Βρίσκεστε στο παλαιό site του www.enet.gr

Το www.enet.gr άλλαξε.

Το Web site της Ελευθεροτυπίας και της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας άλλαξε και βρίσκεται στη διεύθυνση www.enet.gr.

Στο παρόν site βρίσκεται μόνο το αρχείο των εκδόσεων από τις αρχές του 2001 ως και τις 30 Μαρτίου 2009.

«Μας κυνηγάει η Αστυνομία»

Των ΑΝΤΩΝΙΑΣ ΞΥΝΟΥ, ΚΑΤΙΑΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗ

Φοράει ένα μπλε σκούρο φούτερ και από πάνω ένα λαδί σακάκι. Ο προηγούμενος ιδιοκτήτης του φαίνεται πως ήταν πιο μικρόσωμος, γιατί τα μανίκια πέφτουν κοντά στον 74χρονο Μιχάλη Καρδαμάκη. Κάθεται σε μια καρέκλα και κάθε λίγο τρίβει το δεξί του γόνατο. «Πάσχω από βαρέα μορφή αρθρίτιδας και δεν μπορώ να περπατήσω καλά», εξηγεί.

Δύο χρόνια τώρα ζει σε έναν από τους ξενώνες του Δήμου Αθηναίων στην πλατεία Κουμουνδούρου. «Μου παρέχει τα πάντα, νερό να πλυθώ, ένα κρεβάτι να κοιμηθώ και ένα πιάτο φαγητό». Επιστρέφοντας στο παρελθόν, καμαρώνει για την εργατικότητά του. Ξεκίνησε να δουλεύει στα επτά του χρόνια στο Ηράκλειο Κρήτης. Πέρασε από πολλές δουλειές, αλλά κυρίως δούλεψε ως οδηγός μέχρι το 2002. Ομως τα πράγματα δεν του ήρθαν όπως τα ήθελε.

Θα μπορούσε να έχει ένα σπίτι και μία καλή σύνταξη. Από τη μία, οι οικογενειακοί καβγάδες, από την άλλη ένας εργοδότης που του έδινε πλαστά ένσημα, ο κύριος Μιχάλης έμεινε αβοήθητος. Σήμερα προσπαθεί να βγάλει μια σύνταξη ΟΓΑ για να πληρώνει τουλάχιστον τα φάρμακά του.

Παράλληλα, προσπαθεί να δουλέψει, να βγάλει και κάποιο χαρτζιλίκι για τα καθημερινά του έξοδα. «Εκανα το μικροπωλητή, αλλά μας κυνηγάει η Αστυνομία και αναγκάστηκα να σταματήσω. Πιο παλιά δούλευα και στο σταθμό Λαρίσης. Οχι τίποτα ιδιαίτερο, κουβαλούσα βαλίτσες για να μου δώσουν λίγα ευρώ» αναφέρει.

Ηταν η εποχή που ο σταθμός ήταν κάτι παραπάνω από το χώρο «εργασίας» του. Ηταν το σπίτι του. Εξι μήνες ζούσε κάτω από τα σκαλοπάτια του σταθμού. Οπως εξηγεί, το πρόβλημα δεν ήταν ο κίνδυνος μήπως του συμβεί κάτι κακό: «Η δυσκολία είναι στον καιρό. Το καλοκαίρι όλα αντέχονται. Το χειμώνα, όμως, το κρύο είναι αβάσταχτο». Θυμάται μάλιστα που, τότε στο σταθμό, είχε για συντροφιά και φύλακα ένα σκύλο. «Τον είχα πάρει γιατί μου είχαν κλέψει τα παπούτσια μια φορά και σηκώθηκα από το σταθμό Λαρίσης μέχρι την Ομόνοια για να πάρω καινούργια», θυμάται.

Αρκετά ήταν τα διδάγματα που πήρε τόσα χρόνια. Ενα από αυτά είναι ότι στην πράξη δεν υπάρχουν φίλοι. «Οταν δεν έχεις στο παντελόνι φράγκο, δεν σε πλησιάζει κανένας. Εμένα με ξεχάσαν άνθρωποι που τους έχω βοηθήσει, τους έχω βρει δουλειά. Τώρα ούτε που με ξέρουν», λέει με παράπονο. Αυτό που βλέπει τριγύρω του είναι η εκμετάλλευση. Η αξιοπρέπεια, η φιλία, ο σεβασμός, η ευγνωμοσύνη δεν υπάρχουν πια.

Και όμως, ο ίδιος δηλώνει περήφανος. «Ποτέ μου δεν ζητάω. Προτιμάω να πάω με τα πόδια κάπου, παρά να ζητιανέψω για ένα εισιτήριο. Η περηφάνια στον άνθρωπο είναι μεγάλο προσόν», λέει και προσθέτει: «Στην Ελλάδα ισχύει η υποστήριξη της κεφαλαιοκρατίας. Τον φτωχό δεν τον κοιτάει κανένας. Η αδικία είναι το μεγαλύτερο ελάττωμα στον άνθρωπο».