Σαν παραμύθι με γοργόνα, σαν εφιάλτης με δράκους...
Πάνω στον παραλιακό δρόμο της Αμάρυνθου, μαζί με τα ουζερί και τις μυρωδιές απ' τα ψητά θαλασσινά, υπάρχει ένα μικρό τυροπιτάδικο, κάτι σαν στέκι, με τρία-τέσσερα τραπεζάκια. Ενα κοντό παιδί, αδύνατο, με φάτσα κλασική του δεκαεξάρη πιτσιρικά, καθόταν γεμάτο κέφι κι όρεξη για χαβαλέ. Η κουβέντα ήρθε, πού αλλού, στην υπόθεση της ανήλικης από τη Βουλγαρία. Το παιδί συνέχισε να χαμογελά, έπαιζε λίγο με το κινητό του, σηκωνόταν, ξανακαθόταν, έκανε πλάκες. Και σε μια στιγμή είπε ένα «γεια χαρά» κι έφυγε. «Ξέρεις ποιος ήταν αυτός;». «Οχι». «Αυτός που "πήδηξε"». «Και γελάει;». «Ναι, γιατί να μη γελάει;»
 Το εσωτερικό του ουζερί «Γοργόνα», όπου δούλευε η 16χρονη. «Η φιλία είναι ο έρωτας χωρίς τα φτερά του», λέει η... γοργόνα του τοίχου |
Το περασμένο βράδυ, σ' αυτό το παιδί και σε άλλα τρία αγόρια είχε ασκηθεί δίωξη για βιασμό σε βαθμό κακουργήματος και σε τρία κορίτσια για απλή συνέργεια στο βιασμό της 16χρονης συμμαθήτριάς τους στο υπό κατάληψη Γυμνάσιο - Λύκειο Αμάρυνθου. Ενα κτίριο κοντά στο έμπα της κωμόπολης, που περιστοιχίζεται από καταπράσινα μικρά χωράφια γεμάτα ελιές. Κι όμως γελούσε... Φτάνεις στην Αμάρυνθο ως δημοσιογράφος με ένα και μοναδικό ερώτημα να ζαλίζει το κεφάλι σου: «Τι διάολο έγινε εκεί μέσα την περασμένη Πέμπτη;»
Η Αμάρυνθος είναι μια κλασική ελληνική κωμόπολη, γύρω στα τριάντα χιλιόμετρα έξω από τη Χαλκίδα. Τα επίσημα στοιχεία αναφέρουν ότι έχει 5.000 κατοίκους, όμως περισσότεροι από 3.000 δεν είναι. Ξεφτισμένοι σοβάδες κάνουν παρέα με πανάκριβα μάρμαρα, θηριώδη αγροτικά τετρακίνητα βολτάρουν δίπλα σε κρεμάμενα ΙΧ εικοσαετίας και από χθες στα χωράφια με τις ελιές δίπλα στο σχολείο παρκάρουν τα «βαν» των ζωντανών συνδέσεων με τα στούντιο της Αθήνας. Και οι βιαστές. Και η κοπέλα με τη μητέρα της. Και η τοπική κοινωνία. Και ο ρατσισμός. Και τα υπονοούμενα για τη ζωή και τη συμπεριφορά της κοπέλας που η ταχύτητα διαρροής τους συναγωνιζόταν τη χθεσινή νεροποντή. Και η νοοτροπία κάποιων που θέλει τον άντρα να γίνεται πιο άντρας και τη γυναίκα στον παραδοσιακό ρόλο της. Σαν κρίκοι μιας φυσιολογικής αλυσίδας συνομήλικης με κάποια ετοιμόρροπα του Μεσοπολέμου που προλάβαμε να δούμε στους παραπίσω δρόμους της Αμάρυνθου. Το βέβαιον είναι ότι όλοι, από την πρώτη στιγμή που γνωστοποιήθηκε αυτή η ιστορία, φοβήθηκαν ότι η μικρή τους πόλη θα γίνει μια καινούργια Βέροια. Η 16χρονη θα γινόταν Αλεξ και οι τέσσερις νεαροί θα γίνονταν τα παιδιά που τον είχαν σκοτώσει. Η πόλη τους θα γέμιζε κάμερες που θα κυνηγούσαν ως νέα Νατέλα τη μητέρα της 16χρονης.
