Ελευθεροτυπία - «Θέλω να απαντήσω σε εκείνους που με αμφισβήτησαν»

Να κατακάτσει ο κουρνιαχτός να μετρηθεί τ' αστέρι Καραϊσκάκης

Εχω την ανάγκη να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους εκείνους που ασχολήθηκαν με ένα ουσιώδες θέμα και μετέφεραν τις απόψεις τους και τους προβληματισμούς τους.

Ευχαριστώ την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ που μου έδωσε τη δυνατότητα να εκφραστώ και να δω τις απόψεις μου να δημοσιεύονται και μάλιστα στην πρώτη σελίδα. Ευχαριστώ για τα τόσα συγκινητικά γράμματα που λαμβάνω ακόμα και σήμερα από παιδιά της ηλικίας μου με τις δικές μου ανησυχίες, ευαισθησίες και μου ζητούν να γίνουμε συνοδοιπόροι, να φωνάξουμε όλοι μαζί με τη νεανική φωνή μας για να σταθούν όρθια τα όνειρά μας. Μακάρι. Ευχαριστώ τους καθηγητές - τους γονείς - την εκκλησία - τον Δήμο Βουλιαγμένης - τους ανθρώπους της τέχνης και των γραμμάτων και ιδιαίτερα τον μοναδικό Λ. Λαζόπουλο και τον αγαπημένο μου μουσικό Δ. Σαββόπουλο που λίγο πριν μπω στο σχολικό μου κάθε πρωί ψιθυρίζω τα τραγούδια του «'κείνο που με σώζει, 'κείνο που με τρώει, είναι που ονειρεύομαι σαν τον Καραγκιόζη» και τους υπόσχομαι πως θα εξακολουθώ να σκαρφαλώνω σε καναπέδες και σε ζεστές αγκαλιές της οικογένειάς μου για να τους χαίρομαι και να με χαίρονται.

Θέλω, όμως, να απαντήσω σε εκείνους που αμφισβήτησαν τον γραπτό μου λόγο που είναι φυσικός αλλά που τον επεξεργάστηκα με προσοχή γιατί απευθύνεται σε μεγάλους που γνωρίζουν την εθνική μας γλώσσα και γιατί ήθελα οι λέξεις να ταξιδεύουν μια μια στα αμπάρια της ψυχής και της συνείδησης, και όχι να χρησιμοποιήσω αντιαισθητική εισαγόμενη βάρβαρη φτωχή γλώσσα που βομβαρδίζεται από εμάς τη νεολαία.

Η οικογένειά μου με δίδαξε πως όταν κάνω κριτική πρέπει να περιμένω και κριτική.

Η Ιστορία που διαβάζω στο σχολείο με δίδαξε πως η Ελλάδα γεννά ευφυΐα αλλά την εξορίζει ή τη φιμώνει.

Ηδυσπιστία - η καχυποψία με βοήθησε να αληθεύσω την πραγματικότητα της επιστολής.

Οτι πράγματι έχουμε πρόβλημα στη ναρκωμένη κοινωνία.

Ευτυχώς, όμως, είναι μικρό το κακό και ίσως αν ασχοληθεί η παραδοσιακή οικογένεια ξανά με το παιδί, με στοργή, ίσως να μη χρειαστεί να αναρωτιέται ευτυχώς μια μικρή μερίδα γονέων για το αν μπορεί να μιλά ή να γράφει κείμενα με τη μητρική του γλώσσα ένας έφηβος, να διαβάζει κλασική λογοτεχνία, να ακούει καλή μουσική, επειδή αυτοί δεν ξέρουν ή αδυνατούν οι ίδιοι να τον διδάξουν.

Τους απαντώ, λοιπόν, πως όταν ένα παιδί της ηλικίας μου 13-14 μπορεί να βιάζει, να σκοτώνει, να καπνίζει, να πίνει αλκοόλ, να κλέβει (λυπάμαι γι' αυτά τα παιδιά).

Την ίδια στιγμή στο ελληνόφωνο κρατίδιο ένα άλλο παιδί προσπαθεί με σεβασμό, φιλότιμο και αυτοπειθαρχία να μην κατευθύνει την Ελλάδα στην ουρά του πολιτισμού έχοντας υπόψη τη φωνή του Δ. Σολωμού.

Πάντα ανοιχτά, πάντ' άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μου.

ΜΠΟΡΕΙ να μην αρπάζει τα χρήματα που θα βρει στο δρόμο, να αγαπά τα ζώα, να βοηθά γέροντες και ανάπηρους, να σέβεται τη φύση, να κάνει καλές πράξεις να επιβραβεύεται στο σχολείο, να κρατά ζωντανές τις πνευματικές αξίες που του εφοδίασε η ίδια η οικογένεια και η εκπαίδευση.

ΜΠΟΡΕΙ γιατί έχει θωράκιση, ενθάρρυνση και σεβασμό.

ΜΠΟΡΕΙ, γιατί όταν δώσεις στο παιδί περιβάλλον ζωής αρνείται τα υποκατάστατα.

Αλέξανδρος Ανδρικόπουλος

13 ετών

Τώρα ξαναγυρίζω στη σιωπή μου. Παρακαλώ τον Θεό να μην με φέρει άλλη φορά σε παρόμοια ανάγκη να ξαναμιλήσω.

Σεφέρης 1969