφνη Λαμπρινού είναι μια νέα σκηνοθέτις η οποία είχε την τύχη να βρεθεί στο σωστό τόπο, με τα κατάλληλα προσόντα, την καλύτερη στιγμή. Από την Κρήτη όπου μεγάλωσε, μετακόμισε στην Αθήνα για τις σπουδές της στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και στη συνέχεια στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου απέκτησε και έναν μεταπτυχιακό τίτλο πάνω στον κινηματογράφο στο University of Southern California του Λος Αντζελες. Μέσα σε λίγα μόλις χρόνια και με μόνα όπλα τον ενθουσιασμό, την αγάπη για τον κινηματογράφο, ολιγόμηνη επαγγελματική εμπειρία και μια ταινία μικρού μήκος, το «Paperboat», η Δάφνη κατάφερε όχι μόνο να διακριθεί στο χώρο της, αλλά και να κατακτήσει μια θέση σε μια από τις σημαντικότερες εταιρείες παραγωγής του Νέου Κόσμου.

«Το "paperboat" ήταν η πτυχιακή μου εργασία κατά το τελευταίο έτος του μεταπτυχιακού μου στο πανεπιστήμιο. Τα γυρίσματα έγιναν στην Ελλάδα, στην Κρήτη συγκεκριμένα, όπου βρίσκεται και το πατρικό μου».

Η Δάφνη επέλεξε τους ηθοποιούς που θα ενσάρκωναν τους χαρακτήρες του σεναρίου της: την Αλεξάνδρα Αϊδίνη, τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, τον Κώστα Τριανταφυλλόπουλο και τη Γιώτα Φέστα. «Η ταινία ολοκληρώθηκε τον Απρίλιο του 2006. Τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου παίχτηκε στο Φεστιβάλ της Χερμόσα, όπου έλαβε το Βραβείο Καλύτερης Φωτογραφίας, και μετά πήγε στο Διεθνές Φεστιβάλ Μικρού Μήκους του Λος Αντζελες. Εκεί βραβεύτηκα ως η Καλύτερη Γυναίκα Σκηνοθέτις».

Ακολούθησαν πολλές ακόμα βραβεύσεις, κάθε μία από τις οποίες ήταν και μια ηθική επιβράβευση για τη Δάφνη. Σήμερα, στα 27 της χρόνια, δουλεύει στην Jerry Bruckheimer Films, μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες παραγωγής του Χόλιγουντ, που ανέλαβε την παραγωγή μερικών από τις πιο επιτυχημένες εμπορικά ταινίες των τελευταίων ετών. «Κάνω, παράλληλα, διάφορα μικρά πρότζεκτ, εργάζομαι σε διαφημιστικά. Εχω αρχίσει να ασχολούμαι και με ένα σενάριο μεγάλου μήκους το οποίο πιάνω και αφήνω, κατά διαστήματα», λέει.

Το 2007 ήταν σταθμός για την ίδια. Πριν από ένα περίπου μήνα η ταινία της απέσπασε άλλο ένα βραβείο στη Νέα Υόρκη. «Πέρα από την ίδια τη διάκριση, έλαβα και ένα πολύ μεγάλο χρηματικό έπαθλο. Και αυτό είναι κάτι που θα με βοηθήσει πολύ στην πορεία της δουλειάς μου», εξηγεί. «Μέσα στο 2007, επίσης, κατάφερα να ανέβω σε καλύτερο και πιο απαιτητικό πόστο στην εταιρεία όπου εργάζομαι. Και αυτό είναι κάτι που με χαροποιεί ιδιαίτερα, γιατί κάνω αυτό που πάντα ήθελα. Αυτό που εύχομαι για το ερχόμενο έτος, το 2008, είναι να συνεχίσω να κάνω πράγματα που με γεμίζουν, που με ευχαριστούν. Ονειρό μου είναι, κάποια στιγμή, να μπορέσω να αξιοποιήσω ανθρώπους, σκέψεις και ιδέες και να τα βάλω να δουλέψουν όλα μαζί».

