Βρίσκεστε στο παλαιό site του www.enet.gr

Το www.enet.gr άλλαξε.

Το Web site της Ελευθεροτυπίας και της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας άλλαξε και βρίσκεται στη διεύθυνση www.enet.gr.

Στο παρόν site βρίσκεται μόνο το αρχείο των εκδόσεων από τις αρχές του 2001 ως και τις 30 Μαρτίου 2009.

Ιστορίες καθημερινής μάχης με τον... πελαργό

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

«Το μωράκι μας αργούσε. Αυτός ο ρημάδης ο πελαργός ήταν τυφλός και χτυπούσε άλλες πόρτες. Τριγύρω μωράκια ίδια με το δικό μου, με τα ίδια τεράστια μάτια, τα ίδια ξανθά μαλλιά, τα ίδια γλυκά γελάκια. Και το χαζοπούλι πήγαινε και τα μοίραζε αλλού. Ολες οι κοιλιές φούσκωναν, μεγάλωναν, γεννούσαν. Εμάς το μόνο που φούσκωνε ήταν η καρδιά μας, έτοιμη να σπάσει σαν μπαλόνι απ' την προσμονή. Ο καθένας μας θεωρούσε ότι "έφταιγε" και ο μόνος λόγος της αποξένωσης ήταν οι ενοχές».

Το εξώφυλλο του βιβλίου της Κωνσταντίνας

Εάν αναζητείτε μια στερεότυπη εικόνα ενός ευτυχισμένου ζευγαριού που παντρεύτηκε το 1997 μη διαβάσετε την παρακάτω ιστορία του Τάσου και της Κωνσταντίνας. Εκείνη σπούδασε αισθητικός, ενώ εργάστηκε ως πωλήτρια θεραπειών αδυνατίσματος και πλαστικών επεμβάσεων και μετά ως λογίστρια. Ο Τάσος δούλευε σερβιτόρος και σπούδαζε γραφιστική. Η Κωνσταντίνα τα παράτησε όλα το 2003 και άνοιξε ένα ψιλικατζίδικο στη Νίκαια, στην οδό Ιωνίας. Μεγάλο το ρίσκο, άσχετοι με τις επιχειρήσεις, δεν είχαν πάρει ποτέ δάνειο, δεν είχαν πιστωτική, αλλά το όνειρο θα το κυνηγούσαν ξανά.

Η καθημερινότητα: ο κυρ Γιώργος και η κυρα-Σεβαστή που έρχονταν παρεΐτσα κάθε πρωί για γάλα και φρυγανιές, υπεύθυνες δηλώσεις και έντυπα για τους τριγύρω μετανάστες που τα κατέθεταν στο ΙΚΑ, «Φως» για την πιτσιρικαρία, πολιτική εφημερίδα για τον κυρ Σωκράτη, τσιγάρα για τη Χρύσα, «διάπλαση» των παίδων που συνωμοτούσαν και γούσταραν να βλέπουν τα περιοδικά με τα γυμνά. Τις ημέρες που έβγαιναν τα κουτσομπολοπεριοδικά η βιτρίνα γέμιζε κόσμο. Οι μαμάδες πήγαιναν για πολεμοφόδια, τσιγάρα, τσίχλες, εφημερίδες. «Καλά, αυτή στο εξώφυλλο σίγουρα έχει βάλει βυζιά» σχολίαζαν, «αυτή έχει κάνει πλαστική».

Οταν κατέβαινε ο παπάς μετά τη λειτουργία η «ψιλικατζού» κατέβαζε τα πορνοπεριοδικά και αναρτούσε την «Ελεύθερη Ωρα». Εργαζόταν περίπου 14 ώρες την ημέρα χωρίς ρεπό και ο Τάσος τη βοηθούσε πριν και μετά τη δουλειά του. Είχε μάθει τα μυστικά.

Ο «δύο γάλατα, τέσσερα γιαούρτια και μία φρυγανιά» ήταν πολύ καλός πελάτης, ο «Μάλμπορο μαλακό και δύο μεγάλα χαρτάκια» ήταν ο ξεχασιάρης. Ο «το Πλέι Μπόι και ένα χαρτομάντιλο» έκρυβε πάντα το περιοδικό πίσω από την μπλούζα του.

Ο Τάσος και η Κωνσταντίνα μπροστά από τη ζωγραφιά της Μάρως

Κάπου εδώ η γλυκιά «ψιλικατζού» ξεκίνησε τη γνωριμία της με τα κέντρα γονιμότητας, τους γυναικολόγους, τις αίθουσες αναμονής, τις ιατρικές εξετάσεις, το ταξίδι από μήνα σε μήνα και τη μία υπόσχεση μετά την άλλη.