 Στον ρυθμό των αποκαλύψεων των ημερών ζει το Γυμνάσιο-Λύκειο Αμάρυνθου. Ο Αϊνστάιν, απορημένος κι αυτός... |
Η κοπέλα είπε ότι ο βιασμός της στην τουαλέτα του σχολείου ήταν προσχεδιασμένος. Τα αγόρια είπαν ότι δεν ήταν βιασμός και ότι πήγε μαζί τους με τη θέλησή της. «Αν πήγε με τη θέλησή της, γιατί δεν πήγαιναν κάπου αλλού πιο άνετα παρά διάλεξαν την τουαλέτα», λένε κάποιοι άνθρωποι εκεί. «Αρα την ανάγκασαν», καταλήγουν. «Αν ήταν βιασμός, γιατί εμείς δεν ακούσαμε τίποτα που εκείνη την ώρα είχαμε μάθημα, το Γυμνάσιο δεν ήταν σε κατάληψη και είμαστε πολύ κοντά στην τουαλέτα, τα πάντα ακούγονται», λένε κάποιοι άλλοι μαθητές. Σαν διάλογοι σε αστυνομική ασπρόμαυρη ελληνική ταινία σε μια επαρχιακή κοινωνία που διώχνει από τα μάτια της τις ενοχλητικές μύγες.
Μαζί τους και τρεις μαθήτριες εκ των οποίων μία, αδερφή του ενός που συμμετείχε στην ομάδα, βιντεοσκοπούσε με το κινητό της τις σκηνές. Το βίντεο δεν το έχει δει κανείς από τις αρχές. Η παρέα στο τυροπιτάδικο, συμμαθητές των επτά, θα πουν ότι «φοβήθηκαν και το έσβησαν». Και ότι για αυτό το βίντεο έγινε ό,τι έγινε: «Δεν θα έκανε τίποτα η... αν δεν της έλεγαν για το βίντεο και ότι θα το κυκλοφορούσαν». Σύμφωνα με αυτά τα παιδιά, η αντίδραση της 16χρονης εκδηλώθηκε μόλις έμαθε για το βίντεο με τη φράση: «Τώρα θα δείτε τι θα σας κάνω, θα σας καταγγείλω για βιασμό». Μια άλλη εκδοχή λέει ότι τα κορίτσια με το βίντεο δεν υπήρχαν στη σκηνή. Προέκυψαν μετά τη σύλληψη των τεσσάρων αγοριών, ώστε να δημιουργηθεί ένα κλίμα που θα ενίσχυε την «ελαφρά» εικόνα της 16χρονης. Ισως υπερβολική εκδοχή. Το ένα αγόρι είναι γιος αστυνομικού, διοικητή αστυνομικού τμήματος σε άλλη κωμόπολη της Εύβοιας. Το άλλο αγόρι είναι γιος ενός καθηγητή του ίδιου σχολείου όπου έγινε αυτή η ιστορία. Τα άλλα δύο είναι γιοι μικροεπιχειρηματιών. Το ένα αγόρι από αυτά θα γιόρταζε την επόμενη ημέρα από την ιστορία. Ηταν του Αγίου Δημητρίου.
