«Η άρνηση των ανώτατων λειτουργών της διοικητικής Δικαιοσύνης να παραστούν σε μια πρωτάκουστη θρησκευτική τελετή αγιασμού στο ΣτΕ αποτελεί πράξη συμβολικής υπεράσπισης της ανεξιθρησκίας του ελληνικού κράτους και της θρησκευτικής ουδετερότητας της Δικαιοσύνης. Παράλληλα, είναι και μια πράξη αντίστασης σε μια απόφαση οργάνου, οπισθοδρομική και αντίθετη στη φιλελεύθερη παράδοση του δικαστηρίου.
 Αντ. Μανιτάκης |
Η θρησκευτική ελευθερία νοείται μόνον σε ένα κοσμικό κράτος που δεν ασπάζεται καμία θρησκεία και προστατεύεται από ένα δικαστήριο που δεν θρησκεύεται, ούτε εκκλησιάζεται. Μόνον τότε, εξάλλου, η απονομή της δικαιοσύνης είναι θρησκευτικά αδέκαστη, όταν τα δικαστήρια δεν δηλώνουν ως θεσμός δημόσια καμία πίστη, ούτε λατρεύουν επίσημα θεό. Τα δικαστήρια οφείλουν να είναι ανεξίθρησκα διότι, κατά το Σύνταγμα, απονέμουν τη Δικαιοσύνη στο όνομα του λαού και των νόμων και όχι του Θεού. Αυτό το τελευταίο διακρίνει ένα κοσμικό κράτος από ένα θεοκρατικό. Οι δικαστές μπορούν να έχουν και να λατρεύουν όποιον θεό θέλουν. Μόνον όμως ως ιδιώτες, όχι ως δικαστές».