Οι εργαζόμενοι στις κοινωνικές υπηρεσίες ιδιωτικών φορέων έχουν συγκροτήσει μερικά από τα πιο φρέσκα σωματεία που αριθμεί ο χώρος του συνδικαλισμού. Ο κλάδος συγκροτήθηκε ουσιαστικά την τελευταία δεκαετία, όταν οι κοινοτικές χρηματοδοτήσεις έρευσαν μέσω του υπουργείου Υγείας προς δημόσιες και ιδιωτικές δομές ενάντια στον κοινωνικό αποκλεισμό (προγράμματα αποασυλοποίησης, κέντρα ημέρας για μετανάστες, ΑΜΕΑ, παιδιά με ψυχιατρικά προβλήματα, σχολεία ειδικής αγωγής κ.λπ.).
 Δεδουλευμένα και πιο ποιοτικές υπηρεσίες διεκδικούν οι εργαζόμενοι στα ιδιωτικά κέντρα κοινωνικών υπηρεσιών. |
*Το Σωματείο Εργαζομένων στο «Περιβολάκι» είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση. Συμμετέχουν περίπου 45 από τους 65 εργαζόμενους του κέντρου, αυτού που λειτουργεί ως μη κερδοσκοπικός φορέας, στο πλαίσιο της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης. Το σωματείο δημιουργήθηκε το 2005, σε μια περίοδο που είχαν αρχίσει να κόβονται οι χρηματοδοτήσεις από το Γ' ΚΠΣ και να μένουν απλήρωτοι οι εργαζόμενοι. Ετσι, «ένα βασικό αίτημα που είχαμε και έχουμε είναι το να πληρωνόμαστε.
*»Ακόμα και σήμερα είμαστε για τρίτο μήνα χωρίς μισθό», εξηγεί η πρόεδρος Αγγελική Συλλιγαδάκη. «Γενικότερα, όμως, έχουμε παλέψει για εσωτερικά ζητήματα, π.χ. δυσμενείς αλλαγές που πήγαν να γίνουν στη λειτουργία του κέντρου, για τις νέες προσλήψεις με συμβάσεις που είναι τριμήνου ή χρόνου».
Το συγκεκριμένο σωματείο έχει κάνει μέχρι σήμερα δύο απεργίες, την πρώτη εντελώς μόνο και τη δεύτερη μαζί με άλλα τέσσερα επιχειρησιακά σωματεία του κλάδου. Οταν χρειάστηκε να οργανώσουν την πρώτη, αναζήτησαν νομική βοήθεια από το Εργατικό Κέντρο Αθηνών, όπου έχουν γραφτεί. Διαπίστωσαν όμως ότι η νοοτροπία των δικηγόρων του παραδοσιακού συνδικαλισμού δεν τους ταίριαζε.
*«Πέρα από το νομικό σκέλος της απεργίας, χρειαζόμασταν έναν άνθρωπο να αφιερώσει χρόνο για να καταλάβει ότι είμαστε ένας ευαίσθητος χώρος γιατί φροντίζουμε παιδιά και προτιμούμε να παλέψουμε με διαφορετικούς τρόπους», εξηγεί η γραμματέας του σωματείου, Εύη Κατάκη. Αλλωστε, όπως παραδέχεται: «η μεγαλύτερη δυσκολία που είχαμε για να συνδικαλιστούμε ήταν το να δούμε τους εαυτούς μας σαν εργαζόμενους με δικαιώματα», μια και πρόκειται για έναν χώρο κοινωνικής προσφοράς.
Στη δυσπιστία που αντιμετώπισαν από ορισμένους παραδοσιακούς συνδικαλιστές, ότι τους ενδιέφεραν μόνο τα συντεχνιακά τους θέματα, η Αγγ. Συλλιγαδάκη απαντά ότι αυτό ισχύει μόνο όταν κάποιος κλείνεται στα δικά του προβλήματα. «Αν ένα σωματείο καταφέρει να μην είναι ένα γραφειοκρατικό δ.σ. αλλά έχει δημοκρατικές διαδικασίες και ενεργή συμμετοχή των μελών του, τότε είναι καλό. Αρκεί να είναι προσανατολισμένο και προς τα έξω, σε συνεργασίες».
*Εκτός διαφόρων σωματείων όπως αυτό στο «Περιβολάκι», υπάρχει πλέον, από το περασμένο καλοκαίρι, και ένα πανελλαδικό Σωματείο Εργαζομένων στις Κοινωνικές Υπηρεσίες Ιδιωτικών Φορέων. Καλύπτει όλες τις ειδικότητες, από προσωπικό βασικής εκπαίδευσης μέχρι και επιστήμονες. Η δυσκολία ήταν αφενός να συγκεντρωθούν άνθρωποι που είναι διασκορπισμένοι σε διάφορα κέντρα, αφετέρου να οργανωθεί συνδικαλισμός σε μικρά κέντρα που συνήθως απασχολούν 15-20 άτομα, εξηγεί η πρόεδρος Νικολέτα Κυράνα.
*Ο κλάδος απασχολεί περίπου 2.000 άτομα και για την ώρα έχουν γραφεί περίπου 100 άτομα, ενώ προστίθενται συνεχώς νέα μέλη. Παντού υπάρχει το πρόβλημα της περικοπής των χρηματοδοτήσεων από το υπουργείο Υγείας. Αυτές επικαλούνται και οι εκπρόσωποι των εταιρειών για τις καθυστερήσεις στη μισθοδοσία, οι οποίες φτάνουν και τους 6 μήνες. «Υπάρχει συνεργασία και κοινές επιδιώξεις με τους εργοδότες στα αιτήματα προς το υπουργείο, το οποίο ευθαρσώς προτείνει να βρεθούν χορηγοί για τα κέντρα», εξηγεί η πρόεδρος. «Εμάς, όμως, μας απασχολούν και θέματα ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών και η διαχείριση που γίνεται στα κέντρα. Γι' αυτό ζητάμε να υπάρχουν εκπρόσωποι των εργαζομένων στη διοίκηση».
*Στις 24 Μαΐου οι εργαζόμενοι του κλάδου θα διαδηλώσουν έξω από τη Βουλή. Την ίδια ημέρα, θα πραγματοποιηθεί ημερίδα για την κατάσταση των υπηρεσιών ψυχικής υγείας, στο Πνευματικό Κέντρο του δήμου Αθηναίων, με τη συμμετοχή όλων των εμπλεκόμενων πλευρών.