Βρίσκεστε στο παλαιό site του www.enet.gr

Το www.enet.gr άλλαξε.

Το Web site της Ελευθεροτυπίας και της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας άλλαξε και βρίσκεται στη διεύθυνση www.enet.gr.

Στο παρόν site βρίσκεται μόνο το αρχείο των εκδόσεων από τις αρχές του 2001 ως και τις 30 Μαρτίου 2009.

GREENPEACE:

«Την αλήθεια για τον λιγνίτη»

Του ΦΙΛΗ ΚΑΪΤΑΤΖΗ

Φοβού τους συνδικαλιστές και δώρα φέροντας ή άλλως πως το σύνθημα «κάτω τα χέρια από τον λιγνίτη» αποπροσανατολίζει τους εργαζομένους στις μονάδες της ΔΕΗ, τη δημόσια επιχείρηση που αρνείται να περάσει στη μεταλιγνιτική εποχή.

Είμαστε ήδη η 2η λιγνιτοπαραγωγός χώρα στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Στο διά ταύτα τώρα, είναι εκτός πραγματικότητας όλοι εκείνοι που πιστεύουν ότι μια νέα λιγνιτική μονάδα (έστω και υψηλής απόδοσης) θα μπορεί να λειτουργεί με τα σημερινά κόστη ώς το τέλος του ωφέλιμου χρόνου της ζωής της.

Η ένταση των κλιματικών αλλαγών θα επιβάλει (κατ' αναλογίαν) αυστηρότερες κυρώσεις στους ρυπαίνοντες και ο λιγνίτης δεν έχει καμία ελπίδα σε μια τέτοια περίπτωση, αφού πρόκειται αντικειμενικώς για το πιο ρυπογόνο καύσιμο.

«Συμφωνώ με το σύνθημα "κάτω τα χέρια από το λιγνίτη" που υιοθέτησαν οι εργαζόμενοι αλλά ως προς την έννοια... μακριά τα χέρια από το λιγνίτι. Αφήστε απέξω το λιγνίτη από τα σχέδια», λέει ο Νίκος Χαραλαμπίδης απευθυνόμενος στη ΔΕΗ και στους συνδικαλιστές.

«Εκτός αν κάποιοι πιστεύουν αφελώς ότι η Ελλάδα θα μπορεί να υπεκφεύγει χωρίς συνέπειες για μία γενιά ακόμη.

«Σε εφιάλτη»

Αυτό που σήμερα φαίνεται ελκυστική επένδυση για κάποιους θα εξελιχθεί σε έναν οικονομικό εφιάλτη. Κι αν το θέμα ήταν τα οικονομικά ρίσκα κάποιων εταιρειών θα ήταν μικρό το κακό. Εδώ όμως μιλάμε για ένα τεράστιο ρίσκο που παίρνουμε όλοι. Το ρίσκο της αποτυχίας να συγκρατήσουμε τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα», τονίζει ο Νίκος Χαραλαμπίδης.

Η Ελλάδα μαζί με την αύξηση της λιγνιτοπαραγωγής κατά 35% από το 1990 (έτος βάσης για το πρωτόκολλο του Κιότο) αύξησε παράλληλα και τις εκπομπές του διοξειδίου του άνθρακα (CO2) κατά 30,9% την περίοδο 1990-2004 (η αύξηση συνεχίστηκε). Τον Αύγουστο του 2006, ο φόρος για το λιγνίτη καθορίστηκε με το νόμο 3483/2006 από 0,3 A/GJ (περίπου 1,5 Α τον τόνο), ποσό που μεταφράζεται σε επιβάρυνση περίπου 0,3 λεπτά ανά παραγόμενη κιλοβατώρα, ποσό σχεδόν ασήμαντο, αλλά συμβολικά ισχυρό, σημειώνει η Greenpeace. «Πριν όμως στεγνώσει το μελάνι στο φύλλο της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως όπου τυπώθηκε ο εν λόγω νόμος, η κυβέρνηση "πέρασε" τροπολογία για την απαλλαγή του λιγνίτη από το φόρο αυτό, θέλοντας στην ουσία να απαλλάξει τη ΔΕΗ από επιβάρυνση 105 εκατ. ευρώ ετησίως, αλλά και τους επίδοξους μνηστήρες νέων λιγνιτικών σταθμών από μια επιβάρυνση που θα έκανε λιγότερο ελκυστική τη μελλοντική επένδυσή τους. Και να σκεφτεί κανείς ότι η φορολόγηση του λιγνίτη με βάση το νόμο 3483/2006 είναι σχετικά ασήμαντη, αφού δεν περιλαμβάνει το λεγόμενο "εξωτερικό" κόστος, δεν ενσωματώνει δηλαδή τις περιβαλλοντικές βλάβες και τις κοινωνικές επιπτώσεις που συνεπάγεται η καύση του λιγνίτη και για τις οποίες θα κάνουμε λόγο αναλυτικότερα στη συνέχεια.

