Ελευθεροτυπία - Πιστοί (και) στο ραντεβού τους

Ο πατήρ Γ. Γανωτής και ο ιμάμης Μ. Μαχμούτ, οι «ψυχές» της συνάντησης.

Ενα παράξενο ραντεβού γνωριμίας είχε κλειστεί για το απόγευμα της περασμένης Τετάρτης στο πνευματικό κέντρο του ιερού ναού Αγίου Νικολάου, στα Πατήσια. Οσοι έτυχε να περνούν εκείνη την ώρα από το σημείο κοντοστάθηκαν με απορία βλέποντας ότι τα σκαλιά δεν τα ανέβαιναν μόνο ιερείς και χριστιανοί, αλλά και... ιμάμηδες ακολουθούμενοι από μουσουλμάνους πιστούς!

Λίγη ώρα μετά, από την αίθουσα του πνευματικού κέντρου ακούγονταν ανατολίτικα και μικρασιάτικα τραγούδια με ούτια και βιολιά.

*Κάθε άλλο παρά ένα «ραντεβού στα τυφλά» ήταν. Οι δύο πλευρές, οι ενορίτες του Αγίου Νικολάου και οι μουσουλμάνοι γείτονές τους, το είχαν σκεφτεί από καιρό. Χρόνια τώρα, μοιράζονται την ίδια πλατεία. Τα παιδιά τους πηγαίνουν στα ίδια σχολεία. Εχουν κοινά προβλήματα. Ποτέ, όμως, δεν είχαν βρει ένα κοινό τόπο συνύπαρξης, για να συζητήσουν πώς μπορούν να έρθουν πιο κοντά γκρεμίζοντας αόρατα τείχη που τους χωρίζουν.

Ο ιερέας και ο ιμάμης

Ανατολίτικα και μικρασιάτικα τραγούδια με ούτια και βιολιά μεταξύ των εισηγήσεων.

*Η πρωτοβουλία τυπικά ανήκε στην Ιερά Σύνοδο της Ελλάδας και το Κέντρο Συμπαραστάσεως Παλιννοστούντων και Μεταναστών που οργάνωσε τη συνάντηση. Ουσιαστικά, όμως, η καρδιά της συνάντησης ήταν ο εφημέριος του ναού, π. Γεώργιος Γανωτής και ο ιμάμης, γιατρός στο επάγγελμα, Μουνίρ Μαχμούτ, οι οποίοι προσπάθησαν να πείσουν όσο το δυνατόν περισσότερους χριστιανούς και μουσουλμάνους να δώσουν το «παρών» στο ραντεβού. Ο Μουνίρ Μαχμούρ θεωρείται πρόσωπο εξαιρετικά σεβαστό στη μουσουλμανική κοινότητα, γιατί είναι αυτός που ξεκίνησε τη λειτουργία του πρώτου τζαμιού στην Αθήνα, στο Γουδή, το 1986.

*Η «Κ.Ε.», βρέθηκε σε αυτή την πρώτη συνάντηση περίπου 70 χριστιανών και μουσουλμάνων. Στην αρχή επικράτησε αμηχανία, χλιαρές χειραψίες και τυπικά καλωσορίσματα, αλλά γρήγορα το κλίμα ζεστάθηκε. «Ο ξένος είναι ωραίος μέσα στη διαφορετικότητά του και εμείς καλούμαστε να τον αποδεχτούμε έτσι όπως είναι χωρίς καμία διάθεση αφομοίωσής του», είπε στο ακροατήριο ο π. Γ. Γανωτής. «Ενώ εμείς προσπαθούμε να γνωριστούμε, τα παιδιά μας είναι συμμαθητές και έξι ώρες κάθε μέρα είναι στα ίδια θρανία, φίλοι αγαπημένοι. Αυτά μας δείχνουν το δρόμο και δεν έχουμε τίποτε άλλο παρά να τα ακολουθήσουμε και να τους εξασφαλίσουμε τις προϋποθέσεις για να συνεχίσουν αυτή τη φιλία».

«Τριάντα δύο χρόνια περίμενα αυτή τη συνάντηση, όσα ακριβώς χρόνια ζω στην Ελλάδα», είπε ο ιμάμης Μουνίρ Μαχμούτ. «Σήμερα όμως πια αισθάνομαι σα να σας γνωρίζω από καιρό».