ΕΙΡΗΝΗ ΔΕΔΕ

«Τα λεφτά δεν αγοράζουν την ευτυχία αλλά όλα τα υπόλοιπα», έλεγε ο πιο διάσημος τσιγκούνης όλων των εποχών Σκρουτζ Μακ Ντακ. Οταν όμως έχεις πολλά χρήματα δεν μπορείς να «πλησιάσεις» σε κάποια όνειρα; Η χρονιά που φεύγει έμελλε να είναι η πιο τυχερή για κάποιους ανθρώπους. Για την 19χρονη Ειρήνη Δέδε από την Αθήνα ήταν σίγουρα ο πιο καλότυχος χρόνος μέχρι τώρα. Η Ειρήνη στις 24 του περασμένου Νοέμβρη έσπασε το ρεκόρ στο τηλεπαιχνίδι Super Deal κερδίζοντας το ποσό των 260.000 ευρώ.
Πριν από ένα χρόνο, έχοντας επηρεαστεί από τη μεγάλη επιτυχία που σημείωνε το τηλεπαιχνίδι που μοιράζει λεφτά, αποφάσισε να δηλώσει συμμετοχή. Ο καιρός περνούσε και κόντευε σχεδόν να το ξεχάσει, ώσπου 3 εβδομάδες πριν την δούμε στις τηλεοράσεις μας την κάλεσαν για να παρακολουθήσει από κοντά το παιχνίδι. Κατά τη διάρκεια της κλήρωσης του επόμενου παίκτη, η Ειρήνη δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα ήταν αυτή η μία από τους 300 παρευρισκόμενους που θα ερχόταν αντιμέτωπη με τον τραπεζίτη.

Ετσι, το βράδυ της 24ης Νοεμβρίου βρέθηκε και πάλι στο πλατό της εκπομπής, μόνο που αυτή τη φορά ήταν η δική της βραδιά. Εχοντας την οικογένειά της στο πλευρό της για να την εμψυχώνει, η νεαρή παίκτρια αποφάσισε να παίξει μέχρι τέλους και με την ελπίδα ότι θα βγει νικήτρια. Και έτσι έγινε. Το παιχνίδι γενικά εξελίχθηκε καλά και καθ' όλη τη διάρκεια την παρότρυναν να συνεχίσει. Η ίδια δεν αισθανόταν φόβο, όπως λέει, γιατί δεν είχε συνειδητοποιήσει το μέγεθος των ποσών.

Μιλώντας για το παιχνίδι θυμάται την πιο κρίσιμη στιγμή του προτελευταίου γύρου όταν κινδύνευε να βγάλει εκτός το ποσό των 500.000, αν δεν δεχόταν την προσφορά, και όλοι στο πλατό της φώναζαν «πάρ' τα». Εκείνη όμως ακολουθώντας τον νεανικό της αυθορμητισμό και το καλό της ένστικτο συνέχισε και κατάφερε να στριμώξει τον τραπεζίτη αποσπώντας του το μεγαλύτερο ποσό που έχει δώσει μέχρι τώρα, τα 260.000 ευρώ.

Η Ειρήνη πιστεύει ότι βρέθηκε στο σωστό σημείο τη σωστή στιγμή. Το ότι έπαιξε και κέρδισε το αποδίδει καθαρά στην τύχη που ήταν μαζί της εκείνη την ημέρα και που η ίδια κυνήγησε. Από τότε που κέρδισε τα χρήματα η καθημερινότητά της δεν έχει αλλάξει ιδιαίτερα. Συνεχίζει να πηγαίνει στα μαθήματά της στην Ιατρική Σχολή Αθηνών, όπου εισήχθη το 2007 εκπληρώνοντας ένα όνειρο ζωής.

Με το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό που κέρδισε δεν θέλει να κάνει σπατάλες, αλλά να αγοράσει ένα σπίτι (που για κάποιους είναι όνειρο ζωής) και να το χρησιμοποιήσει στο μέλλον ως ιατρείο. Πολλοί είναι αυτοί που της έχουν ζητήσει να τους κάνει ποδαρικό για τη νέα χρονιά, μιας και αυτή που φεύγει ήταν η δική της τυχερή. Εχοντας αποκτήσει ένα καλό στήριγμα για τη ζωή της, εύχεται υγεία και αισιοδοξία σε όλο τον κόσμο και συμβουλεύει ρίσκο αλλά με μέτρο.