«Η επιθυμία μου για παιδί υπήρχε πάντα. Η δική του (σ.σ. του Τάσου) άρχισε να φαίνεται δειλά-δειλά, όχι, όμως, ως αυτοσκοπός».

Ακουγε συχνά στο ραδιόφωνο και διάβαζε για τους γιατρούς που διαπίστωναν πως «ένα στα 6 ζευγάρια της αναπαραγωγικής ηλικίας είναι υπογόνιμα, ενώ από τις 100.000 γεννήσεις τον χρόνο, οι 4.000 προέρχονται από εξωσωματικές που για να προκύψουν χρειάστηκαν 12.000 με 14.000 προσπάθειες!».

Μετά διάβαζε τις απόψεις των ψυχολόγων: «Η πλειονότητα των υπογόνιμων ζευγαριών βιώνει μια ιδιαίτερη ψυχολογική πίεση. Οι γυναίκες αντιμετωπίζουν μεγαλύτερες δυσκολίες από τους άνδρες. Οι άνδρες στους οποίους εντοπίζεται το πρόβλημα υπογονιμότητας βιώνουν ένα έντονο στίγμα».

Είχα στο κεφάλι μου...

Το ζευγάρι είχε θίξει από το 2000 το «πρόβλημα» στην πρώτη γιατρό. «Μέχρι τότε δεν ήξερα τίποτε για αυτό το θέμα. Δεν ήξερα ότι υπήρχαν ειδικά κέντρα υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, ότι πολλά ζευγάρια τραβούσαν σιωπηλά το ίδιο ασήκωτο κουπί. Είχα στο κεφάλι μου ακόμη την πάγια εξίσωση "άντρας + γυναίκα = παιδί". Θεωρούσα ότι "στείρος" και "στέρφα" ήταν κάτι πολύ μακρινό».

Η πρώτη γιατρός της ήταν εκνευριστικά καθησυχαστική. «Σιγά το πράγμα! Θα προσπαθήσουμε ξανά τον επόμενο μήνα», της έλεγε.

Οι επισκέψεις σε άλλο ιατρικό κέντρο μετά από την ανεύθυνη, αποτυχήσασα γιατρό συνεχίζονταν.

-«Δεν καταλαβαίνω. Ο άντρας σου δεν έχει κανένα πρόβλημα. Λιγάκι αδύναμα σπερματοζωάρια, αλλά απόλυτα φυσιολογικά για την εποχή μας. Δώσε μου τις δικές σου εξετάσεις».

-«Δεν έχω κάνει».

-«Γλυκιά μου, ένα τέτοιο σπέρμα δεν δικαιολογεί να μην έχεις μείνει τόσα χρόνια έγκυος. Ο άνθρωπος είναι μια χαρά. Εσύ έχεις το πρόβλημα. Η γιατρός σου δεν σου έκανε εξετάσεις εκτός από τεστ ΠΑΠ;»

Ο Τάσος και η Κωνσταντίνα δούλευαν σκληρά και τα χρήματα ίσα ίσα που έφταναν για να ζήσουν στο τριαράκι της Αγίας Βαρβάρας.

Εως το 2003 τα παράτησαν, υπάλληλοι και οι δύο, από μόνοι τους χωρίς να το ξέρουν οι γονείς τους ήταν αδύνατον να μαζέψουν τα χρήματα.

Το 2004 η Κωνσταντίνα ξεκίνησε να πηγαίνει πάλι σε ένα ιατρικό κέντρο, στο Κέντρο Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής. Εκεί μέσα χωρούσε μόνο η μεγάλη δυστυχία σε εναλλαγή με τη μεγάλη ευτυχία.

«Το 2004 έκανα την πρώτη σωστή σπερματέγχυση, ήταν κάτι μαγικό. Ηταν κάτι σαν την πρώτη μου επίσκεψη στο πλανητάριο. Είχα ξαπλώσει στο ζεστό δωμάτιο και σε μια οθόνη δίπλα μου έβλεπα το εσωτερικό της μήτρας: ένα στρογγυλό μαύρο πράγμα που αν κάποιος δεν σου το εξηγήσει είσαι σίγουρη ότι βλέπεις ένα βραδινό ουρανό. Το καλό με αυτές τις θεραπείες ήταν ότι δεν προλάβαινες να λυπηθείς για πολύ. Μόλις μάθαινες τα άσχημα μαντάτα ξεκινούσες την επόμενη προσπάθεια, σίγουρη πια ότι θα τα καταφέρεις».

Μέχρι το 2005 έγιναν όλες οι προσπάθειες και οι δύο εγκυμοσύνες (που κατέληξαν σε αποβολές).

