Ελευθεροτυπία - Εγώ, ο σωφρονιστικός υπάλληλος

Η ανατριχιαστική αυτή μαρτυρία μεταφέρθηκε αυτούσια στον πρώην σωφρονιστικό υπάλληλο Ζαχαρία Καρατζά. Την καταθέτει στο βιβλίο του με τίτλο: «Ξεφυλλίζοντας το ημερολόγιο ενός σωφρονιστικού υπαλλήλου»!

*Ο Ζ. Καρατζάς υπηρέτησε ως προϊστάμενος Αγωγής και Κοινωνικής Εργασίας των Αναμορφωτηρίων του υπουργείου Δικαιοσύνης, υπήρξε αιρετό μέλος του αρμόδιου υπηρεσιακού συμβουλίου του υπουργείου ως εκπρόσωπος των εργαζομένων και είναι ο άνθρωπος που εισήγαγε τον θεσμό της Λαϊκής Επιμόρφωσης στις Φυλακές και στα Αναμορφωτήρια. Οσα περιγράφει δεν περιορίζονται απλά σε μια κατάθεση ψυχής, αποτελούν ένα ημερολόγιο που θα μπορούσε να μεταφραστεί και ως ο «εφιάλτης» του σωφρονιστικού μας συστήματος!

*Ο εξευτελισμός σε όλο του το μεγαλείο:

«Φυλακές Κορυδαλλού. Ηταν η ώρα 11.00 π.μ., όταν πέρασα από τον δ' θάλαμο. Ενας κρατούμενος έκανε γράμματα με το πακέτο από τα τσιγάρα του, στην απέναντι γυναικεία φυλακή. Οπως είναι γνωστό, ένα από τα ισχυρότερα κίνητρα είναι ο έρωτας και η επικοινωνία. Εδώ τα γράμματα περιέχουν και τα δύο αυτά στοιχεία. Ομως, είναι πολύ σκληρό να εμποδίσεις κάποιον έγκλειστο να επικοινωνεί και μάλιστα με βίαιο τρόπο, κάνοντας αναφορά προς την υπηρεσία, με όλα τα συνοδά επακόλουθα, όπως προστάζει η υπηρεσία. Προχώρα προς το παράθυρο και ο "γραμματάκιας", μόλις με αντιλήφθηκε, σταμάτησε τα γράμματα και μου ζητούσε έλεος: Σε παρακαλώ πολύ, κύριε, μη με αναφέρεις, γιατί έχω δικαστήριο σε δύο μήνες για αποφυλάκιση και δεν θα ήθελα να μουντζουρωθεί η διαγωγή μου! Κάνε με ό,τι άλλο θες!»

*Εδώ και δεκαετίες στις φυλακές κυκλοφορεί ένα σλόγκαν: «Ο κρατούμενος είναι κάρβουνο το οποίο όταν είναι αναμμένο σε καίει και όταν είναι σβηστό σε μουντζουρώνει». Και ένα κάρβουνο τι τη θέλει την... ασπιρίνη;

*Περιγράφει ο Ζ. Καρατζάς: «Τις βραδινές ώρες η ασπιρίνη καθίσταται πολύ αναγκαία. Οι συχνοί πονοκέφαλοι από την κλεισούρα και τη βαβούρα, που επικρατεί μέσα στη φυλακή, τους κάνει να αναζητούν κάποια ασπιρίνη για να τους περάσει ο πονοκέφαλος. Καλούν τους υπαλλήλους ή τον νοσοκόμο για να τους δώσουν την πολυπόθητη ασπιρίνη, αλλά φωνή βοώντος. Αυτός ο αρνητισμός και η αδιαφορία της υπηρεσίας, που εκφράζεται με απόρριψη κατά τη γνώμη τους, τους εκνευρίζει και τους στεναχωρεί αφάνταστα. Αρχίζουν τότε να βρίζουν και να σπάνε ό,τι βρουν μπροστά τους.

»Νομίζω σε κανέναν δεν στοιχίζει τίποτα να δώσει σε κάποιον που υποφέρει μια ασπιρίνη. Βέβαια, η υπηρεσία απαγορεύει τη χορήγησή της, μην τυχόν οι κρατούμενοι την ανάψουν με το τσιγάρο τους και μαστουρώσουν. Νομίζω πως εδώ η υπηρεσία διυλίζει τον κώνωπα και καταπίνει την κάμηλο, τη στιγμή που τα σκληρά ναρκωτικά στη φυλακή δίνουν και παίρνουν»!

*Και ο επίλογός του... «Η κοινωνία μας θέλει την κόλαση, το purgatorio του Dante Aligheri που είναι η κόλαση και φυλακή... είναι πολύ οδυνηρό να είσαι άνθρωπος και να εκτελείς καθήκοντα φύλακα, ανθρωποφύλακα, δεσμοφύλακα, νυχτοφύλακα και ένα σωρό άλλα ρετσινωμένα επίθετα, συνώνυμα του βασανιστή...»