 Μέσα σε στέκι, στον παραθαλάσσιο δρόμο της Αμάρυνθου, συμμαθητές των εμπλεκομένων μιλούν στην «Ε». Λένε ότι όλα έγιναν με τη σύμφωνη γνώμη της 16χρονης και γενικώς αντιμετωπίζουν με διάθεση πλάκας την κατάσταση |
Η μικρή βρισκόταν λίγα χρόνια στην Αμάρυνθο. Ζούσε με τη μητέρα της, που εργαζόταν σε μια παραλιακή ταβέρνα της περιοχής. Πατέρας δεν υπάρχει, κάποιοι είπαν ότι τους έχει εγκαταλείψει και έχει επιστρέψει στη Βουλγαρία. Η 16χρονη δούλευε περιστασιακά στο ουζερί «Γοργόνα» του Κώστα Παπαϊωάννου. Στην ίδια ταβέρνα έχει δουλέψει παλαιότερα και το ένα αγόρι που συνελήφθη. Ο ίδιος λέει για τη μικρή που όποτε δούλευε, συνήθως δύο μέρες τη βδομάδα, Παρασκευή και Σάββατο, έπαιρνε τριάντα ευρώ μεροκάματο από τις έξι το απόγευμα ώς τις δώδεκα το βράδυ: «Πολύ καλή κοπέλα, ήσυχη, συνεπής». Η μητέρα του ιδιοκτήτη του ουζερί, Δήμητρα, στέκεται στο ζήτημα του ρατσισμού που προέκυψε κυρίως από το ερώτημα «πώς θα αντιδρούσε η τοπική κοινωνία αν η κοπέλα ήταν Ελληνίδα και τα τέσσερα αγόρια από την Αλβανία».
«Δεν υπάρχει τέτοιο ζήτημα, εμείς έχουμε αγκαλιάσει όλα τα παιδιά, είναι όλα παιδιά του ίδιου Θεού. Αλίμονο, το σχολείο μας πρέπει να έχει γύρω στα 300 παιδιά και τα μισά είναι από άλλες χώρες, τι πράγματα είναι αυτά που λέγονται για την περιοχή μας Αυτήν την κοπέλα την αγαπάμε».
 Λεωνίδας Παπαϊωάννου, συνιδιοκτήτης του ουζερί όπου εργαζόταν περιστασιακά η 16χρονη: «Ολα ήταν πολύ καλά με το παιδί. Οταν έγινε αυτό, μετά ήρθε κανονικά για δουλειά» |
Ενας άλλος επιχειρηματίας στον ίδιο παραλιακό δρόμο που θέλει να στέκεται στη μέση, χωρίς άποψη για το θέμα, θα πει «να σου πω κάτι; Η τοπική κοινωνία, που λες, είναι ικανή να κάνει τα πάντα, ξέρεις πώς λειτουργούν αυτές οι κλειστές κοινωνίες. Ξέρεις πόσο καιρό, εδώ στην Αμάρυνθο, ένας 50χρονος πατέρας βίαζε τις τρεις κόρες του από τότε που ήταν δέκα ετών, το ήξεραν πολλοί και κανείς δεν μιλούσε; Αυτός είναι στη φυλακή τώρα, αλλά τόσο καιρό όσοι το ήξεραν το έκρυβαν, άρα τον κάλυπταν. Και τώρα σ' αυτήν την υπόθεση δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι οι τέσσερις πιτσιρικάδες και οι τρεις κοπέλες λένε την αλήθεια, αρχίζω να πιστεύω ότι πράγματι είναι βιασμός».