Την ώρα που οι μεγάλοι ενεργειακοί όμιλοι συνασπίζονται για να αποκτήσουν πρόσβαση στο λιγνίτη, η κερκόπορτα που άνοιξε, υπόσχεται την έλευση και άλλων ορυκτών καυσίμων, όπως είναι για παράδειγμα ο εισαγόμενος λιθάνθρακας. Και επειδή η εισβολή των ορυκτών καυσίμων μπορεί να γεννήσει δικαιολογημένους φόβους, συνοδεύεται από υποσχέσεις για σταθμούς υψηλής ενεργειακής αποδοτικότητας (και άρα χαμηλότερων εκπομπών ρύπων) και για στροφή μακροπρόθεσμα στις λεγόμενες τεχνολογίες "καθαρού άνθρακα". Ο λύκος φόρεσε την προβιά και διάβηκε την πόρτα του μαντριού... Η συνδικαλιστική ηγεσία πιέζει υπέρ του λιγνίτη και, ω του θαύματος, οι αποφάσεις της διοίκησης-κυβέρνησης για κατασκευή νέας τεράστιας λιγνιτικής μονάδας μοιάζει σαν δώρο. Από κοντά και οι εργαζόμενοι που δικαίως αγωνιούν για το ψωμί τους και για την τύχη της εργασίας τους.

«Δύο σταράτα λόγια»

Κανείς όμως δεν μπήκε στον κόπο, και μάλιστα η συνδικαλιστική ηγεσία, να πει δυο σταράτα λόγια στους εργαζομένους ότι δεν θα μείνουν στο δρόμο μόνο: Αν δημιουργηθούν από την κυβέρνηση νέες θέσεις εργασίας από επενδύσεις σε νέες τεχνολογίες κυρίως σε ΑΠΕ (ανανεώσιμες πηγές ενέργειας)».

«Το να κάνουμε την εξοικονόμηση ενέργειας την πρώτη προτεραιότητα του ενεργειακού σχεδιασμού αποτελεί τη μόνη ρεαλιστική, αξιόπιστη και οικονομικά εφικτή λύση», υποστηρίζει ο διευθυντής της Greenpeace.

«Επικουρικά με την ορθολογική χρήση ενέργειας το κενό μπορούν πλέον να καλύψουν οι ΑΠΕ με αιχμή τα αιολικά και σημαντική συμβολή από τα φωτοβολταϊκά, τους ηλιοθερμικούς σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής, τη βιόμαζα, τη γεωθερμία και τα μικρά υδροηλεκτρικά.

Σε τελική ανάλυση η ίδια η εθνική νομοθεσία προβλέπει κάλυψη των αναγκών σε ηλεκτρική ενέργεια από ΑΠΕ σε ποσοστό 20,1% έως το 2010 και 29% έως το 2020». Με δεδομένη τη διείσδυση του φυσικού αερίου σε όλους τους τομείς τα επόμενα χρόνια η ποσοστιαία μείωση της εξάρτησης από τον λιγνίτη είναι και μαθηματικά αναπόφευκτη.

Από την άλλη, να υπενθυμίσουμε και τούτο: Η συνεχιζόμενη εξάρτηση από τον λιγνίτη επιβαρύνει την υγεία, την οικονομία κ.λπ., κ.λπ. Να μην ξεχνάμε επίσης ότι ο λιγνίτης στην Ελλάδα έχει ζωή ακόμη 40 χρόνια. Τελειώνει δηλαδή. Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι η απεξάρτηση να αρχίσει από σήμερα και να καθίσουν στο τραπέζι εργαζόμενοι, κάτοικοι των περιοχών που επιβαρύνονται από τη ρύπανση των λιγνιτικών μονάδων, διοίκηση και κυβερνητικοί παράγοντες ώστε ο ενεργειακός σχεδιασμός να μην αφήνει απέξω και άλλους άμεσα ενδιαφερομένους, εκτός από τις εταιρείες. Η Ευρωπαϊκή Ενωση φαίνεται να απαγκιστρώνεται έστω και δειλά από τον άνθρακα. Η Ελλάδα όμως αύξησε την ετήσια παραγωγή λιγνίτη κατά 20% (αγγίζοντας τους 70 εκατομμύρια τόνους ετησίως).

Η χώρα μας είναι η 2η μεγαλύτερη λιγνιτοπαραγωγός χώρα στην Ευρώπη μετά τη Γερμανία και 5η σ' όλο τον κόσμο.

Πρωτιές που βλάπτουν τη δημόσια υγεία, την τσέπη μας και το περιβάλλον.