*«Για υπέρβαση του εαυτού» μίλησε και ο εκπρόσωπος του αρχιεπισκόπου, π. Τιμόθεος Ανθης, που βρέθηκε στη συνάντηση: «Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι και εμείς οι Ελληνες βρεθήκαμε παλιότερα στη θέση των μεταναστών, άρα σήμερα, με τη σειρά μας, πρέπει να αποδεχτούμε τους ξένους...».

*Μοιάζει, πάντως, δύσκολο το στοίχημα που έβαλαν από κοινού η Εκκλησία και οι μουσουλμάνοι της Αθήνας να βρουν «κοινούς τόπους συνύπαρξης», αφού κι από τις δύο πλευρές υπάρχουν ορισμένοι ακραίοι που βλέπουν με αρνητικό μάτι την προσέγγιση.

«Είστε ανθέλληνες», είπε μια ηλικιωμένη κυρία από το ακροατήριο απευθυνόμενη στους ιερείς που βρίσκονταν στην αίθουσα. «Τι είδους συναντήσεις είναι αυτές στον οίκο του Θεού», είπε κι έφυγε. Σχεδόν την ίδια στιγμή ένας μουσουλμάνος απευθυνόμενος στον ιμάμη του επεσήμανε ότι «δεν ανέφερες τον Αλλάχ καθόλου στην αρχή της ομιλίας σου».

Και, με τη σειρά του, έφυγε κι αυτός.

*Το περιστατικό καταγράφτηκε με χιούμορ, αφού το σχόλιο ενός από το ακροατήριο έσπασε την αγωνία μήπως και τελικά ναυαγήσει η συνάντηση.

«Δεν πειράζει που έφυγαν, τώρα είμαστε ισοπαλία, καλύτερα να φύγουν τα άκρα για να συνυπάρξουμε οι υπόλοιποι», είπε, προκαλώντας τα γέλια.

*«Αν καθήσουμε δίπλα δίπλα δεν θα γίνει αυτός λιγότερο μουσουλμάνος ή εγώ λιγότερο χριστιανός, αλλά ούτε είναι απαραίτητο να συζητήσουμε και για το δόγμα μας», σχολίασε ο Μιχ. Μαριώρας, θεολόγος και λέκτορας του Παν. Αθηνών. «Αυτά έχουν τελειώσει καθώς υπάρχει αμοιβαία αποδοχή και κατανόηση. Αν εγώ έχω ένα ατύχημα και χρειάζομαι αίμα δεν με ενδιαφέρει αν το αίμα θα είναι χριστιανού ή μουσουλμάνου. Αυτό πρέπει να κατανοήσουμε όλοι μας και να αντιληφθούμε ότι χρειαζόμαστε τη συνύπαρξη για να προχωρήσουμε».

*Και φαίνεται ότι βρέθηκε σημείο επαφής: Τα μικρασιάτικα τραγούδια, το βιολί και τα ούτια, που μεσολαβούσαν ανάμεσα στις εισηγήσεις των ιερέων, των ιμάμηδων και των θεολόγων, βοήθησαν να «ηρεμήσουν τα πνεύματα». Οταν, μάλιστα άρχισαν να «κυκλοφορούν» οι πρώτοι μεζέδες και ποτήρια γεμάτα κρασί και τσίπουρο, τότε χριστιανοί και μουσουλμάνοι έγιναν μια μεγάλη παρέα.

Ετοιμοι για το επόμενο ραντεβού

Δεν ξέρουμε αν τελικά ήταν το κρασί αυτό που... μιλούσε, αλλά τουλάχιστον το είδαμε κι αυτό κατά την έξοδό μας και το καταγράψαμε.

*Ο πατήρ Γανωτής, συνοδεύοντας τον ιμάμη Μαχμούτ για να φύγει, συνάντησε τυχαία στην πλατεία τον μουσουλμάνο, που νωρίτερα είχε αποχωρήσει με φασαρία από τη συγκέντρωση.

«Δεν έπρεπε να μιλήσεις έτσι, ήταν ασέβεια στο πρόσωπο του ιμάμη σου και πρέπει να του ζητήσεις συγνώμη», του είπε ο παπάς, φέρνοντας σε δύσκολη θέση το μουσουλμάνο που δεν περίμενε μια τέτοια αντίδραση, να πάρει δηλαδή ένας παπάς το μέρος ενός ιμάμη... Ισως η συνύπαρξη να ξεκινάει από μια τέτοια συμπεριφορά.

*Το επόμενο ραντεβού, πάντως, ανάμεσα σε χριστιανούς και μουσουλμάνους δόθηκε για τις 19 Δεκεμβρίου σε μια άλλη ενορία, στην Αγία Μαρίνα στο Θησείο.