Ελευθεροτυπία - ΟΤΑΝ ΒΡΕΧΕΙ... ΠΟΙΟΤΗΤΑ

Σήμερα θα κάνω βαρυσήμαντες δηλώσεις και θέλω την προσοχή σας. Σάλος ξέσπασε τελευταίως για τα χρήματα που δίνει το υπουργείο Πολιτισμού στους έλληνες σκηνοθέτες. Εμένα μου αρέσουν πολύ οι ελληνικές ταινίες. Του κανονικού ελληνικού κινηματογράφου, όμως. Με υπόθεση. Αλλά τέτοιο πράγμα δεν βρίσκεις σήμερα στις αίθουσες. Το βρίσκεις μόνο στην τηλεόραση. Σ' αυτές τις κωμικές σειρές, οι οποίες πήραν πλέον τη θέση του παλιού καλού ελληνικού σινεμά.

Ετσι, έχω συγχυστεί πολύ που ο Τατούλης συντηρεί κέντρα κινηματογράφου και πετάει λεφτά σε σκηνοθέτες. Οι οποίοι, μάλιστα, διαμαρτύρονται κιόλας, γιατί τους φαίνονται και λίγα. Αντί να ευχαριστούνε τον Θεό που κυκλοφορούνε ελεύθεροι, με τόσα σοβαρά κακουργήματα να τους βαραίνουν, μου θέλουνε και επίδομα. Αλλά και ο Τατούλης, τέτοιος είναι. Του ποιοτικού.

Το πρώτο μεγάλο πρόβλημα είναι η ίδια η ύπαρξη του Κέντρου Κινηματογράφου, το οποίο ιδρύθηκε το 1972. Μα, είναι δυνατόν να έχουμε κρατικό κινηματογράφο; Και μάλιστα κινηματογράφο άσχετο με την Ελλάδα; Διότι, εάν παρακολουθήσει κανείς μία τέτοια ταινία, έργο δημιουργού, δηλαδή, και όχι σκηνοθέτη απλού, θα νομίσει ότι αναφέρεται στην Ισλανδία, διότι απαραιτήτως βρέχει με το τουλούμι.

Και όσο πιο πολύ βρέχει, τόσο περισσότερο ποιοτική είναι η ταινία. Στην Ελλάδα, βεβαίως, άντε να βρέξει πέντε έξι φορές το χρόνο. Θα δίνουμε, δηλαδή, τις οικονομίες μας για τις πέντε μέρες; Και για τις υπόλοιπες 360, που είναι ντάλα ο ήλιος, τίποτα; Επαφή με την Ελλάδα έχουν πλέον μόνον οι σειρές των καναλιών. Γι' αυτό και τις λατρεύω. Κορυφαία στιγμή του φαινομένου αυτού είναι η κυρία Δανδουλάκη, η οποία με την μπάσα φωνή της και τη σκεπτικότητά της δίνει έναν αέρα υποκριτικής υπέροχο.

Το μόνο πρόβλημα είναι οι σκηνές των μπρέκφαστ. Κάθε πρωί απαραιτήτως η οικογένεια μαζεύεται στο τραπέζι και όλοι κρατάνε τεράστιες κούπες με καφέ, πίνουν χυμούς και τρώνε διάφορα κέικ. Αυτό με εντυπωσιάζει, διότι κανείς έλληνας στις 7 το πρωί δεν κρατάει αυτά τα βάζα. Ολοι πίνουμε ένα καφεδάκι στα σβέλτα και δρόμο.

Παρ' όλα αυτά, το ηθογραφικό μέρος των σίριαλ έχει επαφή με την ελληνική πραγματικότητα. Εκτός ίσως των ποιοτικών σειρών -διότι, φευ, υπάρχουν και τέτοιες-, στις οποίες οι ηθοποιοί συνεχώς σκέφτονται και οι γυναίκες φοράνε μακρυές φούστες με λουλουδάκια.

Αντίθετα, οι ποιοτικές ελληνικές ταινίες κινούνται στο υπερπέραν. Δεν γυρίζονται σε κανονικά μέρη. Οχι. Συνήθως γυρίζονται σε αποθήκες, σε ερείπια, κοντά σε ποτάμια, σε χωριά που βουλιάζουνε ή σε κατασκηνώσεις τσιγγάνων. Τελευταίως, μάλιστα, γυρίζονται σε κουζίνες, σε λεωφορεία και εσχάτως σε πλοία. Ποτέ σε σπίτια, σε δρόμους κανονικούς, στη Σταδίου, ας πούμε, ή σε πόλεις νορμάλ, σαν τη Θήβα. Οχι. Αυτό δεν είναι ποιοτικό.

Η λέξη «ποιοτικό» με εξοργίζει πλέον. Δεν θέλω να την ακούω καν. Διότι έρχονται στο νου μου οι... δημιουργοί. Τι σημαίνει δημιουργός; Είναι κάποιος που γυρίζει ταινίες-οδοιπορικά, όπως ο κ. Αγγελόπουλος. Ψάχνω, ας πούμε, να βρω το θείο μου που έχει τις ρίζες του στο Καϊμακτσαλάν. Και από το γεγονός αυτό καταλήγω στο ζήτημα του Οντος και του Είναι. Σε φιλοσοφικά ζητήματα. Και εμείς οι υπόλοιποι, όμως, που έχουμε ρίζες στο Παγκράτι, τι θα απογίνουμε; Θα μας ξεχάσει η τέχνη;

Αυτός ο δημιουργός μπορεί να ασχοληθεί ακόμα και με τη μαγειρική, όπως ο κ. Μπουλμέτης. Τι μπαχάρι βάζουμε στον κεφτέ, δηλαδή. Αν ο δημιουργός, μάλιστα, είναι πιο κοινωνικός, μπορεί να στοιβάξει σαν τον Βούλγαρη καμιά πεντακοσαριά γυναίκες στο πλοίο και να τις πάει να τις παντρέψει στην Αμερική ή να βουτήξει σαν τον Γιάνναρη ένα λεωφορείο του ΚΤΕΛ και να το πάει στα Τίρανα. Κανονικός ελληνικός κόσμος, πουθενά.

Και για όλα αυτά τα πειράματα, αγαπητοί μου, οι δημιουργοί θέλουνε να τους πληρώνουμε κιόλας. Δηλαδή, τι με νοιάζει εμένα, που θέλεις εσύ να λύσεις το πρόβλημα του Οντος; Λύσ' το εξ ιδίων. Και άμα το λύσεις και μου αρέσει η ταινία σου περισσότερο από «Το καφέ της Χαράς», θα 'ρθω να τη δω. Ειδάλλως, δες τη μόνος σου.