Ο Τάσος και η Κωνσταντίνα δεν ξεχνούν εκείνες τις στιγμές της διάγνωσης, το μαιευτήριο με τα λουλούδια, τα αρκουδάκια, τις οικογένειες και το συναίσθημα να φεύγεις με άδεια χέρια. Τα οικονομικά τους άθλια, τα τελευταία χρήματα τα είχαν δώσει για την επέμβαση, χρωστούσαν και στην εμβρυολόγο για τις ενέσεις. Τα ράφια του μαγαζιού άδεια, το ίδιο και οι ψυχές τους.

«Φίλε μας, δικό σου το μαγαζί, θέλουμε να ξεχάσουμε και να προχωρήσουμε», είπαν τον Μάιο του 2006 στον νέο ιδιοκτήτη του ψιλικατζίδικου.

Ενα χρόνο μετά, το μαγαζάκι τους δεν το ξεχνούν. Είπαμε, ήταν το διαβατήριο για να γίνει το όνειρο ζωή. Και η ζωή δεν σταμάτησε στους τέσσερις τοίχους της οδού Ιωνίας.

Κοιτά τον Τάσο της και με περιπαικτικό ύφος η Κωνσταντίνα θυμάται: «Ακούστε αυτό. Είχε γίνει χαμός. Ενα πρωί φέραμε στο μαγαζί ένα καινούργιο σταντ με προφυλακτικά. Είχαν γράψει επάνω: "Τώρα ευκολοφόρετα". Οι πελάτες έσκαγαν στα γέλια. Ο Θανάσης, που δεν κώλωνε πουθενά, λέει ένα πρωί σε κάτι γριούλες που είχαν μαζευτεί: "Τώρα ευκολοφόρετα; Δηλαδή, ρε κορίτσια, τα άλλα είχαν τιραντάκια;". Δεν ξαναπάτησαν οι γιαγιάδες».

Στο ζεστό και φιλόξενο σπίτι τους, δίπλα σε cd, βιβλία σχετικά με τη διαφήμιση και ταξιδιωτικά, οικογενειακές φωτογραφίες και ένα γράμμα συγγνώμης από τη μητέρα της που έμαθε εκ των υστέρων την περιπέτειά της, η Κωνσταντίνα και ο Τάσος, συνομίληκοι στα 34, εργαζόμενοι σήμερα και οι δύο σε διαφημιστική εταιρεία, βλέπουν τα πράγματα απόλυτα ψύχραιμα και με περισσότερη αισιοδοξία.

«Παλεύω για ένα παιδί»

«Η έλλειψη παιδιών είναι κάτι που σχεδόν δεν επιτρέπεται από τον κοινωνικό περίγυρο. Η ευτυχία είναι κάτι αυστηρά προσωπικό. Ζω με τον άνθρωπό μου πολύ ευτυχισμένη και παλεύω σκληρά για ένα παιδί. Αλλά δεν είναι πια αυτοσκοπός. Είμαστε ήδη οικογένεια, όσο κι αν σας σοκάρει αυτό».

Στρίβει τσιγάρο, φέρνει από το ράφι της βιβλιοθήκης το πρώτο βιβλίο της, που κυκλοφόρησε τώρα: «Η ψιλικατζού», εκδόσεις Intro Books, Κωνσταντίνα Δελημήτρου. Το καμαρώνει, «ο Τασούλης μου το έφτιαξε το εξώφυλλο», μια πολύχρωμη γωνιά με ένα καφάσι από μπίρες, μπαλόνια, μπάλες, τσίχλες, κούκλες, ζελεδάκια, τόξα, μπισκότα και σοκολάτες, γλυκίσματα της παιδικότητας, υπόμνηση της αθωότητας και της ευτυχίας που δεν παρήλθαν.

Εκατοντάδες αναγνώστριες που το διάβασαν της τηλεφωνούν συγκινημένες, στέλνουν εκατοντάδες mail ή αφήνουν σχόλια στο blog της, http://xpsilikatzoy.wordpress.com/.

Η Μάρω, μια πιτσιρίκα από τη Μύκονο, της έφτιαξε μια πολύχρωμη ζωγραφιά με ένα ψιλικατζίδικο και ένα λαμπερό ήλιο από ψηλά. Η μητέρα της Μάρως πήρε το πρώτο καράβι και έφερε το δώρο στην Κωνσταντίνα από τη Μύκονο την ημέρα της παρουσίασης του βιβλίου της.

«Η υπογονιμότητα στην Ελλάδα είναι ένα τεράστιο ταμπού. Αυτό ήθελα να θίξω με το βιβλίο. Παρακαλώ, σταματήστε να ρωτάτε, να πιέζετε, να μοιράζετε μαντζούνια και να συστήνετε γιατρούς. Δεν είμαστε αναγκασμένοι να μοιράζουμε καθημερινά δελτία Τύπου για να χωρέσουμε την ευτυχία μας στα στενά περιθώρια που μας δίνετε».