Την Παρασκευή 26 του μηνός, μία ημέρα μετά το περιστατικό, χτύπησε το τηλέφωνο του αστυνομικού διευθυντή Εύβοιας, του ταξίαρχου Γιάννη Ραχωβίτσα. Κάποιος τον ρωτούσε αν ήξερε για έναν βιασμό που είχε γίνει. Δεν ήξερε. Και του είπαν να ψάξει στο νοσοκομείο της Χαλκίδας, «είναι μια Βουλγάρα με την κόρη της, τη βίασαν στο σχολείο». Κι έτσι η Αστυνομία έμαθε μία ημέρα μετά. Ηταν ζήτημα ωρών για τους τέσσερις να βρεθούν στα γραφεία της Αστυνομίας ως κατηγορούμενοι. Κι έμαθαν τα ακόλουθα:
 Γκράφιτι με απόσπασμα από τον Εθνικό Υμνο, στο εσωτερικό του Γυμνασίου-Λυκείου Αμάρυνθου. Κάπου εκεί κοντά, μερικά μέτρα πιο κει, έγινε ό,τι έγινε... |
Η κοπέλα πράγματι ήθελε να πλησιάσει τον έναν από τους τέσσερις. Βρέθηκαν στην κατάληψη. Η Αστυνομία πιστεύει ότι είχαν συνεννοηθεί ώστε ο ένας -αυτόν που ήθελε η κοπέλα- να την πλησιάσει και να την πείσει να απομονωθούν. Οταν θα το κατάφερνε οι υπόλοιποι θα έμπαιναν με κάποιον τρόπο στο παιχνίδι. Ετσι, κατά την Αστυνομία, επιχειρήθηκε να γίνει το μεσημέρι της Πέμπτης. Η κοπέλα, όταν κατάλαβε ότι δεν θα βρισκόταν μόνη της με το συγκεκριμένο αγόρι, τρόμαξε κι έφυγε. Υστερα από λίγη ώρα, ξαναβρέθηκαν στο ίδιο σημείο του σχολείου και έγινε ό,τι έγινε. Κατά τη διάρκεια, μία από τις τρεις κοπέλες, που βρίσκονταν έξω, σήκωσε το κινητό και βιντεοσκόπησε κάποιες σκηνές. Το βίντεο, είπαν, το έσβησαν πριν η ανακριτική αρχή κατασχέσει το κινητό. Κι έτσι και οι τέσσερις ομολόγησαν ότι πράγματι είχαν σεξουαλική επαφή με την 16χρονη, αλλά όχι διά της βίας. Οσον αφορά το ζήτημα που προέκυψε από τα όσα είπε η μητέρα περί αστυνομικής προτροπής να αλλάξουν περιοχή κατοικίας, από την Αστυνομία υποστηρίζεται ότι ουδέποτε ειπώθηκε κάτι τέτοιο και ότι απεναντίας είπαν στη μητέρα ότι αν χρειαστεί κάτι, θα είναι δίπλα της.
Ο απερχόμενος δήμαρχος Αμάρυνθου Γιάννης Μανούσος θα πει: «Μας προβληματίζει αυτό το περιστατικό που κατεγράφη και αναδείχτηκε όπως αναδείχτηκε. Αν έγιναν έτσι τα πράγματα, δεν τιμά κανέναν και είναι ζήτημα παιδείας αλλά και εκπαίδευσης των εμπλεκομένων. Εμείς χαρήκαμε αυτήν την κοπέλα, την έχουμε αγκαλιάσει και μάλιστα την είχαμε κάνει σημαιοφόρο σε εποχή που όλη η Ελλάδα βοούσε όταν αλλοδαποί σήκωναν τη σημαία σε παρελάσεις».
 «Εμείς εδώ αγκαλιάζουμε όλα τα παιδιά των ξένων. Είναι παιδιά του ίδιου Θεού», θα πει η κυρία Δήμητρα, μόνιμη κάτοικος Αμάρυνθου |
Η μητέρα της 16χρονης μίλησε σε πολλά Μέσα για την περιπέτεια του παιδιού της. Είπε ότι προσπάθησε να απομονώσει γρήγορα το παιδί της, να το βοηθήσει με την ψυχολογική υποστήριξη από ειδικό, ευχαρίστησε τους ανθρώπους που της στάθηκαν και ότι θα επιστρέψει στον τόπο όπου ζει δυνατή μαζί με το παιδί της. Ισως αυτό να είναι και το μεγάλο στοίχημα όχι για την ίδια, αλλά κυρίως για αυτήν τη μικρή παραθαλάσσια κοινωνία...
